Berenika97

@Andrzej_Wojnowski Poruszasz problem, który będzie się tylko nasilał - społeczeństwa starzeją się, ludzie żyją coraz dłużej, a rodziny muszą się z tym mierzyć bez instrukcji obsługi. I nikt nie mówi wprost, że to ciężar. Że to niszczy relacje. Że obok miłości jest też wyczerpanie, złość i niewyartykułowana myśl - "kiedy to się skończy?" Nie znam tego problemu, na razie. Zatrzymało mnie Braniewo - miasto mi znane.

@Alicja_Wysocka Poetki nie umierają! :)) Ależ intensywny i cudowny zapach - opanował cały dom. :) Bardzo dziękuję! :)))

@Radosław Mocna miniatura. Ten hałas autostrady świetnie obrazuje współczesną ucieczkę przed tym, co trudne i bolesne. Pozdrawiam.

@andrew Miłość w skali galaktycznej. Nie musi być blisko, żeby była prawdziwa. Wystarczy wiedzieć, że gdzieś tam świeci. Pozdrawiam.

@A.Between Bardzo szczery tekst. Poruszający jest ten kontrast między wyobrażeniem o miłości, która "nie zawiedzie", a opisem "konfliktu zbrojnego", w którym nie ma wygranych. Najbardziej uderzyło mnie stwierdzenie, że w obliczu cierpienia poezja staje się "zwyczajnie mdła" - to bardzo trafne oddanie stanu bezsilności. A marzenia - czasami rzeczywiście bywają zbyt ciężkie, żeby wzlecieć. Pocieszające jest, że "uczucia potrafią zmieniać kolor oczu" - mam nadzieję, że na piękniejszy. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Marek.zak1 To paradoks każdej rady dotyczącej miłości - musisz znaleźć własny sposób, bo cudzy nie zadziała. A zakorzenienie - to piękne słowo, to coś, co da się tylko poczuć, nie wytłumaczyć, coś więcej niż zakochanie - to już współrośnięcie. Mistrz wie, co mówi. Pozdrawiam. :)

@Lemert Te pytania nie oczekują odpowiedzi - same są odpowiedzią. :)

@Alicja_Wysocka To wiersz, który sam jest tym, o czym mówi - upojny, nie dający spać, wywołujący ten twórczy obłęd, od którego nie ma i nie chce się ratunku. Uwielbiam, jak prowadzisz tę eskalację - od bezsenności, przez ochotę i śmiałość, aż do kompletnego zatracenia w finale. Ten obraz słów wyrastających ręce - "oprócz znaczeń jakby ręce" - to coś więcej niż metafora. Chciałabyś, żeby miały "nie po dwie lecz jak najwięcej" - jakby zwykłe objęcie słowem było za mało, jakby potrzeba była nie do zaspokojenia. A ta końcówka! "Wolę chorzeć nawet umrzeć , niż się leczyć czy wyzdrowieć" - to jest manifest każdego, kto kiedykolwiek naprawdę pisał. Poezja jako choroba słodka, trucizna wybrana, obłęd pożądany. Nie chce się z tego wychodzić, bo "zdrowie" byłoby powrotem do szarości, do słów bez rąk, do nocy bez bezsenności twórczej gorączki. Świetny!

@huzarc Te obrazy! "Mięsista zorza czerwieni", "siwy skrzep deszczu"... A potem ten przeskok do wewnętrznej walki. Nieźle zbudowane napięcie.

@hollow man Czytam to po raz trzeci i wciąż odkrywam nowe warstwy. Ta ewolucja od zamknięcia w próżni przez śmierć i obmycie aż do samotności "w ciepłej dłoni" - to mistrzostwo w budowaniu napięcia i prowadzenia przez katharsis. To balansowanie między apokalipsą a odrodzeniem, między izolacją a łączącym dotykiem - bardzo mocne.

@Radosław Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)

@M_arianne Piękna obrona literackiej polszczyzny! Pozdrawiam. :)

@kasia652 Przejmujące. Zwłaszcza kontrast tego, co zostało materialnie i tej pustki, która przyszła po. No i świetna puenta! :) Pozdrawiam.

@Wochen Wiersz, który boli aktualnie. Gaja mówi wprost - duszę się, jestem zdeptana. Ten tytuł z @ i # to świetny pomysł - natura próbuje mówić językiem współczesności, żeby w ogóle została usłyszana. "Zanim pozostawisz ostatni ślad" - ostatnia szansa na opamiętanie. Lubię takie personifikacje. Pozdrawiam.

@Whisper of loves rain Klimat dark fantasy w najlepszym wydaniu. Pięć luster, pięć pokus, a każda kosztuje duszę. Ten refren przewijający się przez całość trzyma w napięciu. I ta puenta - "zobaczysz to, czego chcesz"- bo to nasze pragnienia nas niszczą, nie same lustra. Utwór muzuczny - w klimacie, mocny. Pozdrawiam. :)

@tie-break Piękna asymetria początku - ona dziękowała "za to, że po prostu jest", on myślał o kobietach z jej wierszy. Ale ten zwrot: "Nie wiedział jeszcze, że to ona stanie się językiem, w którym wybuchnie i będzie trwał jego świat" - to moment, kiedy wiersz przestaje być o mijaniu się, a zaczyna być o nieuchronności.

@Waldemar_Talar_Talar Siła tego wiersza jest w prostocie - tylko rozmowa, która zmienia się w coś przejmującego. Ten zwrot "no dobrze chłopcze - ja spróbuję" to moment, kiedy obca kobieta staje się sojuszniczką w tęsknocie. Wzruszający! Pozdrawiam.

@Stary_Kredens To "a co?" na końcu jest genialne. Ciepło o zwyczajnym, spokojnym życiu. Serdecznie pozdrawiam. :))

@MIROSŁAW C. Interesujące zestawienie jak dla narodowca - jedzenie jako kod kulturowy i polityczny. A finałowe wezwanie Peruna zamyka to wszystko w słowiańskim kręgu. Pozdrawiam z uśmiechem. :)))

@Andrzej_Wojnowski Ta cisza pod jednym dachem to chyba najgłośniejsza z ciszy. Szczególnie poruszył mnie ten ostatni wers - "szukam Ciebie w swym pokoju" - kiedy ktoś jest obok, a jednocześnie jakby go nie ma. Pięknie napisane.

@andrew Piękne to porównanie z ptakiem na gałęzi - bliskość, ale ulotna. A koniec - "już nie pytasz , co u mnie" -bolesny. Wzruszający wiersz.

@Starzec Cieszę się! Ależ nie ma za co przepraszać - czy ta forma nie jest tu przyjęta? Jeden użytkownik zwrócił uwagę, że to niestosowne - był szczery i jest o.k. Pozdrawiam. :)

@Łukasz Jurczyk Dziękuję za tak wnikliwy komentarz! "Sekcja zwłok związku" - to brutalne, ale trafne określenie. Czasem nie ma wygranych, tylko dwie prawdy, które się nie mogą spotkać. Bardzo się cieszę, że forma dialogu zadziałała! Pozdrawiam serdecznie! @Marek.zak1 "Nudzą się i wzajemnie opatrują" - świetne! Dokładnie tak - porcelana niby nienaruszona, ale pustka w środku. Bardzo dziękuję za tak wnikliwe czytanie. To dużo dla mnie znaczy! Serdecznie pozdrawiam. :))) @Whisper of loves rain Dziękuję z całego serca za ten komentarz. Rzadko ktoś tak precyzyjnie wypunktuje wszystkie warstwy tekstu. To "uprzedmiotowienie" - jak ludzie stają się funkcjami w życiu drugiej osoby - to sedno. Twoja analiza naprawdę wiele dla mnie znaczy. Pozdrawiam serdecznie! @Stary_Kredens Bardzo dziękuję! Zastanawiałam się nad tym ostatnim wersem - może i przegina, ale tak czasami kończą się zwiąki - czasami jedna ze stron "przegina". Serdecznie pozdrawiam. :)) @infelia @Trollformel @piąteprzezdziesiąte @Charismafilos @Wochen @Rafael Marius @Starzec @huzarc Serdeczne podziękowania! Pozdrawiam:)))

@Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję za serduszko! Jestem bardzo ciekawa Twojego wiersza. :) Pozdrawiam serdecznie. @Kwiatuszek Bardzo dziękuję Ci z całego serca za te słowa! To niesamowite uczucie wiedzieć, że wiersz tak do Ciebie przemówił. Twój komentarz dał mi ogromną radość i motywację do dalszego pisania. Pozdrawiam serdecznie! @Andrzej_Wojnowski Dziękuję za tak trafny komentarz! To "układ funkcjonalny" - świetne określenie. Pozdrawiam serdecznie! @hollow man Najlepsza terapia to ta, która kończy się szczerością. :))) Bardzo dziękuję! @widelec Masz rację. Czasem to, czego nie mówimy na głos, krzyczy najgłośniej w naszych głowach. Dziękuję za komentarz! Pozdrawiam serdecznie. @Christine Bardzo dziękuję! Nie wiem, co powiedzieć. Pozdrawiam serdecznie. @bazyl_prost Ale początki zawsze są piękne, o ile są to związki zawierane z miłości. :) Czy wówczas pamięta się o przyziemnych "układach"? Dziękuję za czytanie i pozdrawiam. @tie-break Myślę, że rozmawiali - tylko o rachunkach, obiedzie, codzienności. Ale nie o tym, co naprawdę czują. To wymaga odwagi, której zabrakło... do końca. Dziękuję za czytanie i komentarz! @Papierowy Lis Bardzo dziękuję! "Dialog bez słuchania" - to świetne określenie, same monologi obok siebie. Pozdrawiam. :)

@Christine Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :) @bazyl_prost Ale to będzie różne pamiętanie, mimo, że dotyczy tego samego zdarzenia - emocje nie są identyczne. :) Dziękuję za czytanie. :) @huzarc Serdecznie dziękuję! :) Pozdrawiam.