Niewidomy

[Gość]

Idzie z białą laską przez życie
obojętny, czy słońce wstało o świcie,
jak saper chodzi po polu gdzie miny,
krokami penetruje ulicy góry, doliny.
Choć nic nie widzi, idzie swa drogą,
stuka laską i kroczy noga za nogą.
Policzył płyty chodnika i schodów stopnie,
lecz nie wie, czy byłaś jeszcze w oknie,
czy słońce na twym czole czy chmury,
w głowie ma obraz ciemności ponury.
Obce dla niego światło i kwiatów kolory,
nie może pochwalić twe nowe ubiory.
Twój uśmiech nie jest mu znany,
chociaż potrzebny jak balsam na rany!
W głowie, jak w klatce mu ciasno,
gdy walczy z myślami nie mogąc zasnąć,
bo dookoła rzeczywistość obskurna,
jak czarna dziura niszcząca i durna;
nigdy nie jest dla niego bezpieczna,
lecz jest bolesna, męcząca i wieczna.

Po koncercie Andrea Bocelli

[Ryszard Kisiel]

Przykro patrzeć na niewidomych. Oni muszą budować od nowa swój własny
nowy swiat. Świat wiecznej ciemności, pozbawiony kolorów.
W swoim wierszu bardzo dobrze scharakteryzowałeś ten problem.
Bardzo ładny aczkolwiek smutny wiersz. Kłaniam sie Eugeniuszu.

[Gość]

Jakże często ci widzący, większymi ślepcami się okazują od tych, którym Los wzrok odebrał.
Jakże wiele ktoś taki jak Andrea Bocelli musi "widzieć" by tyle wzruszeń nam dostarczyć.
Serce to jeszcze za mało, żeby kochać - ktoś powiedział.
Ja dodam: oczy to za mało, żeby widzieć ;-)
Pozdrawiam Eugeniuszu ciepło bardzo
J.

[Gryf]

Witaj Eugeniuszu, to prawda iż ci biedni niewidomi czasem więcej widzą od nas.
Oni patrzą oczami duszy, spoglądają swoim sercem i choć ułomni są lepsi od innych,
tych doskonałych dalekowzrocznych.
Jak zawsze serdeczności...

[Intarsja Lumiere]

Piękny Eugeniuszu,
bardzo mi się podoba
i nic nowego nie mogę
dodać, niż moi przedmówcy :)

[Gość]

Dziękuję za przeczytanie i komentarze Ryszardowi, Joli, Jankowi i Intersji. Trudno nam, widzącym, wyobrazić sobie świat niewidomego ale i on musi mieć swoje chwile szczęścia. Pozdrawiam Was.