Berenika97

@Kwiatuszek Fajnie uchwycona prawda o tym, jak rzeczywistość nie zmienia się z dnia na dzień, tylko skrada się - najpierw płot, potem pizzeria. Czyta się to jak kronikę znikania rzeczy, do których przywykliśmy bardziej, niż nam się wydawało. :)

@Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Dziękuję za słowo "nić" - to chyba najlepsze, co można powiedzieć o tym, co łączy dwie osoby w wierszu i w życiu. Nie do zerwania. Serdecznie pozdrawiam.

@Krzysic4 czarno bialym Nie zawsze tak jest! Lecz bywa nieraz, że ta chuć, choć niesie „och” i „ach”, i „uch”, wcale nie szuka osób dwóch. Czasem wystarczy jeden zuch, by w pojedynkę wprawić w ruch. A kiedy fantazji pęknie nić... to i w trójkącie można wyć!

@Leszczym Ja piórkuję, jaki świetny tekst! Z takim piórem na pewno wygrasz każdą walkę przez nokaut w pierwszej rundzie. Pozdrawiam! :))

@iwonaroma i na ekranie telefonu - czytam sobie wprost z balkonu :) Najbardziej ujął mnie ten w serduszkowym swetrze. :)

@Wędrowiec.1984 Może nie trzeba nazywać tego końcem, może to po prostu pauza - bez terminów. Twoja wrażliwość i talent , dzięki któremu tworzyłeś piękne wiersze pozostaną. Dziękuję za każdy utwór, który wyszedł spod Twojego pióra i trafił tutaj. Twoje wiersze potrafiły zatrzymać w biegu i skłonić do refleksji - to piękny dar. Będziemy cierpliwie czekać, aby to hobby znów dawało Tobie i nam wiele radości. Twoja obecność, nawet cicha, jest dla nas dużą wartością. Serdecznie pozdrawiam i życzę zasłużonego odpoczynku.

@Posem @APM @Natuskaa @Benjamin Artur Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Bardzo dziękuję! Zegar i tak swoje wie - ale ten moment, kiedy o nim zapominamy, jest chyba najrealniejszy ze wszystkich. :)) Serdecznie pozdrawiam. :) @andrew Bardzo dziękuję! Dziękuję za piękny wiersz! :) Serdecznie pozdrawiam. :) a potem zatrzymać na chwilę uśmiech między sercami jak światło w oknie bo najdłużej zostaje to, co było blisko. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! I wcale nie off top, bo właśnie o to chodzi w takim pisaniu - żeby ktoś po drugiej stronie sięgnął po swoje. Babcia, która wychowuje - to ogromny ślad w człowieku. Wiem, bo też miałam cudowną Babcię! Serdecznie pozdrawiam. @Poet Ka Bardzo dziękuję! "Graniczny" - to chyba najdokładniejsze słowo na to, co chciałam pokazać. Nie sam upadek, tylko tę linię, przy której jeszcze można być razem. Serdecznie pozdrawiam. :) @MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję za przypomnienie tych słów, świetnie tu pasują! Serdecznie pozdrawiam. :) @LessLove Bardzo dziękuję! Popierami projekt całym sercem. Ławeczka w parku, z wizerunkiem Prawdziwej Babci - tej od filiżanki, od rąk, które trzymają mocniej niż mówią, od cierpliwości, która nie pyta, skąd się bierze. I myślę, że ona by tam siedziała chętnie - właśnie w parku, w słońcu, patrząc na przechodzących. Gotowa na każde selfie z uśmiechem. :):) Serdecznie pozdrawiam. :)

@Migrena Bardzo dziękuję za tak niezwykły komentarz i za fizykę, która nagle stała się najpiękniejszym obrazem tego wiersza. Re-fazowanie - zostawię to sobie gdzieś blisko, może zadziwię tym fizyka. :) Serdecznie pozdrawiam. :)))

@Marek.zak1 Prawdę ująłeś w każdym swym słowie, co tam nas czeka - nikt nie odpowie. I choćby człowiek wyciągał dłonie, nie wie, co znajdzie po drugiej stronie.

@APM Twój wiersz jest pełen silnej emocji. Bije z niego głęboka potrzeba katharsis - gwałtownego, oczyszczenia, które jest konieczne, aby przynieść ulgę i zmienić ból w coś pięknego ( błękit nieba). w pustych miejscach po wyrwanych korzeniach niech wykiełkuje spokój jasny jak ten błękit o którym marzysz

@Stukacz Piękny, niezwykle nastrojowy utwór. Ma w sobie niesamowitą melodyjność - rytm rzeczywiście przypomina kołysankę, ale treść budzi emocje, zamiast usypiać. Bardzo poruszający obraz nocy i ucieczki w marzenia.

@andrew Czyta się to jak spacer przez wspomnienie - każdy obraz zatrzymuje na chwilę, ale nie zatrzymuje czasu. Piękne. Bardzo lubię akacje :) Ale też i wakacje. :) Pozdrawiam.

@beta_b Życzę, abyś szła łagodnie przed siebie. Niech duch posłucha i pozwoli Ci po prostu odpocząć w tym spokoju. Wszystkiego najlepszego!

@Leszek Piotr Laskowski "Czy z pustym żołądkiem twoje życie widziane też by nie zaczęło na wartości upadać?" - to ciekawe pytanie. Trafnie pokazujesz, że wiele "wielkich teorii" rodzi się w komfortowych warunkach, a prawdziwe rozumienie życia przychodzi dopiero przez jego pełne doświadczenie - z biedą, stratą i lękiem.

@Łukasz Jurczyk Napisałeś bardzo uniwersalnie - to studium psychiki żołnierza. Czy ten fragment to pokłosie buntu w Opis? Aleksander pozwolił najstarszym i rannym żołnierzom wrócić do domu, co wywołało bunt reszty armii. Niezależnie od kontekstu historycznego, ukazany jest tu dramat żołnierza - każdego, i jest on od stuleci podobny. Okazuje się, że wybór jest trudniejszy niż rozkaz, bo wolna wola paraliżuje go - poza armią jest nikim. Słowa „w ciszy nie umiem spać” oraz ucieczka przed ciszą - to opis syndromu stresu pourazowego (PTSD). Żołnierze wybierają dalszą walkę, bo zatrzymanie się oznaczałoby konfrontację z własnymi demonami. Bardzo ciekawe jest porównanie miłości króla do uczucia, jakim wojownik darzy „swój stary nóż”. To miłość do użytecznego narzędzia. Żołnierze zdają sobie sprawę z własnego uprzedmiotowienia, a jednak to akceptują. Wojna kradnie młodość -biologicznie ci żołnierze są jeszcze nie najstarsi, ale mentalnie są starcami. Ich serca zamieniły się w "żelazo" - stwardniały, pozbawiając ich miękkich, ludzkich odruchów. Psychologiczny, aktualny i świetny tekst! Wolność rodzi strach, Łatwiej podnieść znów włócznię. Młodzi a już starzy.

@.KOBIETA. Piękny wiersz, intymny, ze świetnym rytmem. Obraz lustrzanych spojrzeń i ta cisza wypełniana czułością – coś bardzo zmysłowego.

@MIROSŁAW C. Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

I. Wnuczka o babci. Siada przy oknie, zanim zadzwonię do drzwi. Słyszę, jak dostawia filiżankę. A potem - trzyma moją rękę, szuka pewności, że ktoś zapamięta jej imię. II. Babcia o wnuczce Jest przy mnie - jasna i pachnąca wiatrem. Jeszcze nie wie, że gubię się we własnej pamięci, i odpływam od brzegu z każdym zachodem słońca. I tylko przy niej pamiętam jeszcze swoje imię

@lena2_ Bardzo dziękuję! Bardzo się cieszę, że to mini Ci się spodobało:)) Serdecznie pozdrawiam. :) @Leszek Piotr Laskowski Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@iwonaroma Bardzo dziękuję! Lubię haiku i przyrodę. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Poet Ka Bardzo dziękuję! To było niezwykle delikatne. :) Serdecznie pozdrawiam. :) @Alicja_Wysocka @jan_komułzykant @lena2_ @Michal Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Dokładnie tak! Podobno Aleksander jak trochę otrzeźwiał kazał gasić pożar, ale było już za późno. :)

@Starzec Czas więc chwycić za wiosła, zamiast czekać na wiatr. :)

@Leszczym Brzmi, jakby ten zeszyt był zrobiony z jakiegoś magicznego spandeksu! Skoro zmieścił dresy, garnitury, lumpeksy i jeszcze jakieś atrakcyjne zetki, to musi to być legendarny, niezniszczalny brulion 96-kartkowy w twardej oprawie. :)

@LessLove To bardzo ciekawy wiersz o odwiecznym napięciu między Stwórcą a człowiekiem. Ten zaoferowany nam w "bezwstydnym nadmiarze" świat bywa przytłaczający, dlatego naturalnie buntujemy się przeciwko narzuconej rzeczywistości i żądamy prawa do własnych reguł. Fraza "Moją godnością jest błądzić!!" to niezwykle mocne wyznanie - pokazuje, że to właśnie prawo do własnych potknięć daje nam poczucie prawdziwej wolności i godności. Utwór idealnie jednak oddaje paradoks naszej niezależności - miotamy się i uciekamy od Poety-Stwórcy, chcąc stwarzać własne światy, by w ostatecznej, pełnej pokory puencie i tak odkryć, że bez Niego wszystko gubi swój sens. Świetny, dający do myślenia tekst!