Alicja_Wysocka

@jan_komułzykant Ale całkiem do rzeczy :)

@Marcin Sztelak Puenta właśnie mi się rozwiała. A może to świt zamazał Ci zdjęcie, bo przyszedł sen?

Poeta musi to umieć.

@zawierszowana Ej, wiersz jest jak dla mnie - wołaniem o pomoc i pragnieniem uwolnienia się z chorobliwej samokontroli. Mocno uderza obraz z żyletką i „żyłką” jakby życie stało na granicy cieniutkiej nici. Do pokochania siebie lustro jest niepotrzebne. Lustro pokazuje tylko odbicie, a miłość do siebie musi mieć źródło w środku.

@Berenika97Oj jaka zagwodzka dla mnie. Ale powiem co odczytałam. Morze to tęsknota, może bezmiar łez... Peel przepłakał, i to zapisało się głęboką pamięcią o tym, co nie zaistniało, ale co się wydarzyło.

@jan_komułzykant Cień przy małym wzroście bywa długi, lecz to tylko gra światła. Ego rośnie, gdy karmi się pozorem - na złudzeniu buduje swój kościec. Ale cień nie jest prawdziwym kształtem, a ego nie jest istotą człowieka. Dlatego przychodzi pora, by wyjść z tej gry, stanąć w świetle i zobaczyć siebie takim, jakim się naprawdę jest. Mądra ta Twoja fraszka.

@StarzecW sam raz na zawieszkę na szyi :)

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję Waldemarze :) @Berenika97Bereniko, bo Jacek mnie nakręca :) @jan_komułzykantTeż bym poszła na grzyby, ale okropnie się gubię i nigdy nie wiem w którą stronę trzeba. Do lasu dają mi gwizdek, to trochę śmieszne, ale pomaga. Fajnie, że spodobał Ci się mój kapelusz, jeszcze raz nisko się Tobie - nim skłaniam :) @Rafael Marius, dziękuję :)

@jan_komułzykant Ojej, czy dzisiaj jest Święto Poezji? Pozamiatałabym i posprzątała jakoś, gdzieś, gdybym wiedziała, że mnie odwiedzisz. Kłaniam się czerwono - srebrnym wielkim kapeluszem :) @Migrena, dziękuję

@Jacek_Suchowicz Aaa, chcesz odpisać nowym wierszem - rozumiem. Nie ma się co spieszyć, racja, jak jest czegoś za dużo, to nudzi. Zainspirowałeś mnie swoim wierszem i też wstawiłam go za szybko, zazwyczaj czekam aż spadnie na drugą stronę, a nawet dalej. Ale to był impuls, i sam wiesz jak to działa. Pozdrawiam i dziękuję :) @huzarc, dziękuję

Jackowi Suchowiczowi z jesieni wzięłam barwę słowa, co w Twoim wierszu się zaklęła. ------------- a co ma kolor do miłości? zmarszczek nie czuje przecież serce, tylko się oczy czasem gubią we wzajemnościach wód z odmętem. zdarza się wpadnie jedno w drugie nie wiedzieć kiedy - i zatonie. czy to jest bieda czy to szczęście, ratować, rzucić się czy ponieść? możesz nie wiedzieć, nie słyszałeś - pasuje srebro do czerwieni. a ostatecznie gdy się wstydzisz, możesz na kamień je zamienić. ale czy warto? dobrze pomyśl i doceń smak rzadkości, cymes. bo żadne z wiersza o ludzieńkach, choć chciało kochać - już nie żyje.

@Jacek_Suchowicz Jacku, odpowiem Ci oddzielnie :)

@UtratabezStraty Ale później czytelnik, który nie lubi się spierać, będzie z rezerwą podchodził do takiego autora, dobrego dnia :)

@Sylwester_Lasota Oczywiście, jak ten góral, który zawiązał but dżdżownicą, kiedy zerwała się sznurówka :)

@Sylwester_Lasota Dzięki Sylwestrze, no widzisz, zaklejam sobie każde zadrapanie pisaną bzdurką, pozdrawiam :)

@E.T.Mój komentarz załatwi piosenka :)

@Werka1987 Być sobą - to czasem szczęście, czasem egzystencjalny nóż. Pięknie pokazane.

@UtratabezStraty Możliwe, że mój odbiór, spowodowany jest zamiłowaniem do kolorów. Szary od zawsze kojarzy mi się z monotonią , nudą, beznadziejnością... W szarym wyglądam jak mysz. Raczej pasuje na męską marynarkę czy sweter. Wolę kolory ciepłe, znaczy te od słońca. Polemizować z czytelnikiem na temat odczuć - chyba nie wypada, każdy widzi i czuje wiersz inaczej i ma do tego prawo :)

@Florian Konrad Przedostatnia zwrotka… to jakby wejść w sam fragment dzieła i poczuć jego puls, kolor i tajemniczą odrębność. Cudownie zatrzymuje i wciąga wyobraźnię. Zanurzam się w tym odłamku wiersza, w kolorze i miękkości słów.

@Toyer Ha! Sprytnie, niby wiersz szkaradny, a wciąga od pierwszej linijki. Samochwała z przymrużeniem oka - i to działa świetnie!

@Liero Ale nic tutaj nie ma o deszczu, ale mnie zwiódł tytuł. Napisanie wiersza, też potrafi przynieść ulgę, znam to. Gorzej, jak nie się chcą słowa posklejać się z czasem.

@UtratabezStraty Tak, pisałam o tym, co widzę, bez zadzierania nosa, zapomniałam popatrzeć na chmury, patrzę, przed siebie, żeby nie wleźć w kałużę - a one też są piękne, jak lusterka, w których przegląda się niebo, a czasem nawet uśmiechnie się do nich słońcem i tęczą.

@UtratabezStratyTo obraz zatracania się w jednolitości - bez nadziei, bez kolorów, jakby przyszłość była czymś już wypłukanym. Minimalizm i powtórzenia wzmacniają poczucie monotonii, braku wyjścia. Dobrze uchwycony klimat rezygnacji.

@Stary_Kredens Mury mogą być i te realne, i metaforyczne - brak głosu, brak możliwości przekazania bólu. Piękna, ciężka metafora o tym, że cierpienie często nie trafia do odbiorcy, a nawet jeśli, to spotka się z obojętnością („i ziewał”).