Oxyvia

pokochaj mnie właśnie taką za niemłodość, nieurodę, nienaiwność za przejścia, które dźwigam i za to że prowadzić mnie jest ciężko i sztywno że do szczęścia, mój amigo trudno mi się już dopasować stwardniałej od kamieni, od igieł które we mnie wbito jak złe słowa pokochaj mnie pomóż zmięknąć zachwyć się zmarszczkami i czytaj to jest zapis mojej duszy jej piękno to głębokość i wielkość przeżycia pomóż mi bariery pokruszyć nieulepnej, nieuklepywalnej, ostrej za kolczastym zasiekiem, za fosą za pozorem wrastającym w wyniosłość znajdziesz młody, spontaniczny płomień (lepiej, mój drogi, uwierz) wieczny, wierny i roznamiętniony weź go w dłonie ludzkim głosem mówi pokocha cię właśnie takiego za niemłodość, nieurodę, inne grzechy zrozumie twoje lata, kolego weźmie twoją zgorzkniałość na plecy chodźmy dalej tą samą drogą chociaż każde własną koleiną pozwólmy sobie pozostać sobą będąc wzajem dla siebie nim czasy nas wyminą bo wiesz, w bezwzględnym niebie nie będzie żadnych powrotów w życie, młodość, dzieciństwo więc ochroń mnie, obroń, ocal jeśli chcesz zostać kimś, mój złoty przytul jak malutką dziewczynkę odważ się nie być mi obcym przez ostatnią, najznaczniejszą chwilkę a zajmę się najczulej, najmocniej małym, wystraszonym chłopcem

Dobry wiersz. Właściwie wszystko, co przeżywamy, jest złudzeniem. Wszyscy idziemy przez miasto złudzeń, czy zachłyśniemy się wolnością, czy innym uroczym szaleństwem. :-)

Ładne to. I mądre - dojrzałość jest dodatnim saldem późnej samotności. Czy miłość może być spóźnialska kiedykolwiek? :-)

Ciekawy wiersz. Wieloznaczny.

Ostatni wers może być krótszy - to podkreśla emocje zawarte w ostatnich słowach, brzmi jak ostry krzyk. Wzmacnia puentę.

Mocny wiersz. Ale dobrze, w końcu chyba każdego bierze cholera na to wszystko. W każdym razie w fajny sposób wyrażasz moje uczucia. :-) Tylko w ostatniej strofie łamie się rytm: "żyjecie złudą blichtrem chwilą mamoną ściekiem jadem kłamstwem [u]nie wiecie nawet mając brzytwę w ręku[/u] ............za dużo słów; wyrzuciłabym wyraz: "nawet", wtedy będzie akuratna ilość sylab, w dodatku ten wyraz moim zdaniem jest tu niepotrzebny jak łatwo skończyć z chamstwem ja wiem" Ostatni wers brzmi jak pogróżka, jak przygrywka do rychłej rewolucji. :-) A tuż wcześniej... Czyżby znowu akcenty samobójcze? (Nie, nie, ja już nic nie mówię!...). ;-D Pozdrówka.

Doskonale wyrażona ulotność chwili. Bardzo mi się podoba. Tylko tytuł bym zmieniła. Ale wiem, że na tym forum to trudne.

O, bardzo ładny wiersz! Takie właśnie lubię najbardziej. :-) Całusy i ściskasy.

Jestem dokładnie tego samego zdania. Michał, fajnie, że jednak nas popierasz - dzięki. :-)

Przywrócenie jednego nicka na osobę to oddzielny temat na wątek - i tu też jestem za. Dowody na co? Na razie nie widzimy takich "gangów". Piszemy tylko, że jest im dana taka możliwość, że mają furtkę do takiego, a nie innego działania. A jak chcesz zwalczać TWA? Bardzo trudno komuś udowodnić, że ocenia "po znajomości", a nie zgodnie ze swoim rzeczywistym systemem wartości czy gustem. Nie udowodnisz tego, więc nie zwalczysz tu żadnych "gangów" - to moim zdaniem odpada.

A po co w ogóle wstęp?

Jestem ZA ograniczeniem czasu punktowania wierszy. Rzeczywiście to bardzo nieładne zagranie: po długim czasie (np. po roku) wleźć cichcem pod czyjś wiersz i zminusować go, kiedy mało prawdopodobne, że Autor jeszcze zajrzy do komentarzy. W ten sposób Autor nie może nawet bronić swojego wiersza. Nikt inny, komu podobał się wiersz, też raczej już go nie będzie bronił plusami, no bo też po takim czasie już raczej nie zajrzy do tego wiersza. Autor dowie się o takich późnych minusach zapewne dopiero wtedy, kiedy nieoczekiwanie jego stary wiersz spadnie z Zetki. Z pewnością nie jest to ładne i trochę przypomina napaść zza krzaka czy zza węgła. No i faktycznie daje to możliwość manipulacji (zebrania grupki, która po długim czasie zminusuje kilka wierszy danego autora i spowoduje ich nieoczekiwane spadnięcie z Zetki - bo tego autora grupa nie lubi i/albo chce mu odebrać prawo punktowania). Gdyby ograniczyć czas punktowania wierszy, uniknęlibyśmy takich sytuacji zawczasu. Natomiast jeśli tego nie zrobimy, to zapewne kiedyś do tego dojdzie (do zwalczających się w ten sposób grup), bo tacy są ludzie - człowiek to istota wojenna, nie tylko społeczna. I wtedy nie pomożemy w żaden sposób poecie, którego wiersze spadną z Zetki drogą "walki gangów", Michale, ponieważ będzie to zgodne z regulaminem, niestety.

A czy nie lepiej byłoby po prostu: "sens istnienia?" Wtedy nawet rymowałoby się. A może jeszcze lepiej: "sens nieistnienia"? No bo jeszcze trudniej nam zrozumieć sens tego, że wszystko i wszyscy przestają w końcu istnieć...

Bardzo ładne. Takie ciepłe i miłe, i bezpretensjonalne. :-)

To mi się najbardziej podoba z całej tęsknoty: "wzbudzić zapomnianą melodią wiarę w spotkanie tęsknot nie tylko w obiecanym niebie dla każdego odrębnym" Piękne. Cały wiersz mi się podoba - tęsknota, która nie daje usnąć, strzępy wspomnień o kimś, kto już nie wróci, może najwyżej w niebie, ale to pewnie niemożliwe... Znam te uczucia. Tylko jeśli można, nie pasuje mi do tej liryki słowo "egzystencjalizm". Zamieniłabym na jakieś inne, metaforyczne, o podobnym znaczeniu.

Leo, witam nowego Gościa! Dziękuję za przemiły wpis i zabranie do ulu. :-) Zapraszam częściej!

To nie jest "odgryzanie się", tylko po prostu przeczytałam Twój wiersz, żeby się odezwać, żebyś wiedział, że i ja czytam Twoje. Penie, że nie musiałam. I teraz trochę żałuję, bo naprawdę nie mogłam nic innego Ci napisać - drażni mnie uprzedmiotawianie kobiet i już. A Ciebie to łechce? No to dobrze. Czytanie czasem boli. Najlepszego.

Pielgrzymie, dokładnie tak. Cieszę się, że widzisz metafizyczny wymiar treści tego wiersza. To znaczy, że nie piszę niezrozumiale! Bardzo się cieszę, nawet nie wiesz, jak bardzo mnie ucieszyłeś! :-) A podoba Ci się wiersz? (Bo nie musi). Jeśli widzisz w nim jakieś niedociągnięcia czy błędy, to wal śmiało. Pozdrawiam serdecznie.

Zdzisławie, przede wszystkim witam radośnie nowego Gościa! Bardzo się cieszę, że dech zapiera i zadziwia - bardzo dużo dla mnie znaczy taka pochwała! :-) Wszystko jest pyłkiem we wszechświecie, nawet gwiazdy, ba, sądzę, że nawet cała materia. A cóż dopiero kałuża albo człowiek? Cieszę się, że wyłowiłeś to z mojego wiersza. PS. I bardzo mi miło, że mój wiersz jest pierwszym, jaki skomentowałeś na tym forum. :-)

Bardzo fajny wiersz! Monolog "starej dziwki" w kawiarni, gdzie już tylko starzec się ślini na jej widok. W końcu wszystkie kobiety - i mężczyźni też - mają podobne myśli i przeżycia, nie trzeba być dziwką. Tylko wiesz, w puencie to słowo "radośnie" do niczego mi nie pasuje. Jest zaskakujące, to prawda, ale czy puenta musi być zaskakująca za wszelką cenę? Zmieniłabym ten wyraz na jakiś smutny jednak, a może równie oryginalny (może jakiś wieloznaczny neologizm?).

No właśnie. Nie lubię Bukowskiego, a przede wszystkim nie lubię, kiedy ktoś pisze, że woli coś tam niż kobietę - my do cholery nie jesteśmy przedmiotami! Dlaczego niektórzy faceci stawiają nas między zabawkami albo dopalaczami w stylu: wóda, samochód, wiersze, wino, śpiew? Jak można między tym wszystkim postawić kobietę, i jeszcze stwierdzić, że nie ona jest najbardziej potrzebna z tych zabawek? Co to za porównanie w ogóle?! A mi, uważasz, bardziej jest potrzebny las zielony niż facet, więc niebawem wyjeżdżam bez żadnego rozrywkowego urządzenia zwanego przy...sem. Sorry, nie miałam zamiaru komentować Twojego wiersza, ale skoro skomentowałeś mój, no to odezwałam się pod Twoim, żebyś wiedział, że i ja Twoje czytam i czekam. Pozdrówa.

Czasem grom z jasnego nieba jest dobry na otrzeźwienie i realne spojrzenie na rzeczywistość. ...a po nocy przychodzi dzień a po burzy spokój nagle ptaki budzą mnie tłukąc się do okien... Tak to właśnie jest. W miłości też, a może przede wszystkim. Pozdrawiam serdecznie, Krysiu.

Krysiu, bardzo miło, że zajrzałaś i wyraziłaś swoją interpretację wiersza. Te "kałuże" mają symbolizować zmienność wszystkiego i krążenie życia w przyrodzie - ono nie ginie, a tylko zmienia postać - jak woda. Ale też prawdą jest, że zbyt mało czasu i uwagi poświęcamy obserwacji małych rzeczy w przyrodzie, a przecież bardzo dużo moglibyśmy się dowiedzieć i nauczyć. Pozdrawiam najserdeczniej.

Janusz, serdeczne dzięki za postawienie mnie w tak godnym towarzystwie! Na pewno nie zasługuję na takie porównanie. Ale jest ono bardzo miłe. :-) Wiersz poprawiłam zgodnie z sugestią Michała Krzywaka, bo miał rację - powtórzenie tego samego słowa w tym wierszu było bezcelowe. Pan Biały może ma rację co do tytułu, ale już go teraz nie zmienię, za późno - tu się nie da zmieniać tytułów. Co do formy - jak już napisałam - jest dopracowana i zapięta na ostatni guzik, nic już tu nie udoskonalę. To nie znaczy, że taka forma musi wszystkim pasować - niektórzy wolą wiersze regularne albo całkiem wolne, nierymowane; ale wiersz rymowany nieregularny nie jest błędem formy. Nagromadzenie przymiotników też nim nie jest. Tych rzeczy nie zamierzam poprawić, bo są celowe. A wiersz znajdziesz w moim tomiku, owszem. :-) Pozdrawiam serdecznie.

Taak, aż deprecha to może nie, ale bywało lepiej, że tak powiem :) Cieszę się, że jednak z tym wypaleniem się podoba. Pozdrawiam serdecznie Mam nadzieję, że to wypalenie jest chwilowe. Na pewno tak. To pewnie przez te upały. :-) Przejdzie. Czekam na wiersz pełen radości tworzenia. :-)