Berenika97

@Simon Tracy Piękny, głęboki, melancholijny poemat o straconej miłości i jej długotrwałych konsekwencjach dla ludzkiego życia. Żyjesz na dobrowolnym wygnaniu ze społeczeństwa, w monotonii i rozpaczy, nawiedzany wspomnieniami dawnej, odrzuconej miłości. Dialog z młodą kobietą ujawnia całą gorzką prawdę - że jesteś "umarły", że pierścionek to "symbol klęski", że czeka Cię już tylko "wesele ze śmiercią". Tekst romantyczny, gotycki, przejmujący.

@APM Zasmucił mnie Twój wiersz, jest bardzo przejmujący. Widzę w nim samotność i rozczarowanie w czasie, który ma być pełen ciepła i bliskości. Świąteczny czas, zamiast łączyć, staje się czasem konfliktu i momentem szczególnie dotkliwej izolacji. A osobiste zakończenie nadaje całemu wierszowi ton wyznania. Bardzo poruszający.

@Gerber To fascynujący wiersz o odwróceniu przyczynowości i zatrzymaniu w niemożliwym momencie. Rozpada się tu logika, "powód" i "przyczyna" się rozdzielają, przestrzeń i czas funkcjonują niezależnie. Świat dosłownie się "oddala", jakby mówiący wypadł z jego porządku. Czuję w tym echo zarówno fizyki kwantowej (nieprawdopodobieństwo), jak i egzystencjalnego zawieszenia - bycia poza normalnym biegiem zdarzeń. Ciekawy!

@iwonaroma Czasem milczenie jest najodważniejszą formą wypowiedzi. To bardzo przejmujący wiersz o potrzebie ciszy w świecie pełnym słów, o odwadze milczenia, gdy wszyscy mówią.

@andrew Mądry wiersz o samotności we dwoje. Ludzie są fizycznie blisko ("widzimy się często"), a jednocześnie emocjonalnie odlegli. Lista aktywności (rower, kuchnia, fitness...) nie brzmi jak wspólne pasje, ale jak osobne zajęcia, które każde z nich pochłaniają oddzielnie. To nie jest katalog wspólnoty. Szczególnie poruszające są niedokończone wersy - "jesteś taka..." i "a ja..." - te wielokropki mówią więcej niż słowa.

@huzarc To bardzo pesymistyczny wiersz o wyczerpaniu – zarówno osobistym, jak i cywilizacyjnym. Finałowe wyznanie „Nic już nie czuję, nic mnie nie cieszy, już odchodzę" brzmi jak diagnoza depresji. Ostatnia strofa to wizja cywilizacji, która zbudowała coś imponującego, ale pustego i bez przyszłości.

@Kamil Olszówka Ten wiersz to przepiękny, sentymentalny obraz polskiej Wigilii, pełen ciepła i nostalgii. Refren „W blasku świecy przy wigilijnym stole" działa jak kołysanka, nadając tekstowi rytualny, niemal modlitewny charakter.

@Łukasz Jurczyk Tekst jest (jak zwykle) inteligentny i niepokojący – jak dobre zapiski z terytorium, którego nikt do końca nie podbił. "Niektórzy wodzowie mierzą granice liczbą pogrzebów" - to zdanie o imperialnej polityce, ale bez osądu, jakby to była po prostu techniczna prawda. Końcowe "wieści potrafią zabić szybciej niż miecz" - brzmi jak gorzka mądrość kogoś, kto widział, jak propaganda i plotki niszczą również armię. Pozdrawiam :)

powieki są zbyt lekkie, by opaść sufit wisi nade mną jak czarne lustro bez połysku bez odbicia jakby wchłaniał wszystko, nawet moje myśli nie liczę owiec liczę oddechy każdy jest za głośny i burzy układ ciszy czas przestał płynąć, uporczywie kapie ze ścian jak zimna woda jestem jedynym czuwającym punktem w całym domu wgnieciona w materac leżę nieruchomo i czekam aż czerń pęknie i wpuści trochę szarości

@Leszczym Czyli reagujesz odwrotnie do oczekiwań innych - nie z przekory, ale jakby automatycznie, instynktownie. :))) Pozdrawiam.

@Robert Witold Gorzkowski Bardzo dziękuję! W pełni zgadzam się z Tobą, to dopiero odkrywana część historii. Czytałam o tej książce, niewątpliwie po nią sięgnę! Pozdrawiam. :) @Deonix_ @Wiechu J. K. Serdecznie dziękuję! :)

@APMBardzo dziękuję! :) @bazyl_prost Cieszę się , że się zastanawiasz nad ostatnimi słowami. :) @andrewSerdecznie dziękuję, przepiękny wiersz. :) @bazyl_prostDziękuję za życzenia - niech tak będzie codziennie! @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! :) @Łukasz Jurczyk Serdecznie dziękuję! :) @Christine Bardzo dziękuję! :) @truesirex Bardzo dziękuję! :) @Leszczym Bardzo dziękuję! :) @Migrena @huzarc @hehehehe @KOBIETA @Simon Tracy @MIROSŁAW C. @Ewelina @iwonaroma @beta_b @Rafael Marius @Kamil Olszówka Z całego serca bardzo Wam dziękuję! :)

@Ajar41 Bardzo dziękuję! :)

Niech będzie biało nieskazitelnie zachwycająco aż po horyzont Niech wiatr rozwiewa włosy i lęki wrogość i pogardę Niech bezkresny błękit cierpliwie czuwa nad arką pełną nadziei Niech pochłonie nas oczekiwanie na Słowo które stało się ciałem

@hehehehe Świetne!

@Marek.zak1 Świetny wierszyk! Na mnie działa tylko jeden miś - o wiele większy i to on bierze mnie na ręce. :))) A reszta się zgadza. Pozdrawiam. ps. zostawiłam sobie 40 stron - nie chcę kończyć Twojej książki, rozbawia mnie i ma moc terapeutyczną! Świetna ta przepychanka między Pentagonem i CIA - kochać będziesz tę, którą ci wskażemy - rewelacyjne!

@hollow man To bardzo intymny, współczesny wiersz o relacji, w której druga osoba balansuje między realnością a wyobrażeniem. Podoba mi się ostatnia część - "Nasze samotności nie karmią się wzajemnie" - przyznanie, że bliskość nie znosi samotności. Ta cisza między zdaniem a spojrzeniem, w której "odbijają się słońca kolejnych dni", pokazuje, że mimo wszystko jesteście oddzielnie, patrzycie we własne przyszłości. Świetny!

@hehehehe Bardzo dziękuję! :)

@Rafael Marius Rozumiem teraz Twoją sytuację, ja obroniłam się przed nowoczesnymi trendami. Pozdrawiam.

@Andrzej_Wojnowski Świetne! Zabawna historia, i chociaż denerwuje mnie określenie "magia świąt" - w Twoim opowiadaniu coś "magicznego" w relacjach miedzyludzkich się zadziało. Pozdrawiam.

@infelia Pewnie masz rację, ja dokładnie tego nie wiem, bo nigdy nie mieszkałam w bloku. :)

@Rafael Marius Status Twojej rodziny był wysoki, ale były dzieci. Posiadanie płatnych opiekunek, instytucje żłobków i przedszkoli mają zapewnić rozwój rodzin, a za tym idzie i państwa. Mimo tych ugodnień - nadal mamy niż demograficzny.

@infelia Niezła satyra na życie w związku, pełna humoru i ironii! Bardzo mi się podoba energia wiersza i sposób, w jaki przechodzisz od pretensji do absurdalnych fantazji zemsty. :))) No i świetne zakończenie! Super!

@huzarc To niezwykły wiersz - gęsty, wizyjny, pełen apokaliptycznej mocy. Ciekawe są paradoksy i obrazy np. "blady palec naznaczający szept" to gest- coś między zapisem a zanikiem, między troską o pamięć a jej niemożliwością.

@Rafael Marius Tak było, ale czy będzie? Prawdopodobnie w domu nie będzie nikt zostawał, bo kariera i pieniądze już są ważniejsze niż relacje. Moi znajomi nie chcą zakładać rodzin, nie chcą mieć dzieci. Wolą byc niezależni, mobilni bez zbędnych "obciążeń". Wśród nich jestem wyjątkiem. :)