Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Z tęksnoty...

Dama Kameliowa
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dama Kameliowa

Dama Kameliowa

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Z tęsknoty do tego co minęło
zamykam oczy z nadzieją
że wszystko powróci.
Z nadzieją że niebo będzie
tak błękitne,
że deszcz będzie ciepły i pachnący,
że pobrodzę gołymi stopami w wodzie,
że ujrzę tęczę wieczorową porą.

Poczuję na nowo wszystkie smaki,
które określają mnie dziś,
odkryję wszystkie zapomniane uczucia,
poczuję dreszcz pierwszego pocałunku,
bezpiecznie wrócę do domu.

Pogłaskam wiatr na dobranoc
i powiem wszystkim którzy wtedy byli
jak bardzo ich kochałam.
Ze łzami w oczach zatęsknię raz jeszcze,
po to by nabrać sił,
by przekonać się że właśnie/ i choćby dlatego warto było żyć.

Gryf

Gryf

Opublikowano
Opublikowano

Aniu to jeszcze raz ja.
Warto żyć, by czekać na miłość
Warto żyć, bo ona nadejdzie
Tęsknotą silna, zbrojna w nadzieję
Czuwaj bo jutro słońce może wzejść dla Ciebie...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      Rusałka

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      od powietrza, ognia, głodu i wojny   został głód
    • Benjamin Artur
      Rusałka

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      @Poet Ka może napiszesz kiedyś wiersz o sukience utkanej z żywiołów. Będzie dopełnieniem. Bardzo zastanawiający wiersz. Pozdrawiam
    • Berenika97
      Idea

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Bardzo dziękuję!  Nie było takiej ideologii, która byłaby pozbawiona interesowności. :)  Serdecznie pozdrawiam. 
    • Poet Ka
      Rusałka

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Benjamin Artur dzięki serdeczne

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Berenika97
      wnętrze

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Migrena   Twój wiersz to fascynujące, niezwykle mroczne i niemal kliniczne studium intymności, przekraczania granic oraz ostatecznego rozpadu tożsamości w kontakcie z drugim człowiekiem.   Ciało, w swoim biologicznym wymiarze, zostaje zredukowane i porzucone, znika skóra i jakby jesteśmy w tytułowym wnętrzu. Bohaterowie utworu poruszają się w sobie jak w „ciasnym mechanizmie”, który stracił swój pierwotny sens. Drugi człowiek jest opisany językiem fizyki - jest ciśnieniem, strukturą , która się wciska - i testuje wytrzymałość materiału (psychiki, duszy, ego). Niezwykła metafora "twoje "tu" i moje "tu" nakładają się źle powstaje trzeci punkt zamiast nas"- przypomina toksyczny lub obezwładniający związek z błędem - "trzeci punkt".   Końcowa część wiersza to opis całkowitej dezintegracji - „zatrzask który trzymał całość puszcza”. Fraza - „nie ma czego zamknąć” - to obraz absolutnego wyczerpania i otwarcia, w którym paradoksalnie panuje spokój.   Wiersz przedstawia stan psychiczny i emocjonalny przy totalnym zatraceniu się w drugiej osobie. Świetne! :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...