Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Z głosu mojego Anioła - cz.XIV.

Tango171
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Tango171

Tango171

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wzbierają się czarne chmury, pełne łez i bólu.
Gdzieś po kątach? - Zło gotuje burzę nienawiści.
Rodzi się nowe przeznaczenie w piekielnej czeluści.
Tam się budzą złe duchy, by powstać przeciw Bogu.

Diabelskie wojsko Szatana wyczekuje boju.
A wokół złowroga cisza wisi w niepewności?
Aż przyjdzie chwila, gdy uderzy Książę ciemności.
Wróg Antychryst, na Anielskie zastępy z odwetu.

Z jakiej podstępnej broni odpowie temu światu?
Boskiemu stworzeniu w słodkiej zemście. Co nam mówi?
Kto tu prawdę i kłamstwo odnajdzie? Z pra-kosmosu.

We wszechświecie z niebiańskich galaktycznych przestrzeni.
Gdzie czas zapomniał się w czasie i stanął bez ruchu.
W odwiecznej walce w zaraniu - Bogowie waleczni!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Waldemar_Talar_Talar
      By nie wyrzucono mnie do śmieci

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      miesiąc przed śmiercią jak się uda  to  prędzej odkurzę swoje życie   posegreguję  dobro zło które  nieświadomie ale jednak czyniłem   poukładam je  na regale by inni się dowiedzieli kim naprawdę byłem   czego się nie wstydzę bo też byłem jak inni zwykłym człowiekiem   którego życie nie tylko głaskało - lecz również  kopem wyróżniało   jeden tylko w tym szkopuł  czy ktoś lub coś mnie uprzedzi że za miesiąc   moja droga się skończy bym zdążył poukładać by nie wrzucono mnie do śmietnika
    • APM
      starsza pani

      Przez APM · Opublikowano

      @viola arvensis Piękny wiersz. A tłum nie zdaje sobie nawet sprawy, że kiedyś będzie starszą panią robiącą skarpetki na drutach nikomu niepotrzebne. Gonitwa za szczęściem trwa, tylko nie w tą stronę.
    • Magdalena
      Katastrofa

      Przez Magdalena · Opublikowano

      Jęczy gdzieś w koncie Mała włochata katastrofa Trzymam ją na dystans Jest przymilna i słodka Łapię ją za włosy  I głaszczę oburącz Miałam mniej kochać Madzia sześciolat  Obiecała to krowie Mniej kochać mniej cierpieć Znaczy      
    • EsKalisia
      Oaza spokoju

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      Karm głód, nie strach. Potrzebujesz miłości, nie - cukru! Po pewnym czasie odróżnisz szczęście  od biegania ze wzwodem codziennie. Będziesz chciał spokoju, nie pola bitwy....  
    • viola arvensis
      starsza pani

      Przez viola arvensis · Opublikowano

      z tego miasta nie da się wyjść nie ma okna na świat, żadnych na przestrzeń drzwi tylko światła które wskazują jak myśleć i jak żyć i pasy po których należy iść a tłum przelewa się weń jak szara fala brudnej rzeki oczy wpatrzone w smartfony pochylone sylwetki tłum duchowo kaleki tu nie ma miejsca na ptaków śpiew gonitwa trwa, mamony zew zapluty beton, baner i cegła ludzkie projekty zastygła krew w kącie na murku siedzi ona pani starsza, zgarbiona robi skarpetki na drutach nieczułym tłumem zatruta chce sprzedać za kilka groszy to czego tłum nie nosi nie lubi nie akceptuje biedy i smutku nie kupuje tłum - szara masa jaskrawy szum i jego zarzygane chodniki nikt nie rozmawia z nikim suną ząbi współczesne karmi ich życie doczesne bez ducha nikt nie widzi nie mówi nie słucha tylko w wyblakłych źrenicach starszej pani co modli się nad skarpetkami przestrzenie, mądry spokój i że kiedyś coś sprzeda ostatnie marzenie siedzi skulone z boku.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...