Dzieci

[Piotr Sanocki]

Ten jest sprawiedliwy,
Więc podążamy za nim.
Bezgłośnie,
Idziemy posłuszni
Naszym oczom - uwierzyliśmy

Ani jeden nie spojrzał za siebie,
Jakby powrócić miał jeszcze

Teraz w grób wplątani,
W tą ślepą wiarę,
W krzyże...
Toniemy

Patrzę
Dziecko w ciemnym tłumie,
Nie wytrzymuję - wybiegam,
Krzyczę,
Chwytam...!

- Zły sen
Ja popiół ściskam

Teraz czysty,
Leżę,
Myślę...

Już świta,
A ja wciąż nie potrafię!
Tak po prostu

Zasypiać

[Witold Marek]

"A ja wciąż nie potrafię!/ Tak po prostu/ Zasypiać" - no i odetchnąłem z ulgą (ale i satysfakcją). Bo gdyby nie końcówka, odpłynąłbym mimowolnie w kierunku mesjanizmów Mickiewicza, a nawet dość konkretnego utworu...

Swoisty mesjanizm pozostaje i tak, tyle że jako odrębny obraz/stan prześladujący prawdopodobnie podmiot liryczny. Za patos może się autorowi dostać - niesłusznie, uważam. Na tyle sprzyziemniało nam wszystko włącznie z literaturą, że taka poezja jest jak szlachetny kamień w Cepelii. Pod warunkiem, że będzie dobra stylitycznie. A tutaj w trzech pierwszych wersach troszeczkę drażni ogólnikowość. Znów ktoś może napisać: "krzyże, groby i tania apokalipsa". Może nieco ożywić, ukonkretnić obraz, ogólne przekazać detalami?

Życzę uważnych czytelników :) Pozdrawiam.

[Piotr Sanocki]

Dziękuję Witoldzie za cenną uwagę. Z pewnością jeszcze się nad tymi 3 wersami zastanowię, lub nawet nad całą kompozycją :)

Pozdrawiam serdecznie