Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Fotografia

Dama Kameliowa
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dama Kameliowa

Dama Kameliowa

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Tak mi pusto
Dlaczego to zrobiłam?
Jak mogłam na to pozwolić?

Teraz tak bardzo żałuję
Patrząc na tę wyblakłą fotografię żałuję
Tych oczu zbyt śmało patrzących w dal
Tego błysku, który pozwolił mi myśleć
Że będziemy wieczni, jak jacyś bogowie

Chciałabym spalić tę fotografię
Tych pustych ludzi
Tę pustą mnie
Pozbawioną wszelkiej niewinności wiatru
Strawioną własnym ogniem śmiałości

A dziś gdy tak patrzę to płaczę
Nie istnieje parasol, który by mnie uchronił
Przed zmoknięciem
Nie istnieją choćby cztery ściany, które
Stworzyłyby mi możliwość zagrzania w jednym miejscu

A wszystko przez jeden pocałunek,
Jeden guzik
Jedną chwilę
Chwilę nie zapomnienia
Lecz zatracenia

Teraz jestem już tylko pustą lalką
Porzuconą na pastwę nowego właściciela
Mam nadzieję, że nie będzie mnie rozbierał
Że pozwoli mi się tylko przytulić
I zamknąć oczy, by więcej nie patrzeć na zdjęcie

Na pustą fotografię
Białą kartkę ukrytą w mojej podświadomości...

Duks

Duks

Opublikowano
Opublikowano

Witam.
Interesujący wiersz.
Bardzo duży ładunek emocjonalny.
Właściwa forma.
Gratuluję i pozdrawiam bardzo serdecznie.


Ps.
Do korekty:
1. Strofa szósta, wers piąty (literówka - powinno być patrzeć)
2. Usunąć spacje przed przecinkami, a wstawić po (tam gdzie brakują)

Szkoda, aby takie drobiazgi psuły tak dobry wiersz.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Annna2
      List do Pana

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Benjamin Artur "— Nie rezygnuj z tego"- ktoś dobrze poradził. Bóg jest i Maryja Mateńka- i słucha, chociaż wydaje się że nie- bo milczy. Bóg odpowie w inny sposób   Podoba mi się bardzo
    • Benjamin Artur
      List do Pana

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Widzisz, kiedy modlę się oczami, otwieram je ku Panience. Wtedy przeszywa mnie jasność. Ty tam jesteś, lecz mnie tam nie ma.    Kiedy modlę się oddechem, uchylam niewidzialne okno, by zaczerpnąć Twojego światła. Widok mam wprost na Jana Pawła.    Modlę się rękami. Modlę się ramionami. Modlę się tańcem. Modlę się nogami. A kiedy chcę modlić się słowem, proszę Cię, bardzo Cię proszę…    — Nie rezygnuj z tego — szepnął ktoś. — Bądź taki na wieki.    Czuję się jak oldskulowy manekin, który wpatruje się w nią pustymi gałami. Od tego patrzenia posmutniał już świat cały. A w nim prawdy zamknięte zaczęły nagle kiełkować. Ziemia przestała je ukrywać. Tylko świat nadal pozostawał smutny, że to właśnie od mojego patrzenia wszystko zaczęło rosnąć. Że ludzkość zaczęła rozbrzmiewać. Chciałbym po ludzku zapalić papierosa i pogadać z tobą jak gość.    Panie, proszę Cię, bardzo Cię proszę. Kiedy Ty tu jesteś, mnie tam nie ma.    Kurtyna spojrzeń unosi się do góry, lecz tylko wtedy, gdy się modlę — szczerze się modlę. Modlę się oczami, modlę się słowem, rękoma i całym ciałem. Kiedy padam do Twych stóp. Kiedy pomagam Ci nawet wtedy, gdy tego nie chcesz, widzę ten sam grymas na twarzy całego świata.    Co u Ciebie… chyba to tyle.
    • Annna2
      - GODNOŚĆ ...

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @bronmus45 ciekawe. jest prawdą, że o godność trzeba dbać
    • Berenika97
      Uczta

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Uderzam ci do głowy grzesznym kaprysem, zamkniętym w ciężkim krysztale. Sącz mnie powoli, aż krew zacznie szumieć złotem. Perlę się jak kawior - ziarnem, które przeklęło światło. Porzuć tę nudną delikatność. Zmiażdż mnie leniwie, niech zostanie po mnie słona otchłań. Rozpuszczam się niczym gęsty, nocny balsam - cień plantacji, który więzi twój oddech. Liczy się tylko taka chwila, w której mój mrok stapia się z twoim znużeniem. Pulsuję ciężkim szkarłatem - purpurą gorączki. Kiedy mnie smakujesz, staję się żarem, który trawi, lecz nie zostawia blizn. Chłoń mnie. Sącz mnie. Wdychaj to duszne opium przed upadkiem. Będę twoim spleenem. I tym, co go ukoi.  
    • Annna2
      Zapach żywej sztuki prawdziwej.

      Przez Annna2 · Opublikowano

      @Leszek Piotr Laskowski  natura jest najpiękniejszym artystą świata, np. płatki śniegu- tak ich wielość- i każdy inny.  

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...