Polskiej wierzbie.

[Józef Bieniecki]

Wierzbo,polska ,wspaniała,która srebrnym łozem,
Łzy wylewasz sowicie nad Polaka losem.
Ty o duszy słowiańskiej,kto ze srebrnym piórem,
Nie był piękna twym piewcą,nie pisał laurę.?

Byłaś ,jesteś symbolem, tyś mej Ziemi znakiem,
Jak ten co po niebie białym płynie ptakiem.
Tyś Mazurkom Chopina swe nutki szeptała,
I z wieszczami ich dzieła we spójni pisała.
We wspomnieniach żołnierza,z dala obolały,
Niósł sztandary tej Ziemi, i dla twojej chwały.

Ile wierszy poświęcą?Wyszukane słowa,
Z patrioty wzruszeniem piękna będzie mowa.!
Ile łez wylejesz?Kto twą mowę umie,
Kochać i rozumieć,,w liści twych poszumie,,
Siada by mieć w wezgłowiu twoje jasne lica,
Uwielbieniu oddając.Jak płocha dziewica,
Płatkami swoich liści na łozach szeleścisz,
Wprawne ucho słuchacza subtelnością pieścisz.

Wzrok w tobie zawieszony,w listkowia przesmykach,
Pieści złote iskierki na słońca promykach,
Mruga nimi filutnie jak Anioł dobroci,
Który za uwielbienie każdego ozłoci.

Kiedy nocą wiatr cichnie ,ty na nieba skłonie,
W srebrne piórka ubierasz w księżyca ogonie.
Jako gwiazdy na niebie, pięknem onym mruga,
Jesteś mgławic ozdobą ,kończąc warkocz,,długa.

Zaś na jutrzni w słoneczku zapłakana jeszcze,
Rosą pereł oniemiasz,,niczym tęczy deszczem.
Ukojona przeżyciem,łaską darzysz cienia,
Boś jest piękna i dobra ,Polka bez wątpienia.
Wzrokiem pośród listowia ,myśl do cię umyka,
A ty wielka wspaniała i pokorna cicha.

Józef Bieniecki

[Łukasz Michał K.]

pisze Pan piękne wiersze...(oprócz tych politycznych oczywiście) Pozdrawiam

[Dla Jaj]

Jezu! No ile można opisywać pień i pare gałęzi. Józek! Ile Ty masz za wierszówkę?. W.