"Wyprawa do nieba"

[Tomasz Pyziak]

Byłem w niebie
żadna atrakcja

ulice bez asfaltu
wyłożone grubo opłatkami
zjadanymi na święta
łamanymi z cichutkim „trzask”
pachnie rybą

Kina pełne jak kurniki pierza
aureole nadziane na irokeza
z cichutkim „cyt”
musują bąbelki

Neony czytane od tyłu
tramwaje i widok
NO, to robi wrażenie
dla aniołów chmury są przezroczyste

W niedziele Bóg w głównym prowadzi msze
w mniejszych apostołowie
W sekciarskim budynku za kioskiem
własną prawdę głosi
Budda, Papież i Marlin Monroe

Bóg głosi dla aniołów wiarę
że to ludzie są drogą zbawienia
potem w fotelu kiwa się senny od kadzideł

kiedy wychodzą ministranci
na ziemi zmarli chłopcy
i gasną na ołtarzu zgaszone śliną świece

zbiera Bóg okruszki anielskich opłatków
kruszy w dłoniach
zamienia w śnieg
dużo było wiernych
starczy na zmieć w Zakopanem

[Michał Gomułka]

Styl nieskrępowany. Masz jakieś doświadczenie. Ale ja bym to określił "patologia". Tylko proszę nie oskarżaj mnie o moc tego słowa. Ono jest celowo użyte.

Sama historia nie ujęła mnie zbytnio. Czuć pewien bunt, ale mieści się to w jakiejś kanwie. Kilka ciekawych pomysłów. Nie można powiedzieć, że wiersz stroni od oryginalności. To dobrze.

Męczą mnie sugestie pokroju;
"W niedziele Bóg w głównym", "potem w fotelu kiwa się senny od kadzideł", "tramwaje i widok
" Ze względu na celowe niedopowiedzenia. Owszem; one gdzieś wcześniej przemknęły, ale to nie usprawiedliwienie.

Obyś tylko umiał szukać właściwych tematów, właściwego - zdrowego podejścia do RZECZY, to jestem pewien, że na dobre Ci to wyjdzie. I czytelnikom. Momentami jest naprawdę nieźle.


*patologia (w tym przypadku) wynika ze stanu - na teraz jest fajnie. Niech tak będzie.