Berenika97

W zbutwiałym domostwie, gdzie czas wykrwawił się wieki temu - pająki - niemi grabarze tkają w oczodołach okien lepkie całuny. To nie firanki, lecz sieci na zbłąkane dusze. Cisza tu nie koi - ona ogłusza - ciężka jak wieko dębowej trumny. Słodki fetor jaśminu wycieka z pękniętej wazy, mieszając się z wonią starej krwi, która udaje wiśniową słodycz na odłamkach porcelany. Pod stopami skomle zdarta podłoga - każdy jęk deski to wydech potępieńca, który nie może skonać pod ciężarem cienia. W mroku, za oziębłym piecem mieszka Smętek - pan beznadziei. Zaciska na gardłach intruzów pętlę z mrocznych wizji. Tu uczucia zostają pożarte przez wieczność, gdy Smętek wymazuje ich imiona z rejestru żywych. * Smętek - złośliwy diabeł trapiący ludzi, występujący w ludowych legendach mazurskich.

@infelia Używam jej do czyszczenia, chociaż ona sama jest oczyszczona. :)))

@hollow man Bardzo dziękuję! Swojego czasu polubiłam fizykę kwantową a zwłaszcza pewnego fizyka :)))

@infelia To rzeczywiście przewrotne, ale chyba tylko inne zasady - te nieżelazne. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@infelia Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@Alicja_Wysocka Bardzo dziękuję! :)

@andrew Ależ to bolesne i zabawne jednocześnie! Cała ta pewność siebie, budowanie odwagi przez lata, wyidealizowane wspomnienia ze szkolnych lat... i ta druzgocąca puenta. Można niemal fizycznie poczuć, jak z bohatera ucieka całe powietrze. :)

@infelia Fajne połączenie ironii i ciepła! Świetnie pokazujesz ten cały cyrk wokół złotego pociągu - od poważnych naukowców przez różdżkarzy po kieszonkowców. Szczególnie trafia we mnie kontrast między gorączką poszukiwań a spokojną mądrością kustosza Antoniego, który przypomina, że prawdziwy skarb Śląska leży w jego historii i przyrodzie. A zakończenie z Pawełkiem jest przepiękne - ta dziecięca wiara w legendę, która nie pozwala magii całkiem umrzeć. Pozdrawiam. :)

@hollow man Niepewność - ona przenika wszystkie poziomy istnienia. Od kwantowej nieokreśloności po niemożność prawdziwego porozumienia między ludźmi. Poruszające jest to napięcie między tym, co chcemy powiedzieć, a tym, co zostaje w milczeniu i świadomość, że być może właśnie w tym milczeniu kryje się coś ważniejszego niż słowa. Obraz dziecka zaciskającego zęby, w którym widzisz ten sam „kamień" co w sobie, jest przejmujący. To lęk przed dziedziczeniem bólu, przed przekazywaniem dalej tego, co w nas złamane. A ten ostatni wers - jak obietnica albo ostrzeżenie. Że może kiedyś zobaczymy jasno. Albo że musimy nauczyć się patrzeć inaczej.

@Starzec Mimo całego rozwoju cywilizacyjnego (technologii, nauki, kultury), nasza podstawowa natura pozostaje niezmienna. Nadal doświadczamy tych samych emocji, popełniamy podobne błędy, kierują nami te same pragnienia co tysiące lat temu. Pozdrawiam.

@piąteprzezdziesiąte Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@beta_b Pytanie o źródło nierówności to jedno z najstarszych pytań filozoficznych. Noworodek rodzi się w konkretnych okoliczności, których nie wybierał - kraj, rodzinę, możliwości. Czy "ktoś" za to odpowiada? Ludzie wymyślali różne odpowiedzi: od teologii - przez filozofię determinizmu, po analizy systemów społecznych. Nie ma na to odpowiedzi. Być może ważniejsze od szukania winnych jest pytanie - co możemy z tym zrobić? Pozdrawiam.

@Radosław Znasz się na modzie, tak jest - zwłaszcza marynarki. :))) Ale bez przesady.

@beta_b Poruszające. Ta bezbronna szczerość wobec świata, który nie dotrzymuje obietnic równości, boli i inspiruje jednocześnie. Pytania o równość i odpowiedzialność brzmią szczególnie uniwersalnie. Pozdrawiam.

@Trollformel Bardzo dziękuję! :)))

@Łukasz Jurczyk To przejmujący fragment o kruchości nadziei i bolesnym momencie, gdy miasto staje między złudnym zwycięstwem a nadchodzącą klęską. Wieść o "śmierci" Aleksandra rodzi u Tebańczyków coś więcej niż radość - rodzi wiarę, że historia może się cofnąć. "Urodzić się drugi raz" to pytanie o możliwość odwrócenia traumy zniszczenia Teb przez Aleksandra. "Rozsądek każe nie pytać" to paradoks- rozsądek nakazuje niewiedzy. Koniec jest genialny - "pomyliliśmy nadzieję z wolnością" to diagnoza tragicznego błędu poznawczego. Nadzieja to stan umysłu, wolność to stan polityczny. Miasto żyło w nadziei (emocji), biorąc ją za wolność (fakt) - i to pomylenie będzie kosztować życie. Świetnie!

@Radosław Tylko ubrania. :)))

@Radosław Dokładnie tak - zasady powinny służyć nam, a nie my im. Czasem największą sztuką jest odróżnienie rdzy od patyny czasu. @Marek.zak1 Bardzo dziękuję! Tak, to pokazuje, że wiele "żelaznych zasad" było tak naprawdę konwencjami danej epoki. Garnitur nie czyni profesjonalisty, tak jak sztywne role nie tworzą szczęśliwych relacji. Pozdrawiam serdecznie! :)

@Radosław Subtelnie o zmianie perspektywy - zamiast dopasowywać życie do wyobrażeń o szczęściu, można pozwolić sobie dorosnąć do niego. Brzmi jak ulga po latach forsowania niewłaściwych standardów. Delikatny i mądry.

@Radosław zamiast chronić żelazne zasady przed rdzą czasem lepiej sprawdzić czy wciąż są potrzebne

@APM "dwie sroki liczą dni do wiosny" to akt wiary w cykliczność. Wiosna przyjdzie, wystarczy trwać. :)

@Radosław Bardzo dziękuję! Żelazne zasady - to tak, jak kręgosłup. Jak je wyrzucę, będę chodzić zgięta - jak niewolnik. :)) Na razie przed nikim się nie zniżam. :))) Pozdrawiam.

@Whisper of loves rain Wiersz o buncie przeciw religii, która zamiast zbawienia niosła strach i manipulację. Potrzeba autonomii i prawa do własnego głosu - nawet za cenę potępienia. Poruszający, refleksyjny.

@Lenore Grey Wiersz bawi się grą słów - angielskie "Miss" odbija się echem jako "Bis!". To dowcipne zderzenie dwóch światów: wiejskiego ogrodu i miejskiej obcości. Ktoś próbuje nawiązać kontakt, ale zamiast porozumienia zostaje tylko puste echo, które wraca do dziś. Prosta scena staje się metaforą nieporozumienia i niemożności prawdziwego spotkania między różnymi rzeczywistościami.