Christine

@Migrena To chłodna, a jednocześnie pełna bólu wiwisekcja układu, w którym zabrakło odwagi na koniec. Znakomite studium trwania. Świetne pióro!

@Simon Tracy Niesamowity tekst! Obraz ciała i psychiki jako rozpadającej się maszyny działa tu wyjątkowo sugestywnie. Bardzo mi się podoba!

@A.Between Śliczny wiersz! Jestem pod dużym wrażeniem! Czy Warszawa symbolizuje każde duże miasto, które Cię rozczarowało? Czy raczej to coś bardziej osobistego? : ) Pytam , bo ja bardzo lubię Warszawę.:) W każdym razie wiersz bardzo mi się podoba! Pozdrawiam.

@Łukasz Jurczyk Ten fragment poematu to pragmatyczne spojrzenie na upadek imperium i ludzką naturę w obliczu ostateczności. Narrator –żołnierz grecki w służbie u Persów widział już zbyt wiele, by oszukiwać samego siebie. Znowu psychologiczny tekst - niesie uniwersalizm! Świetny!

@Berenika97 Pięknie uchwycona granica między obecnością a nieobecnością. Delikatny, a jednocześnie ciężki emocjonalnie tekst. Świetnie napisany!

@Berenika97 Piękny i wzruszający obraz miłości, która potrafi ocalić to, co pamięć powoli zabiera. Wzruszający wiersz.

@Alicja_Wysocka Świetna puenta! Zaczyna się jak klasyczny, sielski liryk, a kończy uroczą, ludzką zazdrością. Biedny pan wiatr! :) Fantastyczny wiersz! :)))

@Alicja_Wysocka Zabawny wierszyk. Proponuję odstawić Tuwima i innych, którzy rymowali! Niech aspiryna asonansu będzie z Tobą! Masz świetne i lekkie pióro!

@Łukasz Jurczyk Wiersz jest psychologicznym studium weterana, dla którego wojna stała się jedynym bezpiecznym środowiskiem, a pokój i powrót do domu budzą większy lęk niż pole bitwy. I tak jest do dziś - teraz potrafimy to nazwać jako syndrom stresu pourazowego, ale chyba nie potrafimy całkowicie wyleczyć. Świetny tekst!

@Berenika97 Bardzo subtelne to haiku i plastyczne.:)

@Berenika97 Śliczna liryka, rzeczywiście w stylu japońskiego minimalizmu. Bardzo przyjemnie się czyta. :)

@Łukasz Jurczyk Wiersz ten można czytać jako uniwersalne studium upadku każdej cywilizacji. Pokazuje moment, w którym kultura przegrywa z pierwotną, destrukcyjną siłą zdobywców. Zgliszcza mówią wprost, Kroniki to tylko mgła, Ogień zna prawdę.

@Migrena Ależ to jest fantastyczne! Zero litości dla czytelnika. Ten intymny dramat rozpisany na cztery konkretne archetypy (profesor, malarz, kucharz i narrator jako „cień od oddechów”) nadaje całości świetną dynamikę, mimo że wiersz opowiada przecież o totalnym uwięzieniu i marazmie. No i puenta - wyciszona, z wodą zabierającą słowa „szybciej niż człowiek zdąży się przyznać”, zostawiła mnie w ciężkim osłupieniu. Niesamowity tekst! :)

@Migrena Przed pojawieniem się ukochanej osoby świat był „światłem bez pamięci”, pustką. Dopiero drugi człowiek „wypowiada nas z niczego” i uczy ciało, jak istnieć. „Czy ty wypowiadasz mnie z niczego” - kwintesencja miłości jako aktu stworzenia. Genialne! :)

@Alicja_Wysocka Zaglądam do Ciebie, bo mądrze i pięknie piszesz.:)

@Alicja_Wysocka Ekonomia w każdej dziedzinie sprawdza się.:) Pozdrawiam.:)))

@Alicja_Wysocka Bardzo mądrze napisałaś - czasami też mam takie odczucia. :))) Super! Tak mi przyszło do głowy, że czasami komentarze też podnoszą rachunki za odpady... :)

@Alicja_Wysocka Piękny, choć niezwykle smutny nokturn. Paradoksalnie tym wierszem udowodniłaś, że poezja nadal ma wielką moc.

@Migrena To niezwykły wiersz, który opisuje bliskość nie przez czułość, ale przez destabilizację. Jakbyś pisał nie o miłości, tylko o tym, co miłość robi z rzeczywistością. A to coś innego. Świetny tekst! :) Pozdrawiam.

@Berenika97 Pozornie o pieczeniu, a tak naprawdę o tym, jak bardzo potrafi boleć bycie uformowanym przez coś, co nie pyta, czy chcesz. Świetny wiersz! :)

@Berenika97 Przypomniałam sobie, że już czytałam, ale rzeczywiście miałam do niego wrócić. Widocznie czas domagał się czegoś innego. :))

@Łukasz Jurczyk Zemsta nigdy nie przynosi konstruktywnego finału. Kiedy opadną emocje, wypali się ogień i skończy wino, zwycięzcy zostają z niczym - dosłownie na zgliszczach. Niezwykle ciekawy tekst! Wstyd kryje gwiazdy, Zgasł ogień wielkiej zemsty, Została pustka

@Łukasz Jurczyk To mocny, cyniczny , ale też dumny monolog kobiety, która wie, że uroda to nietrwała waluta, a prawdziwą władzę nad ludźmi daje współdzielenie ich bólu i znajomość ceny ludzkiej duszy. Świetny! One mają jedwab. Ja - szorstkie płótno, w które wycierają krew.

@Berenika97 To serdecznie Cię pozdrawiam właśnie z Krakowa! :)

@Alicja_Wysocka Nie daj sobie skubać piórek! :)))) Potrzebne są do fruwania. :)