-
Ostatnio w Warsztacie
-
Witalisa 383
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
– coś tu trzeba by zmienić (znienacka coś się pojawia, umyka chyłkiem – raczej takie zbitki funkcjonują).
Mnie ten szarpany rytm pasuje (przy okazji ujawniłeś klucz do swojego warsztatu: obrazy i skojarzenia –
czasem to wygląda na zapożyczenia, chyba jest cienka granica).
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 28 odpowiedzi
- 509 wyświetleń
-
- 28 odpowiedzi
- 533 wyświetleń
-
- 25 odpowiedzi
- 803 wyświetleń
-
- 23 odpowiedzi
- 382 wyświetleń
-
- 21 odpowiedzi
- 539 wyświetleń
-
_Resized_20260530_200820.thumb.jpeg.2b87f05d796429cd801df0322039767a.jpeg)
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Witalisa · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
– coś tu trzeba by zmienić (znienacka coś się pojawia, umyka chyłkiem – raczej takie zbitki funkcjonują). Mnie ten szarpany rytm pasuje (przy okazji ujawniłeś klucz do swojego warsztatu: obrazy i skojarzenia – czasem to wygląda na zapożyczenia, chyba jest cienka granica). -
-
Przez Benjamin Artur · Opublikowano
@Witalisa Życie z nienacka umyka. Kiedyś prężyło się jak kot. u mnie jest życie, prężyło się jak kot -
Przez Witalisa · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
– a tu mamy zmianę adresata? -
Przez Berenika97 · Opublikowano
Każdego ranka, wsypuje karmę do glinianej miseczki i rozmawia z kotem, jak z przyjacielem, który nie przerywa i rozumie. Oboje wiedzą, czym jest porzucenie. Nazwała go Leon - po tamtym filmie, w którym dziecko i milczący "drapieżnik" leczyli swoje rany, splatając dwie samotności. Kot Leon je spokojnie, jakby wiedział, że są wyznania, którym lepiej pozwolić wybrzmieć do końca. - Myślisz, że można tęsknić za kimś, kto już dawno nie tęskni za tobą? - pyta Leona, parząc kawę. - Wiesz - wzdycha - może nie brak mi jego, tylko tamtej kobiety, która przy nim wierzyła, że wszystko jeszcze przed nią, a teraz rozmawia z ciszą o kocich oczach. Leon odprowadza ją do drzwi, niosąc ogon wysoko. Kiedy zamyka mieszkanie, przez chwilę ma wrażenie, że zostawia za nimi jedyne stworzenie, któremu jeszcze jest potrzebna. Na klatce schodowej słowa zwykle mijają się z ludźmi. Ale jak zawsze rzuca ciche: - Dzień dobry. - Dzień dobry -usłyszała. Schodzi jeszcze kilka stopni. Zatrzymuje się. Przez krótką chwilę myśli, że samotność nauczyła się mówić.
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się