Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Człowiek czy bestia

bestia be
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

łysy taytanczyk

łysy taytanczyk

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Ale oczywiście, że może być film bez fabuły, a obraz wychodzący poza ramy, tak jak i wiersz oparty tylko na przekazie prostej myśli. Zdrówka!

witaj Taytanczyku tylko widzisz w tym niby nie wierszu jak twierdzisz iż to nie poezja spoko masz prawo takiego odbioru i nic tutaj nie zmienimy
Jednak w nim ukryte są cztery myśli i nawiązanie do pewnego pisarza, jak mawia pewna autorka z tut. orgu ,, na wiersz trzeba patrzeć z lotu ptaka"

szacu neczek

be
Tak patrzę, Bestio be, chyba nie zrozumiałeś mojego komentarza. Ale wolę odstąpić. Zdrówka!
bestia be

bestia be

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



witaj Taytanczyku tylko widzisz w tym niby nie wierszu jak twierdzisz iż to nie poezja spoko masz prawo takiego odbioru i nic tutaj nie zmienimy
Jednak w nim ukryte są cztery myśli i nawiązanie do pewnego pisarza, jak mawia pewna autorka z tut. orgu ,, na wiersz trzeba patrzeć z lotu ptaka"

szacu neczek

be
Tak patrzę, Bestio be, chyba nie zrozumiałeś mojego komentarza. Ale wolę odstąpić. Zdrówka!

zrozumiałem całość komentarzy i zdrówka życzę jednak zastanawia mnie dlaczego na mnie się skupiłeś

szacuneczek lubię rebusy

bestia
bestia be

bestia be

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zrozumiałem komentarz Jadwigo, ale nie możesz wstawiac plus za nic , tam zmienisz zdanie zobaczysz, gdyż jednak ciężko oceniać , bo kim my jesteśmy, czy mamy na tyle wiedzy aby oceniac innych nieeeeeeeeeeeeeeeee nie jesteśmy Bogiem i widzisz tutaj zaczynają się schody, co ja mogę wiedzieć od oceniających ba ja ich jednak znam przez komentarze , wiersze i ????

szacuneczek. zbędny temat, a wielu odeszło do działu P a dlaczego zastanowiłaś się i to bardzo mądrych liryków

dzięki za komentarz i odwiedziny

szacuneczek

be

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...