Alicja_Wysocka

@Sylwester_LasotaWiesz co Sylwestrze? Bardzo lubię też wiersze klasyczne, ilustrowane przy pomocy AI To jest nawet jakiś pomysł, nawet sposób, dla tych, którzy ich nie znają, nie pamiętają, nie chcą czytać i kręcą nosem na podstawy i fundamenty poezji. Ale słuchać piosenki już mogą - nawet lubią. Tym bardziej, że taki wiersz zyskuje na wartości (msz) AI nie fałszuje kiedy śpiewa, klarnety, saksofony i w ogóle wszystkie instrumenty są ciekawie rozpisane i powstają nowe ciekawe arcydziełka. A Twoje pisanie bardzo lubię, jest sympatyczne, tak jak Ty. życzę powodzenia w opracowywaniu kolejnych, z chęcią posłucham i obejrzę :)

@Berenika97 Pięknie odczytałaś , dzięki za komentarz i odwiedziny :)

@Jacek_Suchowicz jednak wrócił bo w porywach zakręcony był szaleńczych już spokojnie i na długo zawisł cicho na gałęzi :)

@lena2_ Miło, że zajrzałaś, dzięki :)

@beta_b, dziękuję :)

@Sylwester_Lasota Z przyjemnością słucham Twoich śpiewanych wierszy. Pozdrawiam :)

@Berenika97 Bereniko, jak dotąd to raczej - dreszcze :)

@Poet KaDzięki za czytanie i komentarz :) @Waldemar_Talar_Talar Tobie także, Waldemarze :)

wiatr zakochał się w jabłoni gdy się uśmiechnęła kwiatem a był lekki i bezwstydny brał do nieba każdy płatek czy się mogła jakoś bronić kiedy muskał jej ramiona wtedy zrywał jej okrycie kradł różanobiały woal rozszamotał się w gałęziach gdy świt spostrzegł modroszary już miał splątać i zamotać lecz odleciał podrapany lecz za moment znowu wrócił bo przypomniał sobie w chwilę że za wiatrem kwiat nie gania wie to każdy odkąd żyje

@Jacek_Suchowicz nie każda z pieśni pod strzechy trafi nie każda cisza znajdzie swój słuch lecz czasem słowo, choć nie dla wszystkich w jednym zostaje — jak cichy ruch bożków nie stawiam — one się rodzą tam, gdzie ktoś wierzy choćby na pół i zaraz gasną, gdy brak spojrzenia bo z cudzych oczu biorą swój ból pokora? — bywa także i we mnie gdy słowo cięższe staje niż ja lecz czasem trzeba lekko doważyć by ktoś je w sobie zatrzymać chciał Dziękuję Jacku :)

@Myszolak, @wiedźma, dziękuję :)

@violetta To chyba o Tobie, Z pozdrowieniami :)

@Mirek.K, dziękuję :)

@beta_b Jak przekomarzanki z losem, on i tak po 'swojemu'

@A.Between Najpiękniejsze w tym wierszu jest to zawieszenie: Bo nie wiem czy: ona naprawdę napisała on naprawdę ją widział czy to wszystko wydarzyło się tylko w jego tęsknocie I może właśnie o to chodzi. To jest wiersz o chwili, która mogła być początkiem ale została tylko śladem. Ulotnie piękne - jak dla mnie :) Właśnie takie nienazwane, niedopowiedziane...

@Andrzej P. Zajączkowski - dziękuję :)

@Robert Witold Gorzkowski Jak sentymentalna podróż, taka niemal filmowa. Zaczyna się jak spokojna podróż, a kończy jak spotkanie z czymś, co już nie wróci. Ten dwór bardziej umiera niż wspomina.

@Poet Ka Jakby autorka mówiła: Wiem, że idę w stronę haiku, ale nie chcę się zamknąć w tej formie. Jakby lekki bunt wobec formy, ale pachnie haiku :)

@Leszczym Myślę, że coś w tym jest. Kiedy tworzysz, stajesz się odpowiedzialny za swój mały świat - nadajesz mu kształt, sens, istnienie. Może dlatego pojawia się to porównanie do „boga w miniaturze” — nie z pychy, tylko z samego aktu tworzenia. Dziękuję za ten trop :) Serdeczki. Powinna być jak gwóźdź, bo zazwyczaj puentę się pamięta. Pozdrawiam serdecznie :)

@Berenika97 Och Bereniko, jak ja lubię, kiedy tak rozkręcasz słowo - „Złotousta” bardzo by do Ciebie pasowało :) A z tym „wierzeniem” w poetę — właśnie tak to czuję: można mu zaufać albo nie. Słowo nie musi być ani mądre, ani piękne — ale jeśli trafi, jeśli poruszy - wtedy zaczyna naprawdę istnieć. I chyba dopiero w czytelniku dopełnia się to, co zostało zapisane. Dziękuję Ci za tak uważne czytanie :)

@Marek.zak1 Dzięki za czytanie Marku i za komentarz, pozdrawiam :) @Proszalny, @Poet Ka, dziękuję :)

@andrew Poecie może nie trzeba, ale czytelnikowi - tak. Dzięki :) Wzajemności.

@Leszek Piotr LaskowskiDobra rada, tylko zapamiętać i tak żyć :)

@andrew Niech mają dużo kwiatów :)