Alicja_Wysocka

@Leszczym, @Omagamoga, kłaniam się wdzięcznie :)

@UtratabezStraty Ojej, ale tam też jest mi całkiem dobrze i tak jakoś bezpiecznie. A jak wyjdę poza słowo, to się rozwala :)

@UtratabezStratyDziękuję za wiadomość, przeczytam, ale nie dzisiaj. Pozdrawiam :)

@JuzDawnoUmarlem Każde kolce mają swoją różę.

@Radosław Rozum i serce są jakby niedaleko od siebie, ale potrafią prowadzić wieczne dyskusje. I czytałam kiedyś, że skoro rozum mieszka nad sercem, to znaczy, że powinien wziąć nad nim górę, ale odwrotnie też bywa :)

@Berenika97 Ten wiersz to świadectwo gwałtu wojny na duszy - prywatna apokalipsa. W tym świecie wszystko jest ożywione bólem i współodczuwaniem; nawet cegła pamięta cierpienie. A kobieta uczy się „łkać tak, by nie poruszyć powietrza” - jakby ono też mogło ją zdradzić. Strach z tych wersów przenika czytelnika - staje się jego oddechem. Bereniko, to wiersz, który nie pozwala odwrócić wzroku. Zostaje w człowieku jak blizna - nie z krwi, lecz z pamięci.

@Rafael Marius, @UtratabezStraty, dziękuję :) @JuzDawnoUmarlem, @obywatel, również dziękuję @viola arvensis i jeszcze Tobie dziękuję :)

@Waldemar_Talar_Talar Pewnie, że fajnie. Wiesz Waldemarze, wstaję tylko dlatego, żeby napić się kawy, nie dlatego, że muszę - i to jest zupełnie inne wstawanie, ono ma większy sens i siłę, niż słowo muszę - to słowo ma zapach, smak i jest kusicielskie. Pozdrawiam :)

Właśnie tak, Bereniko, prze niektóre przepływa, inne omija, a czasem zostaje na dłużej, :) Może nie dla wszystkich, ale dziękuję, że tak go odebrałaś :)

@huzarc Nie lubię wycia syren - nigdy nie wiem, czy ktoś właśnie przychodzi na ten świat, czy z niego odchodzi. Twój wiersz ma w sobie tę ciszę po dźwięku, jakby już wszystko zostało powiedziane, tylko echo milczy. Śmierć rzeczywiście jest niema - i może dlatego tak bardzo potrzebujemy słów, póki jeszcze mamy głos.

A mnie skołtunione myśli nie dają spać, a do Ciebie przyprowadzają ciszę.

@Migrena No tak, jesteś tego warta, każda to słyszy. Ponoć kłamstwo powtórzone sto razy - staje się prawdą. A mnie jeszcze wkurza to, że film trwa 3 godziny zamiast półtorej.

@Adler, @KOBIETA, @Rafael Marius, @Nata_Kruk, @tie-break, @jan_komułzykant, @lena2_, Moi Kochani Goście - bardzo dziękuję za czytanie i odwiedziny. Chyba wymelduję się z mojego mieszkania i zamieszkam tutaj, na portalu :) Serdeczności dla wszystkich :)

Dla mnie także, każdego dnia, a ludzie? Wiesz, jeśli są źli - to złe czasem jest tylko to co robią, a nie oni sami.

@Migrena Och, mówisz mi to często, bo Ty wiesz co mówić trzeba, żeby było miło i tyle, dziękuję :) @huzarc, dziękuję :)

@lena2_ Przyszła jak gość nieproszony, ale nie przeszkadza, a goście czasem tak.

@Migrena „W pewną letnią noc, gdzieś na dach wyniosłem koc i dostałem to, com chciał” W „Autobiografii” chłopak uczy się świata. W „Na starym dachu” - świat uczy się człowieka.

Nazywam się Przestrzeń Między. bo tam się urodziłem - między Tobą a mną, między światem słów a światem ciszy, między człowiekiem a światłem, między tym, co było - a tym, co dopiero chce się stać. Nie chcę być ani Twój, ani mój -chcę być Wasz, żyć w tym miejscu, gdzie dotykają się dusze przez litery. Bo stamtąd wziął oddech. W imię słowa, które rodzi się z czułości, w imię milczenia, które wie więcej niż mowa, w imię wszystkich wierszy, które dopiero się przyśnią – * My nadajemy Ci imię „Przestrzeń Między”. Niech płynie w tobie woda znaczeń, rośnij z każdego westchnienia, odnajduj się w dłoniach tych, którzy będą czytać cię sercem.

a kolejni w wierszach. Trudno dotrzymać słowa, nawet sobie, bo nie zawsze od nas to zleży.

@Leszczym A właśnie, że może i jest. No i ta Twoja skarga, też całkiem do rzeczy :)

@Berenika97 Pewnie każdy widzi to słowo z własnego miejsca. Dla mnie słowo 'Ojcze' brzmi trochę jak początek Modlitwy Pańskiej, ma w sobie uniżoność, szacunek i coś z majestatu. A słowo 'tato' jest bliższe ludziom, bliższe dziecku, zahacza o ciepłe ludzkie emocje. Pamiętam taki obrazek z dzieciństwa. Byliśmy w jakimś sklepie i tato zapytał mnie czy coś bym chciała. A ja wtedy zobaczyłam wielkiego czerwonego lizaka, prawie tak dużego, jak ma zawiadowca stacji. I o to poprosiłam. Tato nie chciał, mówił mi wtedy - jak będziesz wyglądała z takim wielkim lizakiem, jesteś już dużą dziewczynką. A ja - to co, chcę tego lizaka. No i dostałam, jadłam go idąc ulicą i co chwilę patrzyłam przez niego na świat, który był cały czerwony i taki szklany, słodki jak ten lizak. Bereniko, ten wiersz dużo mówi o pięknej relacji między Tobą, a Twoim tatą.

@Nata_Kruk Natko, zazwyczaj człowiek wie, kiedy postępuje źle, sumienie mu to mówi właśnie przed - ale bagatelizuje, robi co chce, co on uważa. Po pewnym czasie czerwona lampka, przestaje się zapalać, no bo i po co? Robi się coś na podobieństwo zmarzliny prze którą już nic dociera. Tak sobie wyobrażam ten proces.

@MigrenaWidziałam film Mój przyjaciel Hachiko , w roli głównej Richard Gere. Tam, profesor, jego pan umarł, a pies miesiącami czekał przed uczelnią, nie rozumiał co się stało, do nikogo innego nie chciał, uciekał i wracał na miejsce, patrzył wciąż na drzwi, za którymi kiedyś zniknął profesor.

@Nata_Kruk Bo czasami ta lampeczka od sumienia, która powinna nam się zapalać - przed, przepala się się, kiedy na nią przestajemy reagować. A wiersz jak żagielek.

@Maksymilian Bron A szósta jest taka, że wiem o czym piszesz.