Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Meliodia wojny

Krzysztof Ritter
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Krzysztof Ritter

Krzysztof Ritter

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

"Tylko śmierć widziała koniec wojny" -Platon

Oczy waleczne, waleczne dusze
serca honorem w order przywdziane.
Ten krwią splamiony setek, milinów.
Młode serca głupią miłością upajane.
Śmiercią blade ręce żądne krwawych plonów.

Oczy nabrzmiałe krwią, śmiercią bliskich
krajobraz martwy, wierzby śmiercią płaczące.
Melodia jęków wonna żywym trupem.
Przerywa co chwila jęk dżwięczne wystrzały niszczące.
Rykoszetami tworząc werbel pod melodię historycznym mitem,
granatów basem tworząc rytm.
Salwą- wiejąc w jeszcze żywych.
Z martwym dechem stoją na kształt nadmorskich wydm.

Ona nadchodzi, spogląda na nich, kroczy
A im zamarły w mrok napierzchłe śmiercią oczy.

Dziś szumią drzewa wypalonym cmentarnym zniczem,
dudnią w głowie szarością dusze umarłych,
szumią w chebanowe puste wieka
Przyszło im żyć w wojnie
i umrzeć pod jej brudnym śmiercią biczem.
Widząc młode dusze pod ognistą salwą
ona nigdy nie zwleka.
Wypala waleczne oczy i dusze w proch rozwiewa
na szumiące drzewa
wypalonym śmiercią zniczem.

  • 2 tygodnie później...
Piotr Sanocki

Piotr Sanocki

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Muszę przyznać, że jednak to prawda, że swój rozpozna swojego :) K. K. Baczyński to także i mój ulubiony poeta, którego wiersze były (i są) jak kołysanka do snu... A to, że lubisz Baczyńskiego naprowadził mnie jeden cytat z Twojego utworu, mianowicie "Oczy nabrzmiałe" :) Poza tym tematyka też moja ulubiona :)

Pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • LessLove
      KOBIETA - LECZ NIE TA

      Przez LessLove · Opublikowano

      @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • Zawierucha7
      Whisky moja żono.....

      Przez Zawierucha7 · Opublikowano

      a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • obywatel
      wiosenny sen

      Przez obywatel · Opublikowano

      zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • obywatel
      Obęd

      Przez obywatel · Opublikowano

      Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
    • Stukacz
      wiosenny sen

      Przez Stukacz · Opublikowano

      @Jacek_Suchowiczteż tak wielokrotnie mam, że już nie poprawiam...

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...