I z cyklu "Jesień"

[Floriandrozd]

Tymczasem u wrót zjawiła się starsza kobieta.
Sylwetka jej niewyraźna na tle tak ciepłej sielanki:
Szara sukienka,
Poobdzierane falbanki,

Srebrnoszara siwizna w liście przybrana złote
I twarz przepełniona ogromnym kłopotem.
Oczy jej przykryte mgłą, błyszczą ciemnością,
A wykrzywiony grymas tuż stąpa za radością,

Jagodowe od schorzeń usta,
W dość przyjaznej fizjognomii,
Z kolorowego drewna laska krucha,
Nadaje jej posturze agonii.

Nad głową kłębi się mgła pełna szarości,
W której błąkają się krucze stada,
Z trajkotem o przeszłej radości.
Na ściennym obrazie zrazu następuje roszada:

Słońce ciemne chmury ubiera i ledwo się tli na tle szarości,
Drzewa świecące paletą barw, później zostają w nagości,
Wsza zwierzyna co dotąd swobodnie,
Czując, iż nadchodzą dni ciemne,
Do każdej szczeliny pcha procesjami-
Zdaje się wszystko zachodzi roszadzie, jeno my ludzie tacy sami.

Boję się rządów starszej Pani.
Boję się ciemnych czasów,
Boję się obco brzmiącego decadence, które metka jej sukni głosi,
Nie chcę zapomnieć ciepła dni słonecznych

Dama jednak wygodnie zasiada na tronie,
Laską kolorową w ziemię trzy razy stuka.
Szczerego, przyjaznego grymasu nabierają aż skronie,
Tak odrębne niż cała jej sztuka.

Tymczasem ma dusza na dwie części rozdarte,
Boi się, boi kolejną przewrócić kartę,
Zapomnieć pełne słońca dobre dni

[Gryf]

Nie martw się bracie, wkrótce do drzwi zastuka
Inna piękna i mroźna pani, cała w bieli lecz nie do ślubu
Ona nam w życie wniesie nieco jasności
I ukojenia rozgrzanych dusz do czerwoności
To dzięki niej doczekamy tej młodszej, zielonej, radosnej pani
O której mówią, że budzi zakochanych

Bardzo pięknie napisałeś swój wiersz.
Pozdrawiam Gryf.