Gorycz szczęśliwości

[Łukasz Michał K.]

Południowe lato, suszy mokre włosy
Miły wietrzyk szumi nad zatoki falą
W radosnej spiekocie błyszczą zboża kłosy
Pozłacany piasek szkli się ziemską chwałą

I twego spojrzenia rozkoszne lazury
Ciepłego dotyku przecudne muskania
Kołyszą w błogości arkadii kontury
Plecione obłokiem sielskiego oddania

Lecz wszystko to minie jak sen cięty jawą
Gdy czas swą cykutą okryje radości
Mdła cisza - nostalgia - będzie życia strawą
Tak płonie w mym smutku, gorycz szczęśliwości

[Gość]

Ładny, śliczny, delikatny, romantyczny, lubię takie! Pozdrawiam.

[Dla Jaj]

[quote]Tak płonie w mym smutku, gorycz szczęśliwości

Dokładnie tak się czułem gdyby opuszczałem na stałe, moją drugą Ojczyznę ...gdyby nie ..."zboża kłosy". Podarowałeś mi tym wierszem chwile wspomnień i refleksji. Pozdrawiam. Waldek

[Gryf]

Piękne słowa, a szczęśliwość jest rzeczywiście ulotna.
Czemu tak krótko trwa?
Pozdrawiam Cię Łukaszu.

[Intarsja Lumiere]

A co tak proroczo na nie?
Zdarzają się pary, kochające się
do końca swych dni :)
Ładny wiersz :)

[Łukasz Michał K.]

Dziękuję za komentarze :)
Intarsja Lumiere - wyjątki tylko potwierdzają regułę ;) a w życiu piękne są tylko chwile (ale ze mnie pesymista, co nie ? )...mam nadzieję, że przyszłość przyniesie mi możliwość bycia wyjątkiem. Pozdrawiam

[Gość]

Intarsja ma rację. Wiele par przemija wspólnie.
I Ty masz rację Łukaszu; w życiu piękne są tylko chwile. Ale nie zmarnować ich i móc cieszyć się nimi kiedyś - to wielka sztuka.
Wiersz oczywiście mi się podoba. Lubię takie klimaty.
Serdeczności
J.