Koń

[Ela_Ale]

Koń stoi w stajni, je siano
Rży, biega po polu, pracuje
Służy pod siodło, przy wozie
Ciągnie dyliżans i bronę

Czasem po lasach w szum wiatru
Wpada z tętentem rozwianym
Kopyta radośnie w potokach
Bryzgają piany kroplami

Rozpędza się w galop szalony
Wertepy już nie są przeszkodą
Gna wolny w przyszłość niepewną
Bezdroża świata go wiodą

W tym cwale, biegu przed siebie
Bezwolne cuda się stają
Nad grzbietem spoconym i zgrzanym
Wielkie skrzydła, jak ptak, wyrastają

W spoconej półświadomości
Unoszą konia w przestrzenie
Biega potem bezziemny, rozwiany
I to się nazywa natchnienie.

[Gryf]

No Elu bardzo mi się podoba. Po pierwsze o moim ukochanym zwierzęciu (zaraz po psie),
po drugie ten motyw skrzydeł nawiazujący do szaleńczego Pegaza, który niesiony siłą mitycznej poezji pokonuje przestworza. No i oczywiście ja też mam skrzydła, więc macham nimi do Ciebie z przyjaźnią.

[Ela_Ale]

Bardzo mi miło. Dzięki. E.

[Wiolanta]

jak się go czyta to czuć w środku że coś narasta . przynajmniej ja miałam takie małe hmm katarzis ; )

[klubo]

na początku koń jak z obrazkó dziś już nie widać koni przy pracy w polu i póżniej przemiana- dobrze pomyślałaś
pozdrawiam

[Michał Gomułka]

Bryzgają piany kroplami (i przepraszam!) - no żeby się nie ZESRAĆ (po prostu taki patosik rąbnęłaś)

Spójnie. Jest wiele ładnych rzeczy w owym poTworku. Ale ta konkluzja... Czy ten wiersz musiał do tego prowadzić? Niewłaściwy kierunek, bo niechybnie liryk rozpadł się, ze względu na brak Właśnie. Natchnienia. A możesz Bardziej. Czyż nie?

[Ela_Ale]

Trochę broniąc przed Tobą, Agresywny Panie Michale (ciągle!) mojego beztalencia: wierszyk był ułożony nie dla Wybitnego Znawcy i Twórcy Poezji, a dla 6-letniego dziecka, które poprosiło o słówko o koniu. No i jest. Może aż tak potwornie nie wypaczę gustu tej dziewczynki, jak myślisz? Pozdr.

[Michał Gomułka]

Myślę, że lepiej nie ryzykować ;-)... No ale to Twe dziecię bądź czyjeś - znajome jednak.