gra z przemieszczającymi się lustrami

[Katarzyna Leoniewska]

pociągi bez nadzoru wieczór gubi się w długości
retrospekcja przez mgłę pozwala istnieć obrazom
słowa na palcach

czerwień śpisz rozpuszczam włosy
wyprowadzając godziny poza kadr

zwielokrotniona jesień kręcimy tragikomedię
ilość nieprzypadkowych śmierci bywa ograniczona
przez montaż labirynt spojrzeń
w centrum ciemność albo pamięć

klatka po klatce te same litery
ofiara z wosku dopełnia się u drzwi
po kolejnym winie nie ma już cudów

znieruchomienie rotacja cięcie

buduary ślepe na dźwięki
odbicia wyrwane z kolorystycznych ram
nic nie znaczą
próbując wyłudzić wzrokiem
początek

[Pan_Biały]

dżizys chrajst to się porobiło, kliknąłem i oniemiałem i się wykliknę, by się za dnia wkliknąć i przedumać na spokojnie
dobrej nocy
r

[teresa943]

czytałam wiele razy i dziś dochodzę do wniosku, że bardzo sprytnie wypowiedziałaś "wewnętrzne spojrzenie" peelki na "odbite w lustrze" dawne uczucia, których już nie ma; może to mylna droga, ale tak mi się skojarzyło;
wiersz mi się podoba łącznie z warsztatem (super przerzutnie!)

serdecznie pozdrawiam Kasiu -
Krystyna

[Katarzyna Leoniewska]

Myślę, że poszłaś właściwym interpretacyjnym śladem - choć nie tylko o tym chciałam napisać...

Miło, że się podoba :)