Oxyvia

Egzegeto, a to mnie mile zaskoczyłeś! Nigdy bym nie przypuszczała, że tak o mnie myślisz! Aż zaniemówiłam! Bo zawsze trochę się bałam Twoich opinii, mówiąc szczerze - jesteś raczej ostrym recenzentem... Tym bardziej teraz mnie ucieszyłeś taką niespodzianką! Pozdrawiam również serdecznie. :)

O, jak miło! Jak miło, że wróciłaś i jak miło, że nadal podobają Ci się moje wiersze (czy mój wiersz, wszystko jedno)! Zapraszam w dalszym ciągu serdecznie. :)

Dorota, bardzo lubię twoje komentarze, bo zawsze są przemyślane i szczere. Dzięki za pochwałę i uwagi. Tytuł oraz wyrazy, które wymieniłaś, są szczyptą lekkiej autoironii Peelki, dystansu do własnego wyznania, jak to ładnie nazwałaś. Może faktycznie nie pasują do treści? Ale nie chciałam, żeby wyszło cukierkowo czy egzaltowanie.

Premierze, dialog z klasą polega na tym, żeby umieć krytykować cudze wypowiedzi szczerze, a jednak elegancko i konstruktywnie - tak, żeby pobudzić ich do poprawek czy dalszego, lepszego pisania. Drwinki i kpinki z cudzej twórczości na pewno klasy nie trzymają i niczemu nie służą. Ale - tak jak pisałam: było, minęło. Nieważne.

Ania, bardzo fajnie napisany i smakowity wiersz. :) Ale rytm się łamie z trzaskiem w pierwszym wersie drugiej strofy. Kiedy poprawisz, będzie perfekt!

Ano trzeba, trzeba, bo inaczej bardzo źle się czyta. Sztuka słowa nie jest łatwą sztuką. :-)

Czasami los zbyt późno "styka" ludzi ze sobą, ale ...gdy czasu już mało, jakże potrafią wtedy docenić "dawanie i branie" miłości... :-) Pozdrówki serdeczne - Krysia ps. czytam Twoje wiersze, choć nie komentuję, na razie bywam tu "u nas" z doskoku :) ale sorry, niedlugo nadrobię :)) Jeśli potrafią docenić dawanie i branie, to znaczy, że los nie zetknął ich zbyt późno, tylko akurat w sam raz. :) Zapraszam pod moje wierszyki, kiedy będziesz miała czas. :) Najserdeczniejsze serdeczności. Asia.

Jaki dygot? Co to znaczy? Trauma - to tylko bardzo złe doświadczenia. I taki miał być, więc bardzo mnie to cieszy. To jest głos tzw. "wewnętrznego dziecka", które jest w każdym z nas. Ogromnie mnie cieszy, że da się to wyczuć. :) Powtarzam: wiersz nie musi Ci się podobać i wcale nie zamierzam Cię do tego przekonać. Natomiwst widzę, że nie masz mu nic do zarzucenia (poza tym, że nie odpowiada Ci jego styl, który jednak odpowiada mi i nie jest literackim błędem). Bardzo mnie cieszy, że odczytujesz w wierszu wszystko to, co zostało przeze mnie świadomie wpisane i zamierzone. Ależ są! To odpowiedź na Twoje zdanko: "nie ma tu nic z poezji, czyta sieczka, choć lepiej się to czyta niż blog, bo bardziej sexy?" Klasyczna niekonstruktywna drwina. No, ale było, minęło... ;)

Kochany Cyklopie, bardzo Ci dziękuję za wspaniały komentarz. :-) Pewnie masz rację co do zwykłości zacytowanych słów; ale w takim długim wierszu, który w dodatku jest jakby listem czy ciągiem myśli Peelki, chyba powinno być trochę zwykłości i potoczności? Może nie mam racji. W każdym razie poszedł już do druku taki, jakim go widzisz. :) Pozdrówka i uściski, drogi mój Fanie! :-)))

Bardzo dobry wiersz! Świetny! ;-))) Od lat kilku już nie palę, a Twoje uczucie skądś znam doskonale. Pozdrówka!

Zdzisławie, bardzo fajny i dowcipny wiersz! Tylko popraw go zgodnie z uwagami Ani Pary, wszyscy są tutaj zgodni. :) I jeszcze parę uwag ode mnie, jeśli pozwolisz: Poza tym w wierszach wypowiedzi bohaterów birerze się w cudzysłów, żeby je oddzielić od reszty: "To ja również" - rzec[color=#FF0000]z[/color]e drugi[color=#FF0000].[/color] Ten był bardziej Łoświadczony. Zdrów jak ryba, pyszny, zgrabny, I miał portfel[color=#FF0000]...[/color] wypasiony. Pozdrawiam ciepło. :)

Miłość nigdy nie jest zbyt późna. To ludzie się do niej spóźniają.

Anno, dziękuję pięknie za ten wspaniały komentarz. Faktycznie interesuję się psychologią, ale nie przyszło mi do głowy, że daję tu materiał do pracy magisterskiej! ;-))) Pozdrówka.

Elika, dzięki piękne. :) Epopeja to za mocne słowo dla mojego utworka, ale dziękuję serdecznie za pochwałę. Ja również pozdrawiam.

Zdzisławie, za taką pochwałę mam ochotę Cię uściskać! Bardzo dziękuję! Nie spodziewałam się aż tak wspaniałych słów! I dzięki za wzięcie do Ulu! Co pomimo? I pomimo czego?... Odkłaniam się równie nisko nowemu Czytelnikowi. :)

Dzięki, Magda, miło mi bardzo. :) Nigdzie nie wyjeżdżasz? Pozdrawiam serdecznie. Buziak. :*

nie przekonuje mnie, nie ufam temu tekstowi, bo dla mnie jest z pogranicza fikcji, która jest napisana właśnie na zasadzie "albo albo" ;) przepraszam;) Literatura piękna jest fikcją, w rzeczy samej. Myślę, że chciałeś powiedzieć, iż ten wiersz nie jest szczery - czy tak? Ale jest szczery. Jak najbardziej. Choć nie jest wyrażony przez nikogo rzeczywistego do nikogo konkretnego. Natomiast jeśli mówimy o traumie w tym wierszu, to mogę się zgodzić co do tego tylko pod warunkiem, że przyjmiemy, iż każdy człowiek w dojrzałym wieku nosi w sobie taką "traumę": jakieś złe wspomnienia, jakieś gorycze, jakieś żale do kogoś, jakąś zgorzkniałość, nieuległość, nienaiwność, brak młodzieńczego entuzjazmu itp. Natomiast jeśli przyjmiemy, że trauma to wyjątkowo silne urazy psychiczne, rzutujące na całe życie człowieka i kwalifikujące się do leczenia - no to tutaj takiej traumy nie ma, oczywiście. Jest natomiast mrugnięcie okiem i pewna autoironia Peelki, a także troszkę ciepłego podśmiewajstwa z jej rozmówcy/adresata. Ale tylko troszkę i bardzo subtelnie. :) Ale oczywiście wiersz nie musi Ci się podobać i nie wymagam tego bynajmniej, natomiast lubię konstruktywną krytykę i pomoc, a nie znoszę aroganckich szyderstw i krytykanctwa. Pozdrawiam.

ładny komentarz, ale czy on robi wiersz? czasem tak, tu więcej zapychaczy jednak, a treść wypływa, brak mi konkretu. Do czego odnosi się Twój koment? Bo piszesz niezbyt jasno.

Na traumie??? Gdzie Ty to widzisz? Owszem, jest troszkę żartobliwy; fajnie, że wyczuwasz takie subtelności. Znam poetyckie blogi, które są bardzo-bardzo sexy, więc to na pewno nieprawda. Ale dziękuję za komplement. :)

pokochaj mnie właśnie taką za niemłodość, nieurodę, nienaiwność za przejścia, które dźwigam i za to że prowadzić mnie jest ciężko i sztywno że do szczęścia, mój amigo trudno mi się już dopasować stwardniałej od kamieni, od igieł które we mnie wbito jak złe słowa pokochaj mnie pomóż zmięknąć zachwyć się zmarszczkami i czytaj to jest zapis mojej duszy jej piękno to głębokość i wielkość przeżycia pomóż mi bariery pokruszyć nieulepnej, nieuklepywalnej, ostrej za kolczastym zasiekiem, za fosą za pozorem wrastającym w wyniosłość znajdziesz młody, spontaniczny płomień (lepiej, mój drogi, uwierz) wieczny, wierny i roznamiętniony weź go w dłonie ludzkim głosem mówi pokocha cię właśnie takiego za niemłodość, nieurodę, inne grzechy zrozumie twoje lata, kolego weźmie twoją zgorzkniałość na plecy chodźmy dalej tą samą drogą chociaż każde własną koleiną pozwólmy sobie pozostać sobą będąc wzajem dla siebie nim czasy nas wyminą bo wiesz, w bezwzględnym niebie nie będzie żadnych powrotów w życie, młodość, dzieciństwo więc ochroń mnie, obroń, ocal jeśli chcesz zostać kimś, mój złoty przytul jak malutką dziewczynkę odważ się nie być mi obcym przez ostatnią, najznaczniejszą chwilkę a zajmę się najczulej, najmocniej małym, wystraszonym chłopcem

Dobry wiersz. Właściwie wszystko, co przeżywamy, jest złudzeniem. Wszyscy idziemy przez miasto złudzeń, czy zachłyśniemy się wolnością, czy innym uroczym szaleństwem. :-)

Ładne to. I mądre - dojrzałość jest dodatnim saldem późnej samotności. Czy miłość może być spóźnialska kiedykolwiek? :-)

Ciekawy wiersz. Wieloznaczny.

Ostatni wers może być krótszy - to podkreśla emocje zawarte w ostatnich słowach, brzmi jak ostry krzyk. Wzmacnia puentę.

Mocny wiersz. Ale dobrze, w końcu chyba każdego bierze cholera na to wszystko. W każdym razie w fajny sposób wyrażasz moje uczucia. :-) Tylko w ostatniej strofie łamie się rytm: "żyjecie złudą blichtrem chwilą mamoną ściekiem jadem kłamstwem [u]nie wiecie nawet mając brzytwę w ręku[/u] ............za dużo słów; wyrzuciłabym wyraz: "nawet", wtedy będzie akuratna ilość sylab, w dodatku ten wyraz moim zdaniem jest tu niepotrzebny jak łatwo skończyć z chamstwem ja wiem" Ostatni wers brzmi jak pogróżka, jak przygrywka do rychłej rewolucji. :-) A tuż wcześniej... Czyżby znowu akcenty samobójcze? (Nie, nie, ja już nic nie mówię!...). ;-D Pozdrówka.