Niepokój

[Robert Baranowski]

Nad horyzontem zapada zmierzch
Z mroku wyłaniają się sczerniałe postacie
Lgną do Ciebie odbierając wolną przestrzeń
Osaczają jak wygłodniałe wilki
Twój lęk jest dla nich pożywką

Dokąd uciec - nie masz gdzie
Z bólu kurczysz się w sobie
Ta walka Cię wyczerpuje
Pozostawia krwawiącego na łasce bestii

Twój płomień na świecy życia przygasa
Wkrótce całun przesłoni twoje oczy
Lecz, gdy umrzesz dla świata próżności
Znajdziesz spokój szczęśliwej wieczności

[Ona_Kot]

to jest okropny utwór
bez walorów estetycznych
bez konkretnej treści
naszpikowany krwią, bestiami
zbyt patetyczny
zbyt w ogóle jest

pozdrawiam

[Piotr Woźniak]

jak widze robercie ciagle piszesz w tym ponurym stylu , no cóż taki jest twój wybór i szanuje to , czekam na więcej , pozdrawiam

[estera rubin]

"Zacznę od końca"- ten częstochowski rym w dwóch ostatnich linijkach poraża. Poza tym, czytam te Twoje wiersze i kompletnie ich nie czuję. Ani nie budują nastroju, ani nie rodzą w głowie odbiorcy (przynajmniej w mojej) żadnych konkretnych obrazów. Myślę, że sformułowania "kicz", "tandeta" i "grafomania" są zbyt ostre, ale... to nie są wybitne wiersze. Ciekawi mnie, czy masz tego świadomość. I do jakiego stopnia poważnie podchodzisz do własnej twórczości.

O co chodzi z tym "światem próżności"...? Poza tym, jakoś nie widzę związku między dwiema pierwszymi strofkami a ostatnią... Jakieś to takie... niespójne.