najlepszy przyjaciel człowieka

[Pan_Biały]

Poczuł wibrację w kieszeni spodni. Wsunął do niej dłoń i wyciął najnowszy model z Fińskiej stajni. Bezpośrednio przystawił telefon do ucha.
- Serwus! No, co tam? Gdzie jestem? Właśnie wchodzę do środka. Dlaczego nie odbieram? Znów to samo. Kontrola radarowa, czy jak? Tak, zadzwonię, jak tylko coś będę wiedział – rozłączyła się – Trzy nieodebrane. Pieprzony wibrator, znów się zaciął.
Wszedł do środka. Jest tłoczno. Odór spoconych ciał tuli i sznuruje nozdrza. W pierwszej chwili ma odruch wymiotny, ale udaje mu się przetrwać. Odchyla głowę do tyłu i stara się wciągnąć do płuc choć haust świeżego powietrza, zawieszonego ponad głowami. Z każdej strony ktoś napiera lepkim ciałem. Bezwzględny tłum pulsuje, niczym flaki wewnątrz ciała po nocnej balandze. Ma na sobie cyce tej baby. Wielkie, obwisłe w nieforemnym staniku, przylegają do prawego ramienia. Kątem oka widzi jej kurewsko czerwone usta i topiący się makijaż, który wraz z potem ścieka i brudzi kołnierz kurki. Z lewej flanki stoi koleś mniej więcej w jego wieku. Co chwilę rzuca na niego spojrzenie. Nie ma w nim nic. Puste oczy, totalnie zrezygnowane, obolałe wręcz, potłuczone, zupełnie bez ikry. Jakby przyszedł na pożarcie do Koloseum. Wydaje się czysty, więc kieruje swój nos w jego stronę, gdyż przed nim facet ma zajebiście tłuste włosy i widać osad brudu tuż za uchem i na szyi. Znów poczuł powracającą chęć zwymiotowania. Odwraca się do czyściocha. Tłum przed tablicą ogłoszeń obrasta już mchem. Ludzie, jakby się klonowali. Stale było ich więcej i więcej. Z ciasnego korytarza ktoś krzyknął: „Pierdolić to! Trzeba wyjść na ulicę! Pokażmy im, że już dość tego syfu!”. Odzewu nie było. Ktoś szepnął pod nosem: „Jak jesteś taki mądry, to idź. Zobaczymy co to da”. Cisza przyszła z kolejnym przypływem złych emocji. Sapanie i odchrząkiwanie było wyrazem dezaprobaty. Człekokształtni mozolnie dryfowali na parkiecie. Tempo nie pozwalało myśleć o Księdze Rekordów Guinness'a w dojściu do celu. Widział tablicę, niczym ołtarz, a małe literki na niej, niczym ukrzyżowane Jezuski, czekają zbawienia i ujrzenia w nich lepszego świata. Odchodzili kolejni skazańcy z opuszczonymi głowami. Ich ciała przypominają robactwo, zgniecione pod butem, a niektórzy byli jak wysuszone śliwki. Chciał zobaczyć „miejską ścianę płaczu”, ale to nie przypominało to nawet skrawka tego co widział w magazynach reklamujących podróż do „ziemi świętej”. Bazyliszkowe spojrzenie po raz kolejny oddaje z nawiązką w mordę. Nie liczył na nic konkretnego. Zobaczył tutejszą małą apokalipsę. Telefon znów zaczął dzwonić. Nawet nie miał jak wyciągnąć komórki z kieszeni. Na cały korytarz rozległ się głos Bobby’ego McFerrin’a, a jego „Don’t worry be happy”, nie spełniło pokładanej w utworze nadziei. Przepychał się do wyjścia. Twarze czekających zlały się w przygnębiający bezkres upadku człowieka.
Po opuszczeniu budynku siarczyście splunął na chodnik i odebrał połączenie.
- Już wracam. Nie znalazłem tu niczego dla siebie.
Dzień był chłodny. Zaciągnął się powietrzem, wolnym od zarazków i złej energii.

[Jolanta_S.]

przyznaję doczytałam do ostatniego zdania, czułam wciąż ten syf i pot, jeszcze to czuję. szukałam przyjaciela - nie znalazłam go w tekście... szkoda.
fajne te kawałki z wirującym telefonen, nie pasują do reszty - jak dla mnie ;))

pozdrawiam serderecznie- Jola

[Magda_Tara]

realistycznie do obrzydliwości
obrazowo, zapachowo (śmierdząco), do trzewi
dobrze, choć temat okropnie przyziemny, dołujący
:))
czuję atmosferę twoich wierszy - tych o wyflaczaniu
serduchowo, R.
:))

[Marcin_Erlin]

Twój problem polega na tym, że chce ci się pisać, masz jako taki warsztat prozatorski, ale pomysłów zero...
( Możesz mnie tysiąc razy gonić spod swoich tekstów, a ja i tak wrócę, jak pełne bąków powietrze, którym musiał zaciągnąć sie bohater od siedmiu boleści)

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję za komentarz i dojechanie do końca;)
pozdrawiam
r

[Pan_Biały]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziękuję Magda:)
za czytanie i całokształt
pozdrawiam
r

[Kikus Dzikus]

mnie tylko Orange kocha i pisze do mnie zawsze, gdy tego chcę

brudno u Pana, Panie Biały, ale tosta też można zjeść
co właśnie robię

telefon wybawca, telefon przyjaciel
i w chaosie i w ciszy
w ciszy niezręcznej, gdy nie ma co ze wzrokiem i łapami zrobić