Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

przecież wczoraj płynęłaś tak leciutko myślami
spod ołtarza zadumań rozmodlone spojrzenia
każdym gestem mnie chciałaś oczarować omamić
każdy dotyk jedwabną szatę sukni przywdziewał

miękły w dłoni koronki chociaż sztywne być chciały
na krawędziach niepewność w piruetach szalonych
nagłe bicie zegara dźwięków srebrny ornament
których cisza bezmyślna brakiem słów nie dogoni

dzisiaj szepczesz natłokiem słów i dźwięków zhardziałych
i szeleścisz słowami co w pogardę ubrane
w dłoni bukiet suszonych przemarzniętych zażaleń
rozdeptane kasztany pachną wyczekiwaniem

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ilo Cie goscic bestio :)pozdrawiam

czytając Twoje wiersze zawsze wprowadzasz mnie w sentyment, oczarowanie strofami, gdyż ta Twoja harfa gra i to pozytywnie wpada w moje uszy

szacuneczek

be
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



pozwoliłem sobie w ostatniej strofie pogmerać
ogólnie dobrze

pozdrawiam Jacek
fajne to zakończenie Jacku:):)

myśli depczą kasztany
bukiet liści szeleści
ty wspomnienia rozwiane
ledwo w dłoni pomieścisz:):)
pozdrawiam Beata
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ilo Cie goscic bestio :)pozdrawiam

czytając Twoje wiersze zawsze wprowadzasz mnie w sentyment, oczarowanie strofami, gdyż ta Twoja harfa gra i to pozytywnie wpada w moje uszy

szacuneczek

be

na tej harfie nie struny
lecz się wersy rozpina
a muzyka ?...trwa krótko
strofa, strofa i finał:):)

pozdrawiam bestio ciepło i dzieki:):)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Wierzyć jeszcze, że grają ludzie.  Pzdr.
    • Te dni, które jak serca nieruchome w pierś gniotą, są tylko nocą i tęsknotą, i ziemią, która uśmierca.   Te sny, które na skroni ciążą jak zakrzepy krwi, to cierń wkłuty w powieki, ból zdjętych z krzyża dłoni.   A my z prochów urodzeni na kilka oddechów, na sen, na kilka nocy, na dzień, na profil cmentarnych kamieni.
    • @Radosław dziękuję!  @Rafael Marius dziękuję! @Myszolak dziękuję!  @iwonaroma dziękuję! @APM dziękuję! @Łukasz Jurczyk dziękuję! 
    • Anioł stróż, z którym trwa się ramię w ramię. We wspólnym pokoju, w prawie jazdy, w pierogach ruskich. W wymyślonych słowach, w fantazyjnym świecie i w rozmówkach wieczorowych. Raz przedszkole, raz gimnazjum, raz matura. A potem ramię w ramię - w obce miasto.   Jest w tym jakaś oczywistość, odwieczne status quo - nigdy przecież nie było inaczej i trudno wyobrazić sobie "inaczej", bo czym ono właściwie miałoby być? Tak już jest - i kropka. A stałość ta jest tak zuchwale pewna, jak pewny jest śnieg zimą, obiad u mamy i amen w "Ojcze nasz".   Aż przychodzą dwudzieste czwarte urodziny. Zwyczajne na oko, jak to urodziny - zasypane życzeniami, pachnące świętem, winem i czekoladą. Ale połowiczne. Ale już niewspólne.   Nie ma już śniegu, nie ma już obiadów, nie ma już amen. Wracasz pod wieczór - jak zawsze. Jak zawsze przekręcasz klucz i zdejmujesz buty. Jest sufit - jak zawsze - i są drzwi, a w nich szklana szyba, a za nimi bałagan. Jak zawsze. I jak nigdy - nie ma już brata.   7 IV 2025
    • @JuzDawnoUmarlem teraz peel musi znaleźć w sobie siłę, aby dopłynąć do brzegu...Fajna miniatura!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...