Mgła nad rzeką Świętego Wawrzyńca

[Gość]

Czy zgadniesz, że w tej wielkiej dolinie
rzeka Świętego Wawrzyńca płynie?
Mgła spowiła ją swym białym szalem,
opadła na nią gęstym woalem,
zasłała bezmiar wody daleki
od brzegu do brzegu wielkiej rzeki.
Zastygła, w martwym leży bezruchu
w oczekiwaniu wiatru podmuchu.
Słońce, białym ekranem zaćmione,
przeciera swoje oczy zdumione;
cóż to się nagle takiego stało,
że wszędzie mglisto, lepko i biało!
Z mgły wystają statków fantomy,
ugrzęzły w parze drzewa i domy.
Syreny głos w dali ciszę przenika
z oceanicznego tytanika;
ludziska na nim stracili głowy
wchodząc w świat głuchy, bezwymiarowy.
Mgła obojętna i gęsta taka,
że nie widać na brzegu rybaka!
Na pobliskich wysepkach drzew szczyty
patrzą na świat w iluzji spowity.
Krajobraz dziwny, taki nijaki,
w nicości znikają ludzkie majaki.
Ale ty, moja biedna tęsknoto,
wchodzisz w tę mgłę niedzielną z ochotą,
chociaż byłaby ci bliższa mgła tamta,
na rzece młodości emigranta.
Anioł Pański się po ziemi się ściele
dzwonów biciem w pobliskim kościele.

15. 11. 2009

[Gość]

To byla wyjątkowa mgła, szkoda, że nie zrobiłem jej ...zdjecia. Pozdrawiam. Eugeniusz

[Kolos94]

Ah, ta mgła, tajemniczo i pięknie :) Wiersz mi się bardzo podobał, bez zbędnych dziwactw. lecz ciekawy liryczny opis. Pozdrawiam.

[Gość]

A ja zrobiłam zdjęcie. Mgła na nim prawie jak w Twoim Eugeniuszu wierszu; tajemnicza, gęsta... pociągająca. Ładnie by ze sobą współgrały, gdyby można tu fotkę wkleić.
Wiersz ładny. Bardzo.
Pozdrawiam wieczornie
J.

[Gość]

To prześlij mi ją, Jolu. Dziekuję i pozdrawiam.