Berenika97

@LessLove Nie wiem co Ci napisać. Jesteś! I to jest najważniejsze.

@Omagamoga To ciekawe, co napisałeś. Mój mąż już mi udowadniał, że czasu nie ma. Czas może być jedynie parametrem, a nie fundamentem. Einstein pisał, że podział na przeszłość i przyszłość to tylko "iluzja". Czas nie "płynie", to my się przez niego przesuwamy. Zagadnienia związane z czasem są bardzo interesujące w aspekcie fizyki kwantowej. Pozdrawiam.

@Lenore Grey To "osiąść" jak słońce, które kładzie cienie zamiast światła - to jest świetne! Piękna miniaturka. :)

@LessLove Mocny tekst. Gra słów "ciążenie i zaciążenie" to majstersztyk – w jednym wersie przechodzimy od praw fizyki do biologii i etyki. Bardzo sugestywne zakończenie, które zostawia czytelnika z dużym znakiem zapytania nad własnym sumieniem. Swoje stanowisko przedstawiłam w wierszu "Drzazga".

@Marek.zak1 Może dlatego, że leży cały dzień - jak przysłowiowy leń? :) Ale jest uroczy, przytuliłabym go :)))

@LessLove Zgadzam się, jednak czasy się zmieniają. I chociaż w pewnych hierarchicznych instytucjach mizoginizm jeszcze istnieje , i to czasami ze swoim najgorszym obliczem, to nie umniejszałabym jednak roli ojca. Obecnie ojcowie nie muszą chodzić na polowania, bo równie dobrze robią to matki. Oczywiście w rodzinach jest różnie. Ale z kolei z tą matczyną miłością też jest różnie. Spotkałam się z mężczyznami, którzy samotnie wychowywali dziecko/dzieci i musieli zastąpić im obojga rodziców. Już nie napiszę o kwantyfikatorze. A z drugą częścią - historyczną oczywiście zgadzam się. :)

@hollow man Z zasady to rzęsami nie trzepię, ale to Ty powinieneś coś mówić, a ja bedę obserwować co w tym czasie robisz z rękoma, jak ustawiasz stopy i czy zapinasz marynarkę ...:)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam, miłej nocy. :)

@Marek.zak1 Bardzo dzięuję! I czarownik i sprawdzony w życiu - i to jeszcze jak sprawdzony! A z "eksperymentem" uważaj :) Serdecznie pozdrawiam . @Christine Bardzo dziękuję! Życzę Ci z całego serca, aby tak było. :) Serdecznie pozdrawiam. @Leo Krzyszczyk-Podlaś Bardzo dziękuję! Cieszę się, że trochę posłodziłam. :) Serdecznie pozdrawiam. @iwonaroma Bardzo dziękuję! Mam nadzieję, że jest. :) Serdecznie pozdrawiam. @Posem @APM @Maciej Szwengielski @Poet Ka Serdecznie dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Nata_Kruk Wspaniały wiersz o otwieraniu szuflady ze wspomnieniami. Tyle pięknych komentarzy i wierszy, że tylko wspomnę, iż koniec jest pięknie kruchy - "czy... gdybym... jutro... przy moim wierszu się zatrzymasz?" - te wielokropki to cała niepewność i ta nadzieja, że ktoś zobaczy. Inspirujesz! Twój wiersz sprawił, że też napisałam - jeszcze jedno ogniwo w tym łańcuszku. Pozdrawiam. :)

@Poet Ka Śliczny, impresjonistycznym zapis chwili, która rozciąga się między obrazem Gierymskiego a współczesną pamięcią. Piękne są kontrasty - od zapachu pieczonych ziemniaków i smaku kompotu, po egzystencjalną pustkę i "bojaźń i drżenie". Jest to jakby podróż przez to, co jest nam bliskie ku temu co nieuchronne i kosmiczne. Mądrze napisałaś, że nasze życie to tylko "szmer liści" w obliczu kolejnych eonów.

@Leszczym Napisałeś świetne studium przypadku, poprzez ukazanie kontrastu między wielopiętrowymi kobiecymi intrygami a bohaterem, który po prostu siedzi nad kolejnym browarem. Jest to gorzkie i zabawne jednocześnie. Taki salonowy survival! ;)

@bazyl_prost Współczuję. Wyłącz radio, może wrócisz do pierwszego obudzenia, które przynajmniej było mrokiem, a nie piskiem.

@Leroge Wiersz może opisywać depresję, lęk, wypalenie lub inne trudne do nazwania stany psychiczne - coś, co czujemy "na karku", co nas prześladuje, ale czego nie możemy zobaczyć wprost.

@truesirex Klaustrofobicznie. "Liczę metry, które mnie pochowały" - brzmi jak opis depresji. To nie jest pokój, to "grób", w którym jeszcze się żyje, ale wszystko powoli umiera. Meble, owady, człowiek. Świetne , przygnębiające obrazy. Mocny wiersz. Podoba mi się.

@LessLove To piękne ujęcie kobiecej energii, która od wieków jest ukryta pod męskimi zaimkami. Ten tekst to jak czuły akt buntu przeciwko narzuconym ramom. Bo kobiety przez wieki cierpiały. Pełna hipokryzja - od Matki Boskiej do "Malleus Maleficarum". Dla mnie to wiersz o tym, że Miłość nie ma płci, ale ma matczyne serce.

@Myszolak Urzekło mnie słowo "uniemyśl". Zastanawiałam, jak bardzo ten neologizm sprawił, że Twój wiersz stał się taki emocjonalny z tęsknotą za wyłączeniem racjonalności i poddaniem się instynktom. Piękne obrazy, zwłaszcza ten z dreszczem pod paznokciem. Dla mnie jest to poruszająca wizja intymności - pragnienie, by stać się czyimś odruchem czy impulsem. Puenta - "bądźmy przez chwilę beze mnie" jest genialna. Wspaniały wiersz.

@Proszalny Każdy, kto kiedykolwiek stał w nocy w oknie, walcząc z bezsennością, odnajdzie się w tych wersach. Zwykła kieszeń szlafroka, a w niej cały wszechświat bezsenności. "Odchodzi pociąg do snu, podwozi / jadą gwiazdy na gapę" - przepiękny obraz. Ostatnia strofa pięknie wycisza i domyka całość. Rewelacyjna kompozycja. Świetny wiersz. Czytam oba - oba są swietne! :)

Znam na pamięć Twoich oczu blask, czytam w nich czule - jak z nut lub z gwiazd. Przy wspólnej kawie, nim słońce wymiecie resztki snu z powiek - jedyny na świecie. Choć czas w kalendarzu kartki odmienia, serce wciąż łaknie Twego spojrzenia. I chociaż znam każdy grymas i słowa, co rano kocham cię... całkiem od nowa.

@Nata_Kruk Fajny! Ja tylko komentarz: Pewien Jaś z Anglii ganiał nad łąką, schwytał motyla i został z martwą pamiątką.

@Marek.zak1 Żaden to problem! :) Pluszak nie ma żadnej wady, Nie wymaga też ogłady. Zamiast ryczeć, pilnie słucha, I nie zrzędzi ci do ucha!

@LessLove Bardzo dziękuję za komentarz! „Piękna sekwencja filmowa" - podoba mi się to określenie. Jeżeli chodzi o treść - to myślę, że zastosowanie kwantyfikatora wielkiego jest trochę na wyrost. Często stosuję zwroty "niektórzy", "czasami" - bo wiem, że czasami człowiek się wewnętrznie buntuje, gdy wrzuca się go całego zbioru takich samych zachowań, a jest indywidualnością. Czy wszystkie kobiety się malują? Komu chcą się podobać? i.tp.

@hollow man Twój wiersz robi wrażenie. Koń jest tylko "ciałem" a nie istotą. Zestawiłeś sferę wysoką z biologiczną dosadnością ( parujące trzewia). Czy to krytyka kultury, która przedstawia przemoc jako rytuał i nadaje temu artystyczny wyraz? Jednak najbardziej przejmujące jest zakończenie - przemoc zakonserwowana w formalinie. Oswoiliśmy okrucieństwo, zamknęliśmy je w słoiku i zrobiliśmy z niego eksponat. Tytuł nie jest pewnie przypadkowy - czy to nawiązanie do tego, co widziałeś w Aarhus? Do wystawy w muzeum ARoS?

@Leszczym Muszę to przemyśleć! :)))

@Lenore Grey Zsunął okulary - i świat stał się piękniejszy. Bo czasem wyraźność przeszkadza. Wiersz delikatny jak jedwab deszczu. Urzekający.