Erotyk I , Elegia o... , Ballada Romantyczna

[Piotr, Aleksander Koza]

Erotyk I


A my sami sobie zostawieni
Bez publiki, bez fleszy blasku
W łożu historii, o której nikt nie pamięta
Lub wszyscy z pamięci wymazać wnet chcą

Stoisz naga, tak delikatna i bezbronna
Kaleka kłamstwem i zawiścią twych dzieci splamiona
Bliznami wojen, i bitw przegranych
Brudna pyłem i krwią swych wnuków na śmierć wydanych

Ojczyzno Kochanko najdroższa,
Serce w Twe dłonie oddaje
Oraz me życie, co tak niewiele warte
Me myśli i me westchnienia
By wrócić w krainę wiecznego istnienia

Ukochana, co niewolą twe dzieje spisane
Bo umrzeć dla Ciebie to nie konieczność smutna
Leczy przywilej, co choć nieszczęśliwy
To wypełni mego życia karty


Elegia o Mistrzu Baczyńskim


Elegia o mistrzu Baczyńskim

Ruiny stolicy, szarą mgłą zasnute
Czerwienią pożóg widnokrąg ogarnięty
Krwią bohaterów skąpane ulice
I z każdej strony dobiegają tylko ciche lamenty
Krzyk i rozpacz wszystko otacza
Śmierć zbiera okrutny plon

I na barykadach pokolenie Kolumbów tkwi
W tragedii powstania poeta chwyta za broń
Choć słowem walczyć powinien wciąż
Tęsknotę za wolnością w jego sercu Boże schroń


Nagle w jego piersi złowieszcze utkwiło ostrze
Zimno przeszyło całe ciało
Śmiertelnie raniony pada na ziemie
Oddaje dusze, serce i ostatnie piękne wspomnienie



Ballada Romantyczna

Cierpienie, ból rozpacz, przygnębienie
Słów tak mało a uczuć tak wiele
Choć odeszłaś w krainę wiecznej mgły
To Twój dotyk wciąż czuje na ciele mym

Lat pięć od tragedii tej wielkiej już mija
Ukochana dlamnieś ty wciąż miła
W serce twe jak strzał zdradziecki
Padłaś, a w twych oczach żal i wielkie męki

Noc już zapada nad borem brzozowym
Kościółek zmrokiem i mgłą zasnuty
Grób Twój w zwiędłych płatkach róż pogrążony
Wokół słychać tylko drzew smętnie szumiące korony

Wnet szum ustał i krzyk las przeniknął
Zjawa z mgły się wyłoniła
Twarz jej biała niczym puch styczniowy
Lecz znajoma jakoby z wspomnień straconych

Krysiu, Krysiu ma piękna
Nawet po latach wielu zapomnieć twej twarzy się nie da
Smak twych ust słodyczą nieludzką spowijany
Oczu twych błękit lazurem bogaty

Lecz ona milczy , poświatą księżyca oświetlona
Smutek na jej twarzy gości
I cierpieniem jej oczy zajęte
Dłonie mej ukochanej zimne niczym lodem przejęte

Historia się kończy , lata mijają
Na ściennym zegarze mija również mój czas
Spotkamy się niedługo gdy dni się wypełnią
I śmierci mej nadejdzie czas



II Utwór Elegia o Mistrzu Baczyńskim , inspirowana piosenką J.Kaczmarskiego - Barykada oraz biografią wielkiego poety.

III Utwór to efekt dokładnie 22 min nudnej lekcji języka polskiego.

[HAYQ]

Dojechałem do tego miejsca.
Niestety.
Pozdrawiam.

Serce w Twe dłonie oddaje
Oraz me życie, co tak niewiele warte
Me myśli i me westchnienia

[Piotr, Aleksander Koza]

Nie wiem jak rozumieć Twoje słowa.
W pozytywnym aspekcie czy negatywnym?

[HAYQ]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ja z kolei nie wiem, jak Ci to wytłumaczyć, żeby nie urazić, nie zniechęcić,
bo potencjał masz spory. A chodzi właściwie o głupstwa.
Czyli - "me" "twe" i parę innych grzeszków. Zauważ, że do mnie napisałeś:
- "Nie wiem jak rozumieć Twoje słowa."
Czy różnica polega na tym, że to nie wiersz, czy też w tym przypadku uczucia jakby mniej potrzeba? ;)
Otóż nie, to tylko pewnego rodzaju "naleciałość", która, jak się okazuje, nie tylko mnie nie podchodzi.
Był tu kiedyś na org'u taki tekst p. Leszka Żulińskiego - pewnego rodzaju dekalog
dla piszących poezję. Niestety, nie mogę znaleźć, albo po prostu komputer mi za wolno lata. :)

Może znajdzie się jakaś pomocna dusza i podeśle linka?

Tymczasem - do poczytania i czekam na następne wiersze
- pozdrawiam.
PS
Staraj się też wrzucać jeden wiersz w wątku - zbyt długi tekst może zniechęcać i nie każdy dotrwa
do końca. Nie mówiąc o komentarzu.
Aha, Ktoś uprzejmy podrzucił mi linka, o którym mówiłem:

www.poema.art.pl/site/itm_130964_leszek_zulinski_dekalog_dobrego_wiersza.html