Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

panie Wiemwszystko zliż ze mnie lukier
i stań się panem Zjemwszystko
co mamusia podała na talerzyku
na stołeczku ułożyła majtusie
koszulkę i skarpetki zacerowane na dużym palcu

och, zrób jak mama prosi
powiedz, że będziesz miły dla kolegów z pracy
nie przeklinaj i mów paciorek rano i wieczorem


pan Wiemwszystko nie musi udawać skurwysyna
spojrzysz i wiesz
czasem wystarczy usłyszeć
czasem wystarczy uścisk dłoni

Opublikowano

he... niezłe
Trochę razi pierwszy wers wkur sywie ;)
ale reszta całkiem całkiem.
:)
P.S.
Też znałem takiego. Poświęciłem mu nawet wiersz ;p
Staroć, co prawda, ale co tam:

Szef

jest jak...pielucha,
na zewnątrz miękka, ciepła, sucha

czysta bawełna

lecz w środku gówna pełna

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


ale są, wzajemnie i dziękuję
e, tam nie ma, przynajmniej dla mnie nie ma
a jak Dżej widzi można udać że nie widzi tak żeby polubić:))
pozdrawiam nowodniowo
r
no troche sie tam Poeto naprzeklinałes;)pojechales mocno:)popraw to ,,och''bo razi strasznie:)ale niezły wiersz z akcentem pretensji:)pozdr.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tak to średnio o szefie
przynajmniej inna była teza, ale jak już kierunek tak obrany niechaj będzie i tak;))
interpretacja wolą ludu, co nie:))
wystrzałowy, ale mam nadzieję że nie ślepakami;))
dziękuję Babo po stokroć za czytanie i pozostawianie cennego czasu u mnie - chylę czoła:)))
pozdrawiam również gorąco w to zimowe popołudnie
r
Opublikowano

Jak wigilijnie, czasem ciężko będąc skurwysynem 24/7 wykrzesać z siebie coś nieskurwysyńskiego, to należałoby zrozumieć ;P
ale że kto? czyżbyś i siebie o to podejrrzewał podmiocie liryczny? W dodatku u mamusi, w rodzinnym domu... ;P
zdrówko,
Jimmy

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pudło - o kobiecie zdecydowanie nie
dzięki za dobry i bardziej
pozdrawiam
r

o Bogu?
nie, nie piszesz o Bogu?????
ojjjj.....
:D
dobra! niech se będzie o Tobie! każdy pisze o sobie
:*

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...