Oxyvia

Żeby jeszcze ta "zwykła miłość do słabości" trafiała się bardziej zazwyczaj - niż zazwyczaj się trafia... Chyba jasno się wyraziłam? :-) Nie musi się trafiać bardziej, wytarczy raz a dobrze... :) Ta, w jednym życiu zupełnie wystarczy. :-)

Dziękuję Oxy, a tak tak Ktoś zainspirował Ktoś kto napisał śliczną wierszo-bajkę "Urywki z życia lasu" Serdeczności:) Jak to miło Kogoś zainspirować - znaczy, że mój wierszyk nie poszedł w niepamięć. :-)

Ciekawy wiersz, oryginalnie napisany. Czytając go mam przed oczami samobójcę, który próbuje podciąć sobie żyły w kąpieli, ale nie jest do końca przekonany, czy naprawdę chce umrzeć. Taki obraz zobaczyłam, choć nie wiem, czy to było zamierzeniem Autora.

Podoba mi się. Wcale nie jest przesadzony. Nie sposób przesadzić w wyrażaniu uczuć, jakie człowiek ma po stracie kogoś najbliższego, z kim spędził większość życia. Ale na pocieszenie trzeba stwierdzić, że ten ból warto przeżyć jako zapłatę za szczęśliwe, pełne miłości życie. Zazdroszczę Peelce. To wcale nie jest tragiczny wiersz.

;-))) Fajny wierszyk. I taki jakiś temat... hm... znajomy wydaje się... Któż Cię zainspirował? ;-) Tylko popraw interpunkcję i będzie całkiem git. :-)

Świetnie, czekam więc cierpliwie. :-)

Nie zrażaj się, pisz dalej. Masz zdolności, które trzeba wytrenować i wyszlifować. Czeka Cię dużo pracy, ale warto. Jak najwięcej czytaj i pisz, czytaj i pisz, i nie zrażaj się niczyją arogancją. Każdy tak zaczynał, tylko nie każdy się do tego przyznaje - niektórzy udają, że od niemowlęcia są Wielkimi Poetami. :-)

I nie tylko weekendowo, ale i wakacyjnie! Jeszcze tylko jedna rada pedagogiczna, napisanie dwóch protokołów i jednego sprawozdania z hospitacji, i - wolne do 25 sierpnia! Uuuiiiii!...

A poza tym bardzo dobrze. Wiersz nie jest zły. Masz zdolności, to widać. Powodzenia w dalszej twórczości.

No dokładnie, o czym tu mowa. ;-)))

No i właśnie tak myślałam. :-)

Weszłam do Ciebie z lękiem. Bo na ogół się nie rozumiemy. Ale ten wiersz wyjątkowo świetnie do mnie przemawia, rozumiem wszystko i porusza mnie jego forma, do tak zwanej głębi... Nadal pisz tak zrozumiale i zgodnie ze mną. :-)

Dla mnie bohaterką wiersza jest Naga Prawda (jak u Przybyszewskiego). Bezwstydna, rażąca, nielubiana, niechciana, tępiona. Ale zawsze górą, ponad pomnikami, pozami i nadęciem. Bardzo dobry wiersz, trafia natychmiast i celnie. :-)

Oxyvio - to zaszczyt dla wiersza trafić do Twojego ula :-)).a No co Ty, zaszczyt - to mieć taki wiersz u siebie w Ulu! Niewiele tam mam takich!

Żeby jeszcze ta "zwykła miłość do słabości" trafiała się bardziej zazwyczaj - niż zazwyczaj się trafia... Chyba jasno się wyraziłam? :-)

Kochana Babo, jak fajnie, że wpadłaś do mnie! Bardzo się cieszę! Dziękuję za miły koment (za krytyczny tak samo bym podziękowała), a także za wiersz - uzupełnienie treści mojego. :-) Całusy.

Dla siebie oczywiście zmieniaj, co i jak Ci wygodnie - wiersz w czytaniu żyje własnym życiem. :-) Fajnie, że zajrzałaś ponownie. Pozdrowieństwa.

:-))))) Nie jestem pewna, czy nie ma znaczenia to, o czym piszesz w pierwszej strofie. Im więcej w nas "zbożnego westchnienia", tym większy kac po rzutkich decyzjach i zbyt krótkich chwilach zmysłowych. ;-) Fajny wiersz. Dobrze, że pozbawiony odautorskich ocen i moralizatorstwa - czytelnik zostaje sam ze swoimi kacami i sam sobie musi odpowiadać na powracające pytanie, ile w nim kamienia, a ile westchnienia, i czy ta lub owa decyzja warta jest późniejszego kaca, czy raczej nie.

Pielgrzymie, bardzo mnie ucieszyłeś swoim komentarzem, jest przesympatyczny! Niestety nie dorastam do pięt mistrzowi Janowi. Ktoś kiedyś powiedział, że aby pisać dla dzieci, trzeba być tak samo dobrym pisarzem, jak dla dorosłych, tylko jeszcze lepszym. ;-) Rzadko udaje mi się napisać coś, co w ogóle nadaje się dla dzieci. Napisz, co Twój synek powiedział na to wszystko - bardzo jestem ciekawa Waszej rozmowy. Pozdrawiam serdecznie. Joanna.

Znowu tu jestem. :-) Zabrałam wiersz do ulu. Bez pytania. ;-)

Dziękuję, Nato - zwłaszcza za to, że czytasz te długaśne wypociny, bo moje - to szalenie miłe! Wiesz co, że wcale się nie napracowałam. Zwróć uwagę, że jest tu bardzo długi refren, który tylko troszeczkę się zmienia. Mnóstwo powtórzeń. Kiedy je oddzielisz od plew, zostanie tej twórczości niewiele... :-) Pozdrawiam serdecznie.

Bardzo ładna, sentymentalna piosenka. Tak jest, kochać można i trzeba całe życie w każdym jego przejawie. Ale to się rozumie dopiero, kiedy już z górki... Naprawdę piękny wiersz.

Bardzo mi się ten wiersz podoba. Niekonwencjonalne, oryginalne, bardzo wzruszające wyznanie "starej" miłości, od której nie da się już uciec. I nawet wcale się nie chce. :-) Acha, zapomniałam: już od kilku wierszy jesteś wśród moich oficjalnie ulubionych autorów. :-)

Tego nie rozumiem: Wielki Stwórco , są tacy , którzy chcą zadać śmierć mojej wierze . Z całą powagą zegarmistrza grzebią w mojej anatomii , chcąc wmówić twoje pełnomocnictwo Wiara w pełnomocnictwo Stwórcy - to religia. Kto wmawia Peelowi tę wiarę, tym samym zadając śmierć jego wierze? I na czym więc polega jego wiara?... Poza tym jeśli Stwórcę nazywasz z wielkiej litery, to i zaimki, które Go dotyczą, powinny być z wielkiej: "chcąc wmówić Twoje pełnomocnictwo". Gdyby nie zacytowany przeze mnie fragment, odebrałabym wiersz jako wyraz oburzenia na ludzi nauki, że ich wiedza odsłania nonsensy wiary tradycyjnej (starożytnej). Więc albo wiersza nie rozumiem, albo jest w nim jakaś pomyłka logiczna. Pozdrawiam. Oxy.

Teraz lepiej. :-) Miłego popołudnia.