Sylwester_Lasota

w sumie tak, chociaż na granicy jej wyzionięcia. dziękuję za czytanie i również pozdrawiaam :)

ponoć kiedyś na spotkaniu Andrzeja Wajdy z młodzieżą, jakaś dziennikarka zapytała dlaczego nie robi więcej takich pięknych filmów jak "Brzezina"? Na sali rozległo się buczenie zgromadzonych. - Właśnie dlatego - odpowiedział reżyser. jak widzisz, ufo w rankingu ciągle wyżej :). a ja staram się być dla czytelników i nie zakładam, że może być odwrotnie :) dzięki za sugestie. przemyślałem i gdzieniegdzie przygłaskałem :) hej do poczytania :)

no tak... :) absolutnie zakręcony, chociaż w pełni czytelny :) pozdrawiam :)

strasznie trudno je utrzymać :), ale trzeba próbować, moim zdaniem :). serdecznie pozdrawiam i do poczytania :)

ma swój urok, chociaż nie jest wcale prosty do rozczytania :) pozdrawiam :)

domy jak ludzie, ludzie jak domy :). dziękuję za czytanie, później postaram odnieść się szczegółowiej do powyższych komentarzy. a tymczasem pozdrawiam :)

Drewniana chałupa, zgryziona przez myszy, ścianami się chyli w próchnicze zacisze. Lecz jeśli byś w środku popatrzył, posłuchał, napotkasz niechybnie przeszłego jej ducha. W pokoju, tuż obok zimnego piecyka, kobieta płaczące niemowlę usypia. Żałośnie kołysze piosenkę na ustach, o pierwszym, którego na cmentarz zaniosła. Przez chwilę śmiech dzieci, ich szczebiot i radość harmidrem napełnia stęchliznę i na dwór jak wicher wylata, zanika, a wraca szeptaniem namiętnym, co wnet się zatraca. Złość krzykiem wybucha. Pogróżki i skargi. Majaczą na ganku, pół wieku w zatargu. Posłuchaj... modlitwa. Dwie trumny wśród kwiatów. To ojciec wraz synem zginęli w wypadku. Po kątach się snują wojenne historie. O Niemcach i Ruskich, o Żydzie, co w szafie ukryty odmawiał gojowskie pacierze, o cudzie, że przetrwał i szczerze uwierzył. Pod kurzem coś jeszcze szeleści i jęczy, sylwetki rozmyte wyłażą z pajęczyn by wrócić przez chwilę w ułudnej postaci i chwycić za gardło, jak pamięć potrafi. Tu kończę opowieść zupełnie spokojny, bo nawet gdy wątła przyczyna mych wspomnień powróci do ziemi lub strawi ją ogień, to jeszcze przez chwilę ożyła przy Tobie.

oj, lubisz się bawić... słowami :) podobasia zostawiam.

odnoszę wrażenie, że tandem jakby troszkę się rozszedł, a wiersz opowiada o samotności w pustym pokoju. pozdrawiam serdecznie i do poczytania :)

bardzo sympatyczny tytuł, a wiersz... bardzo dobry, moim zdaniem :) pozdrawiam i do poczytania :)

wcale nie taki baran :) pozdrawiam i do poczytania :)

dobra fraszka nie jest zła, a los psi :) pozdrawiam i do poczytania :)

wiersz dla dzieci, więc największą dla mnie będzie radością jeśli jakieś dziecko ucieszy :) mój etatowy krytyk (6 l.) :) przyjął dziełko życzliwie :) i kazał więcej takich pisać :))) pozdrawiam :)

dzięki NOWA. staram się jak umiem. może dożyję tej pociechy że te wierszyki trafią do dzieci :))) kłaniam się i pozdrawiam :)

dzięki :). zawsze z pewnym, hmm... niepokojem :) oczekuje na reakcje na moje wypisiny :) i zawsze bardzo mnie cieszy, jeśli zostają obdarzone życzliwością czytelników. mam jeszcze trochę napisanych wierszyków dla dzieci i wahałem się czy jest sens je tutaj wysyłać. głosy takie jak Twój są dla mnie zachęcające, choć to tylko poste wierszyki, a tu przeważnie poważni :) odbiorcy. kiedyś Jacek Suchowicz proponował utworzenie działu z poezją dziecięcą, ale, póki co, nic takiego na portalu nie widać :), a z mojego puntu widzenia przydałoby się :) pozdrawiam serdecznie :)

nie jest źle :) jako zabawa, całkiem fajne :) pozdrawiam i do poczytania :)

dzięki serdeczne :) pozdrawiam. s. :)

dziękuję, Krysiu :) również pozdrawiam :)

kiedy syn mój się mnie pyta: - tato, kto to jest kosmita? odpowiadam z tęgą miną: - kosmitami myśmy, synu. choć mieszkamy, tu, na Ziemi, to z ciałami wraz z innymi, też krążymy, niczym okruch, poprzez pustkę mgły kosmosu. i w nim są, mój synu drogi, zaplątane nasze drogi sam więc widzisz, to my sami, a nikt inny, kosmitami. dziękuję Bolesławie :) pozdrawiam :)

:))) dzięki :) pozdrawiam, Magdo! :)

kosmos wielki jest, jak wiecie, więc ich szybko nie znajdziecie. jeszcze więcej miejsca w bajkach, stąd na nosie tralalajka :) dziękuję i pozdrawiam :)

dzisiaj może zakończę ten dzień jak bym chciał to będzie dzisiaj tak wiem czuje to zapraszam na dach skacz droga skacz skacz i znów maszyna działa zapraszam Was na azbestowy dach poskaczmy jak pchły na głowy bloków zapraszam zapraszam na program rozrywkowy ryzykowny z głowy twory wiem rozkoszą polifonii zakończę ten dzień jestem wolny :)

le parkour? :)))

wiesz, to mieszczenie się czaszki w głowie i przybieranie wapiennych szat (ona chyba cały czas wapienna) jakoś mi nie pasuje :). poza tym, forma, rymy, przekaz całkiem ok :). pozdrawiam i do poczytania :)

:)