Jacek_Suchowicz

było nie było intercity - pędzi :)) Pozdrawiam Jacek

a czy będzie nasycona?:))) pozdrawiam Jacek

Co do warsztatu mam wątpliwości - nie wyszedł sylabotonik. Pozdrawiam Jacek

niestety aby żyć trzeba umrzeć wszyscyś my jednacy ;) Dużo zdrowia Stefanie

z dzikiem o poezji gadać ten wyczyn jest chyba nie lada a może z baranem u licha on wszystko pomoże wytrykać miast gadać to lepiej przejść obok i pisać w pisaniu być sobą :))

jw. :))

Spotkali się w intercity; na trasie Kraków - Warszawa. On był przystojny i cichy, niekiedy zapragnął pogadać. A ona, na pozór myszka, nie agresorka – co rzadkie. W dialogu całkiem niezwykła naprzeciw usiadła przypadkiem. Oboje w pierwszym odruchu wzrok skryli między kartkami. Szum kół zagnieździł się w uchu, książkowy narrator sam zamilkł. Kawę podano w kubeczkach, nieśmiałość jej smak pokonał. Z niej para wznosi się z lekka ulotna i nienasycona. Rozmowa pierwej o niczym dialogiem sama się ściele. Aspekty skutków i przyczyn, jak ogień, pochłania intelekt. Widok za oknem ucieka, tematy niosąc gotowe; że gdzieś rozlała się rzeka, nieszczęścia ściągają sen z powiek. Szermierka w słowach dialogu wysuwa tezy wciąż wartkie. Zawiązał oczy obojgu, ktoś chyba, na niezłą kokardkę. Kawa następna pobudza, z niej para wznosząc się chwyci prawdy o świecie i ludziach. Czy nimi się ona nasyci? Tną kilometry wagony, minuty goniąc w rozkładzie. W rozjazdach życia dziś oni zjechali dialogiem skojarzeń. Chociaż tak dużo mówili, ważnego nic się nie działo. Pociąg wypełnił godziny, czas czmychnął - więc było go mało. Kwadrans nadszedł ostatni, a oni czyż nieświadomie, numery stukiem komórek wpisali w pędzącym wagonie. Przedziału nikt nie wywietrzył, para znad kawy spieniona zapachem mamiąc nie wie: czy jest syta, czy nienasycona?

Mam się wnerwić pisząc wierszyk Siedząc przy klawiszach Jak na prerii te litery rozłażą się dzisiaj dotknę kartki jak kanarki frunie myśli potok piszę o tym całe zwroty ale nie z ochotą jestem szczery ja choleryk chcę mieć efekt zaraz ale rymy bez przyczyny nie chcą mi się składać :) pozdrawiam Jacek

czy można pokochać samotność cieszyć się i pisać z nią wiersze malując uchwycić jej postać powierzyć uczucia najszczersze z nią razem spożywać śniadania poranka radością się cieszyć i chodzić na długie spacery spojrzeniem ukradkiem gdzieś zgrzeszyć bywa że samotność jest młoda ubrana w niedługą spódniczkę i nikt jej nie pragnie kaleczyć z nią zawsze reguły są czyste :)

skoro tak piszesz to nie ma wyboru :) Pozdrawiam Jacek

nie zawsze Waldku nie zawsze sami kreujemy swój los pozdrawiam Jacek

Drugie znów wydaje się zbędnym jeszcze mi tęsknią oczy do tego miejsca na niebie, dłonie zostały rozwarte na co czekają, nie wiem. miałeś mi kupić księżyc znów dnieje, gwiazdy gasną, bez ciebie i twojej bajki nigdy nie mogę zasnąć. oczekujesz niespełniona choć dotykiem pieszczotą gwiazdy obejmą ramiona zaśniesz tulona nocą księżyc chcesz z nieba dostać skraść spadające gwiazdy ciesz się z powrotów i rozstań póki tu możesz marzyć pozdrawiam Jacek

dzięki chyba dziecinnieję - uwielbiam wiersze dla dzieci Brzechwy i wnuki też Pozdrawiam

piszesz Andrzeju w stylu który lubię a to działa Pozdrawiam Jacek

ciekawie pokazana tęsknota co jakiś czas powraca cisza bijąc o brzegi falą tęsknot szukam na niebie ciebie dzisiaj a o dotyku mogę westchnąć Pozdrawiam Jacek

to chyba ciut za mało na wiersz pozdrawiam

Lepiej nie mówić, nie rozważać, snuć się w domysłach światłocieni. Już wszystko było - trudna sprawa. Ciebie, to chyba, nic nie zmieni. Model na inny wnet wymieniasz, choć jeden raz był używany. Uczucia jakieś, to jest ściema a kochać – owszem termin znany. To wspólne łóżko albo kocyk, jakaś alkowa, łąka, plaża… Adrenalina zaraz skoczy, że ktoś podgląda – jego sprawa. Czasem znajomy przytnie, zrani; piękna i młoda nierozważna. Po latach tylko i zostanie oraz samotność gorzka, straszna. Znowu się trafił jakiś nudziarz; o śladach w piasku, blaskach cieni. Chwila pęcznieje, się wydłuża. Czy ktoś jest w stanie cię odmienić? Bywa, los dotknie palcem zdarzeń, łzami wyżłobi bruzdy w twarzach aby rozliczyć i wystawić rachunek za czas durnych zabaw. Zaraz pragnienia rosną w siłę; słów miłych ciepłych oraz czułych. Zostawił smutną biel zawilec, nie ma do kogo się przytulić.

cytujesz stare ludowe przysłowie i obyś się mylił młodzi ludzie dziś już zdolni do samodzielnego myślenia a starzy na emerytury sąsiedzi mają mnóstwo własnych problemów, z którymi może być różnie jak to pisał Hašek: „Wielka burza przeszła nad głową Szwejka nie wyrządziwszy mu najmniejszej krzywdy” Pozdrawiam Jacek

jak widać wena miewa różne twarze dla chłopa pani z długimi lokami dla kobiety pan z najpiękniejszych marzeń silny figlarny czyli chłop z ja…. - z ikrą wena uchwyci każde ręką pewną by mogło pisząc trafić w samo sedno :))) pozdrawiam Jacek

kim jesteś poezjo - pewno piękną panią z długimi lokami aż do samej talii z Rubensa obrazów metaforą znaną lub dziewczyną wiejską kąpiącą się w balii :)) Pozdrawiam Jacek

żeby umierać ze wzruszenia i powiem więcej nad sonetem trza być wrażliwym jak ta Genia Pigwa - jest znana w kabarecie do pióra wzdychać co innego i zaraz walczę z myślą burą o co tu idzie tak naprawę co kryje symbol słowo "pióro" :)) serdecznie pozdrawiam Jacek

dzięki Waldku pozdrawiam Jacek

sąsiad z zachodu ten co się puszy gości zaprosił teraz ma problem robią mu burdy po same uszy on reaguje na to spokojnie gwałcą i kradną idą na całość a on udaje - nic się nie stało sąsiad ze wschodu nie miał wyboru gdy dalszy sąsiad przyszedł z wizytą wkrótce usiądą razem pospółu gierką wojenną znów się zachwycą lecz gdy się skończy biesiadowanie ten dalszy sąsiad już pozostanie :)

Stefek: to jest materiał na perełkę poetycką - gdybyś to dopracował wyrównał rytm i dobrał rymy Pozdrawiam Jacek

ja nigdy nie byłem posłuszny :))) Pozdrawiam