Dzień jak co dzień...

[makowiec]

Wśród rozmytych twarzy codzienności
Jestem zwykłym dwunogiem
Wiara moją siłą wciąż podążam z Bogiem
W tym świecie zasad bez litości

Przeszłość odeszła w zapomnienie
Pamiętam tylko te chwile
Kiedy czas płynął mile
Czyli są dla mnie dobrym wspomnieniem

Teraźniejszość z nią spędzam czasu większość
Monotonna cieszy kiedy wpadnie chwila wolna
Niespokojna i rzadko kiedy bywa hojna
Liczy się rzetelność i swej pracy wierność

To niektóre tylko czynniki
Zdrowego rozsądku i życiowej logiki
Szarości w której potrzebuje miłości
Czasem gubię się w naszej rzeczywistości

Przyszłość od niej tak wiele wymagam
Me serce pęka gdy wstaje a za chwile już upadam
Ta droga krzyżowa da nam spokojną starość
A więc muszę odnaleźć w sobie wielką wytrzymałość...

[Gość]

Kocham rym. Stanowi on część melodyki wiersza. Ale chyba poniosło Ciebie troszkę makowcu miły ;-)))
Moje głuche ucho nie dało się porwać do tańca tym razem.
Treść warta by nad nią jeszcze popracować.
To tylko sugestia skromna i moje odczucie.
Nie musisz ich brać sobie do serca.
Pozdrawiam serdecznie :-)
Jola

[Ela_Ale]

Taki troszkę "sloganowy" i przeklepany ten wierszyk. Mnie nie porywa; zgadzam się z Jolą. Może jeden z jego wersów tylko warto rozwinąć i dopieścić? Pozdrawiam. E.