Christine

@A.Between Piękny wiersz. Czuć w nim spokój i czułość. Najbardziej ujęło mnie zdanie o "sprawdzaniu świata z psem" . Taki konkret a nadaje całości autentyczność.

@Berenika97 Twój przekaz jest klarowny - współcześnie uczucia stały się powierzchowne i wystawione na pokaz, jak „relacje na żywo”. Dawniej emocje były głębokie i autentyczne, dziś często są odbierane jak efekt specjalny. I to jest racja, ale też dzięki "relacjom na żywo" zwiększyła się ilość przestępstw. Ludzie bezmyślnie informują również przestępców o swoim życiu. Ważny wiersz, pięknie napisany. Pozdrawiam.

@Berenika97 Fajne mini i niestety prawdziwe. To ostatnie zdanie - już nieraz na kimś postawili kreskę a nawet krechę! Pozdrawiam.

@Berenika97 Piękny wiersz! Zwróciłam szczególną uwagę na opis wyostrzającego się wzroku i powracających konturów, który podkreśla stopniowe uświadamianie sobie rzeczywistości. Szczególną rolę odgrywa chwila ciszy przed nazwaniem świata, kiedy „wszystko staje się sobą”. Ostatni obraz zapowiada początek dnia i niesie ze sobą nastrój nadziei. Taki spokojny i refleksyjny. :)

@Migrena Czytam Twój wiersz jak tekst o ontologicznym głodzie. O ludziach, którzy mają w sobie tyle pustki, że muszą ją wypełniać "śmiercią na raty". To wiersz, który nie pozwala odwrócić wzroku - te atrybuty polowania (dyplomy, trofea, zdjęcia) zamieniam na dowody rzeczowe w procesie o emocjonalne bankructwo. Dobrze, że o tym napisałeś i to tak wspaniale. szklane oczy na ścianach nie mrugają one tylko cierpliwie czekają aż cisza myśliwego rozsadzi go od środka @Berenika97 Pięknie i wzruszająco napisałaś, załzawiły mi się oczy. Pozdrawiam. @violetta Przeczytaj komentarze, może zrozumiesz.

@Migrena Piękny wiersz o miłości, która nie umarła - tylko zamieniła się w światło rany, w tęsknotę oddychającą wewnątrz człowieka.

@Migrena Ukazujesz miłość jako potężny, kosmiczny i biologiczny żywioł. Balansujesz między czułą intymnością a obezwładniającą, spalającą obsesją, w której pragnienie drugiego człowieka staje się warunkiem przetrwania. To anatomia głodu, która daje życie, ale jednocześnie trawi je od środka. Mocny i wspaniały tekst. Pozdrawiam.

@A.Between Wiersz bardzo zmysłowy, intymny i jednocześnie pełen wewnętrznego napięcia - to taki liryczny zapis chwili, w której duchowość zderza się z ciałem i pożądaniem. Świetnie wybrzmiewa ta intymna asymetria na końcu - ona nie wie co powiesz, ale wie, co znaczy dotyk. Piękny wiersz i tyle!

@Łukasz Jurczyk "Zmuszasz" mnie do czytania o wyprawie Aleksandra - za ciekawie piszesz. :))) Pozdrawiam Tyr stał niewzruszony. My szliśmy po dnie, ucząc fale milczenia. :)

@Migrena Przepiękny, mistyczny wiersz. Spotkanie z Bogiem nie kończy tęsknoty, ale ją pogłębia. Dusza jest jak studnia bez dna - może przyjmować coraz więcej światła i miłości. To nieskończoność Boga tak działa i głębia ludzkiej tęsknoty. Ten tekst zawładnął moją duszą.

@Migrena Proszę bardzo, ale to tylko dlatego, że świetnie piszesz! Uściski! :)

@Migrena Bardzo dziękuję! Zwłaszcza za piękno wiosny! Żyj długo dla tych wierszy,które powstaną. :) Serdeczności.

@Simon Tracy Ciekawie opowiedziałeś o rozmijaniu się z rzeczywistością. Dużo tu rezygnacji, ale też dziwnej, chłodnej samoświadomości. Tekst robi wrażenie.

@Berenika97 Poznałam w pracy człowieka uzależnionego od sieci. Jak zabrano mu do niej dostęp, chciał odebrać sobie życie. Twój wiersz dotyka tego problemu, bo również jest to jeden z powodu rozpadu więzi międzyludzkich. Bardzo dobry tekst! Pozdrawiam.

@Berenika97 Ciekawe, kto chciałby żyć w takim świecie. :))) Na pytanie, jak wyglądam, otrzymać odpowiedź- fatalnie. :) Ale fraszka fajna - nawet w świecie bez kłamstw tak bym ją oceniła. :)

@Alicja_Wysocka Ten wiersz tak pasuje do Ciebie, jak do nikogo innego. :) Delikatność królewny na groszku - to właśnie Ty. Śliczny powrót do dzieciństwa. :)

@Migrena Ależ podoba mi się ten wiersz! Tu jest świetnie zbudowane napięcie między przestrzeni publicznej a nagłą, niemal drapieżną intymnością. Rytm pociągu („koła, koła, koła”) dobrze wzmacnia puls tekstu, a kulminacja – obraz dwóch płomieni w tłumie – trafnie pokazuje moment, w którym instynkt nie liczy się z niczym. :) Genialny!

@Migrena Niesamowity wiersz! Miasto jako organizmu - kable, rury, szyby windy tworzą niemal anatomiczną strukturę, w której ciało ludzkie nagle odzyskuje swój pierwotny język.Winda staje się tu miejscem w której na chwilę pęka porządek miasta i dochodzi do głosu coś starszego niż kultura. Super!

@Whisper of loves rain Czytam i już wiem, że ten wiersz mówi o nas wszystkich, w tych momentach gdy wygoda wygrywa z obecnością. To ważny tekst. Pozdrawiam.

@Berenika97 Lubisz teksty oniryczne,są takie tajemnicze,wieloznaczne. Ten wiersz jest piękny, rozbudza wyobraźnię. Można iść w różnych kierunkach. :)

@Berenika97 Może dlatego powstały senniki? Coś w tym jest, do tej pory sen - obrazy wytwarzane przez mózg nie są jednoznacznie wytłumaczalne. :)

@Berenika97 Urocza miniaturka! :)

@Łukasz Jurczyk Fantastyczny tekst! "Bogowie kochają za bardzo"- słyszałam,że tak kiedyś mówiono jeszcze w czasach naszych babć. Przynajmniej w moich stronach. :) Świetnie ukazałeś obu królów - niebo dla nich było za małe. Bardzo się cieszę, że mogę z Tobą podróżować w te czasy.:) Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Z tej części dowiedziałam się o epizodzie wojennym, o którym nie miałam pojęcia. No i się jeszcze dowiem.:) A poza tym, dużo filozofii i przemyśleń. Jak zwykle świetny tekst. Pozdrawiam. :)

@A.Between Ale też można nie doczekać (się). :)))))))) Pozdrawiam. Dużo zdrowia i jak najdłuższego życia życzę z całego serca wszystkim poetkom i poetom.:))))