Ludwik Perney - miło nam

[Ludwik Perney]

Ojciec opowiadał, że Ludwik wydał wyrok
i go wykonał: zdrajca puszczał zajączki
do samolotów przelatujących nad Wyszogrodem.

Więc dziadku, drewniany most zniszczyły kry
- ścięły filary, jak ty głowę po wojennym sądzie.
Już wtedy byliśmy razem; jeździliśmy konno,
z szabelką w naszej dłoni. Ściąłem cię szybko
- kilka lat przed moim narodzeniem;
Ludwik mam po tobie.

Marianna była silna, wierzyła w pracę
i porządek. Potrafiła okazywać miłość
surowym spojrzeniem. Mama do dziś
trzyma jej gorzkie listy.

Pamiętam smak kawy zbożowej:
popijaliśmy nią kanapki
chroniąc się przed skwarem
pod orzechem na malinowym polu.
Walczyłaś babciu. Nie pozwalałem ci jeść,
rozlałem żółć, skóra przyległa do kości
- polubiłem cię; tuż przed końcem nakarmiłem
rosołem z kury. Twoje panieńskie było Perney.

Jestem włókniakiem – kawałkiem bezkształtnej tkanki
tuż za rąbkiem naszej koszulki. Rozpoznał mnie lekarz,
zmierzył centymetrem. Tym razem mam trzydzieści trzy lata
- za mało, by się zezłościć.

[Gość]

Przekonująca szczerość zatrzymała mnie na długo.
Bardzo mi się podoba Twój wiersz Ludwiku
Pozdrawiam serdecznie
Jola

[Intarsja Lumiere]

Też mi się podoba, choć z tragiczną pointą.

[Ludwik Perney]

Dziękuję za komentarze!
Ten wiersz przy okazji tłumaczy mój literacki nick.
Ludwik to imię mojego dziadka
Perney to panieńskie nazwisko babci.

Pozdrawiam

Marek Radecki :-)