Alicja_Wysocka

@Wiechu J. K., @wierszyki Kłaniam się wdzięcznie :)

@Sylwester_Lasota Jak ładnie, dziękuję :) @LessLove również dziękuję :)

@Sylwester_Lasota :)

@lena2_Pięknie, szkoda życia na pretensje i roszczenia. Serdeczności :)

Ale bez Baby Jagi :))

@wierszykiA może Sylwester miał na myśli prezydenta Komorowskiego?

@Robert Witold Gorzkowski, witam, pozdrawiam i dziękuję :)

@Sylwester_LasotaWiesz co Sylwestrze? Bardzo lubię też wiersze klasyczne, ilustrowane przy pomocy AI To jest nawet jakiś pomysł, nawet sposób, dla tych, którzy ich nie znają, nie pamiętają, nie chcą czytać i kręcą nosem na podstawy i fundamenty poezji. Ale słuchać piosenki już mogą - nawet lubią. Tym bardziej, że taki wiersz zyskuje na wartości (msz) AI nie fałszuje kiedy śpiewa, klarnety, saksofony i w ogóle wszystkie instrumenty są ciekawie rozpisane i powstają nowe ciekawe arcydziełka. A Twoje pisanie bardzo lubię, jest sympatyczne, tak jak Ty. życzę powodzenia w opracowywaniu kolejnych, z chęcią posłucham i obejrzę :)

@Berenika97 Pięknie odczytałaś , dzięki za komentarz i odwiedziny :)

@Jacek_Suchowicz jednak wrócił bo w porywach zakręcony był szaleńczych już spokojnie i na długo zawisł cicho na gałęzi :)

@lena2_ Miło, że zajrzałaś, dzięki :)

@beta_b, dziękuję :)

@Sylwester_Lasota Z przyjemnością słucham Twoich śpiewanych wierszy. Pozdrawiam :)

@Berenika97 Bereniko, jak dotąd to raczej - dreszcze :)

@Poet KaDzięki za czytanie i komentarz :) @Waldemar_Talar_Talar Tobie także, Waldemarze :)

wiatr zakochał się w jabłoni gdy się uśmiechnęła kwiatem a był lekki i bezwstydny brał do nieba każdy płatek czy się mogła jakoś bronić kiedy muskał jej ramiona wtedy zrywał jej okrycie kradł różanobiały woal rozszamotał się w gałęziach gdy świt spostrzegł modroszary już miał splątać i zamotać lecz odleciał podrapany lecz za moment znowu wrócił bo przypomniał sobie w chwilę że za wiatrem kwiat nie gania wie to każdy odkąd żyje

@Jacek_Suchowicz nie każda z pieśni pod strzechy trafi nie każda cisza znajdzie swój słuch lecz czasem słowo, choć nie dla wszystkich w jednym zostaje — jak cichy ruch bożków nie stawiam — one się rodzą tam, gdzie ktoś wierzy choćby na pół i zaraz gasną, gdy brak spojrzenia bo z cudzych oczu biorą swój ból pokora? — bywa także i we mnie gdy słowo cięższe staje niż ja lecz czasem trzeba lekko doważyć by ktoś je w sobie zatrzymać chciał Dziękuję Jacku :)

@Myszolak, @wiedźma, dziękuję :)

@violetta To chyba o Tobie, Z pozdrowieniami :)

@Mirek.K, dziękuję :)

@beta_b Jak przekomarzanki z losem, on i tak po 'swojemu'

@A.Between Najpiękniejsze w tym wierszu jest to zawieszenie: Bo nie wiem czy: ona naprawdę napisała on naprawdę ją widział czy to wszystko wydarzyło się tylko w jego tęsknocie I może właśnie o to chodzi. To jest wiersz o chwili, która mogła być początkiem ale została tylko śladem. Ulotnie piękne - jak dla mnie :) Właśnie takie nienazwane, niedopowiedziane...

@Andrzej P. Zajączkowski - dziękuję :)

@Robert Witold Gorzkowski Jak sentymentalna podróż, taka niemal filmowa. Zaczyna się jak spokojna podróż, a kończy jak spotkanie z czymś, co już nie wróci. Ten dwór bardziej umiera niż wspomina.