Zmierzch

[kora153]

Apokalipsa kolorów tęczy

Czerń przestrzelona kulami blasku

Srebrny talerz, dziurawy kąpie się w kałuży

Wygania mroki na przestrzenie świata

Nie daje się prosić, zostawia człowieka

Opuszcza śpiącego by igrać do świtu,

ze światłem powraca...

Cień - prześmiewca naszej doskonałości w popełnianiu błędów.

[Dorota_Jabłońska]

Nie rozumiem wiersza. Mimo prób - upadam. Świetnie zainstalowany cień - to dla mnie wątek do rozwinięcia. Otoczenie i owszem - gra światła, nowatorsko...ale po co? gdzie spójna? Nie wiem. Może to tylko ja nie wiem. Pozdrawiam serdecznie :)

[a._mrozinski]

Rozumiem, że jest to swego rodzaju opis zmierzchu. Pierwszy trzy wersy w pełni zrozumiałe: nocne niebo, księżyc odbijający światło słoneczne. Do tego momentu całkiem nieźle. Kolejne dwa wersy zdają się jednak banalne. Pomijam dziwny zapis - niepotrzebne podwójne odstępy, niepotrzebny wielokropek, a przy takiej miniaturze może i niepotrzebną interpunkcję. Niestety to, co dobija ten wiersz, to bardzo niestrawne zakończenie. Rozumiem myśl, została ona jednak kiepsko ubrana w słowa, zwłaszcza ta "doskonałość w popełnianiu błędów".

Mimo to, nie jest tak źle, jak mogłoby się wydawać z mojego komentarza. Ciekaw jestem kolejnych wierszy.

Arek

[Baba_Izba]

Przysłowie: "kto śpi nie grzeszy"!
Błędy popełniamy w dzień, więc nasz cień
im towarzyszy, jak wiadomo, kpi z nas,
znając nasze słabości.
Uwagi w komentarzach - słuszne, do przemyślenia.
"powraca wraz z światłem" - bardzo źle się wymawia,
ja bym "ze światłem".
Jak na początek - całkiem, całkiem!
Pozdrawiam
- baba

[Dorota_Jabłońska]

Hej! nie wiedziałam, że to początek! Nieee noo...jak na początek - potencjał na pewno widoczny. Jest z czego czerpać na przyszłość. Ja czekam na "cień" :))) Pozdrawiam :)