Alicja_Wysocka

@vioara stelelor Twój wiersz dotyka mnie jak cichy wiatr w porannych liściach – delikatnie, a jednak zostawia ślad w sercu. W nim jest prawda, bliskość i ta niezwykła siła, która sprawia, że każde słowo drży swoim znaczeniem. Czytając, czuję w sobie pieśń, której nie potrafię ułożyć w słowa, a jednak brzmi naprawdę. Dziękuję Ci, że mogę w niej być obecna, że Twoje słowa tak mocno poruszają i mnie, i innych, którzy je czytają.

@MIROSŁAW C. Na słodko , pasuje mi :)

@Nata_KrukZapatrzyłam się Nato, na ten obrazek, uroczy :)

@Christine Odwaga w słowach, różni się bardzo od tej w życiu, ale trzeba używać różnych kolorów atramentu - dziękuję i pozdrawiam serdecznie :)

@vioara stelelor W Twoim wierszu jest smutek, prawda i cała moc tych słów, które nie dają się cofnąć. Czuję w nich puls emocji - radość, ból, tęsknotę - i w tym wszystkim bije serce autora: młode, czułe, pełne życia i możliwości, nawet jeśli czas pokazał, że świat trochę skomplikował te chwile. Dziękuję, że mogę czytać Twoją poezję, która wciąga i zostaje w myślach, która pozwala na chwilę spotkać kogoś tak prawdziwego i wrażliwego. Dzięki niej świat staje się trochę głębszy, a słowa żyją własnym oddechem, który mogę podziwiać.

@Nata_Kruk Ona, znaczy ta dróżka, jest tam stale, do dzisiaj :) Dobranoc - gwiazdki na noc @Andrzej P. Zajączkowski, @Rafael Marius dziękuję :)

@[email protected]ękuję Grzegorzu, a czy ja wiem co robię, jak mi się rzuca wierszem na szyję? Pozdrawiam :)

@vioara stelelorAutorko wiersza, zjadłam wiersz, zjem talerzyk i Ciebie :)

@vioara stelelor Zjadłam ten wiersz do ostatniego okruszka. Był tak dobry, że najchętniej poprosiłabym jeszcze jeden talerzyk… a później zjem autora :)

@wierszyki :)) Aż nie wiem co powiedzieć.

@finch Jakby przyszedł ktoś dobry, zrobił co trzeba i tylko wiersz zapamiętał jego obecność, tak po ludzku.

@vioara stelelorJa się kiedyś tak zagapię w to Twoje pióro, że zapomnę spać i jeść, a może i oddychać. Cudności. Zostawiam wdzięczne podziękowania

@Myszolak Mam jakiś dziwny sentyment do ławek. Gdyby się tak dało z nimi porozmawiać.

@Berenika97 Dziękuję Bereniko, Ty masz poetycką duszę, aż nie potrafię sobie wyobrazić Ciebie innej. Tylko mi nie przepadnij gdzieś w znojach i trudach prozy życia. Ty się musisz koniecznie unosić lekko nad ziemią, a gdyby nie, to Ciebie trzeba nosić Serdeczności i podziękowania :) @Myszolak, dziękuję :)

@violetta @piąteprzezdziesiąte

@MIROSŁAW C. O, masz nowe ubranko, flaga Sri Lanki Dzięki :) @Wiechu J. K., dziękuję :)

@violetta Zabierz też cieplejsze ciuszki, u nas nad morzem bywa chłodno i wietrznie.

@violetta Nad Bałtyk?

@LeszczymBo instrumenty na niepogodę się roztrajają i już nie brzmią zgodnie. Cały Michał :)

@piąteprzezdziesiąteTo jest jak Święto Babek :)

@vioara stelelorDziękuję za ilustrację, nawet błędne ogniki widzę, jak latarenki krasnoludków :) @Waldemar_Talar_TalarJa Ciebie również, Waldemarze :)

@Berenika97 Bardzo przejmujący wiersz. Czytam go jak opowieść o samotności, która nie chce się przyznać do swojego imienia i wciąż udaje codzienność. Ten drugi kubek i klucz zostawiony w drzwiach – jak ciche czekanie na kogoś, kto może już nie wróci. Serdeczności :)

@violetta Twoja Wola, Violu, może jeszcze zmienisz zdanie.

@hollow manZ bratem trzeba trzymać sztamę :)

@Marek.zak1Dziękuję Marku, że zajrzałeś nie pozazdrościłam lecz podpatrywałam jak czerwiec kwiatami jej łąkę wyścielił bo miłość się mnoży i wiem to na pewno i ma się najlepiej gdy szczęściem się dzielisz Pozdrawiam, Jacku :)