Berenika97

@Radosław Doskonale odczytałeś mój tok myślenia. Gorzej, że ja ostatnio nie nadążam za Twoim, no i się z nim mijam. :) Pozdrawiam.

@Alicja_Wysocka W takim razie się cieszę. :) Dziękuję za odrobinę koloru - zawsze wywołuje uśmiech i letni deszczyk. :)

@Marek.zak1 Masz rację! Samotność minie, a hejter zostanie, i jeszcze cię obwini za własne nękanie. :))) Pozdrawiam.

@Lenore Grey "Woń rodzimej prawdy" kontra "bagniska z niej grabi" - jakie brutalne rozbicie iluzji. Klasyczny portret populisty. Smutne, jak często ta historia się powtarza.

@Whisper of loves rain Ten wiersz jest niezwykle gęsty od emocji i zmysłowości, a jednocześnie manifest uważności i szacunku do dynamiki pożądania. Ujęła mnie ta lekcja cierpliwości. Piękna zmysłowość ale i przekonanie, że obecność znaczy czasem więcej niż sam dotyk. To "instrukcja" czytania drugiego człowieka. Bardzo mi się podoba. :)

@andrew Ten kontrast między "świeżymi bułeczkami" a tymi, którym "nie starcza" - tak prosty obraz, a tak bolesny. Szczególnie uderza ta niedokończona myśl "gdyby byli…'"- jakby język sam się załamywał przed tym, co chciałby powiedzieć.

@Łukasz Jurczyk Perski kancelista obserwuje nadchodzącego zdobywcę - to głos imperium zachowującego fasadę spokoju. "Wielkie imperia nie biegną. Czekają, aż wróg się zmęczy" - to brzmi jak desperacka próba przekonania samego siebie. Persja wie, że jest potęgą, ale ten młody Macedończyk "przeszedł morze (...) jakby przechodził ulicę" - lekceważąco, bez lęku. "Dwór milczy. Tylko astrolog patrzy zbyt długo w niebo" - perfekcyjny obraz schyłku. Dwór Dariusza udaje normalność, ale ktoś już widzi znaki. Głos strony przegranej, która jeszcze o tym nie wie - albo wie, ale nie może tego wypowiedzieć głośno. Mistrzowskie!

@lena2_ Twój wiersz dotyka czegoś bardzo głębokiego - tej wewnętrznej walki o zachowanie równowagi i świadomości pośród codziennego zgiełku. Szczególnie poruszyła mnie myśl o "prostej radości" - jak często zapominamy, że to właśnie ona jest najcenniejsza. Piękny!

@MIROSŁAW C. Od dziecka w domku na drzewie, przybijającego wiersz gwoździem, do dorosłego uspokajającego zmysły babką. Pół wieku w kilkunastu wersach. Piękne obrazy. Wzruszający. :)

@Mitylene Intymność bez granic - nawet między słowami. "Ustami smakujemy barwę" - to jest poezja zmysłów.

@infelia Papierowe gody z humorem i wigorem! Uwielbiam tę energię! Od Einsteina z językiem, przez prowansalskie wino i maminy bigos, aż po dziki taniec i "Jolkę, Jolkę". To jest prawdziwe życie - zabawne, chaotyczne i pełne miłości.

@huzarc Mocny wiersz o tym, jak łatwo manipulujemy pamięcią historyczną. To "bohater legendowany" to świetne sformułowanie - pokazuje, jak prawda ustępuje miejsca wygodnej narracji.

@Alicja_Wysocka Nie wiedziałam o tym. Słyszałam tylko raz wrażenia po "śmierci klinicznej" . Tym razem zupełnie się rozminęłam. :)

@Simon Tracy To naprawdę intrygujący tekst w stylu found footage horror! Widzę, że stworzyłeś wielowarstwową narrację i to świetnie przemyślaną. Zaczynasz od desperackiej konfrontacji, przechodzisz przez retrospekcję, a kończysz oficjalnym raportem wojskowym. To tworzy poczucie autentyczności i stopniowo buduje niepokój. Najciekawszy zabieg to rozbieżność między tym, co bohaterowie pamiętają, a tym co pokazuje kamera. Ta scena, gdy oglądają nagranie i widzą "zwykły las" zamiast horroru, który przeżyli - to mocny moment. Pytanie "czy to się naprawdę wydarzyło?" jest dużo bardziej przerażające niż samo potwierdzenie nadprzyrodzonego. Zakończenie z raportem - świetne! Nadaje całości pseudo-dokumentalny charakter. I pomyśleć, że nie lubię horrorów. :)

@Charismafilos A ja w Słowie nie mogę go znaleźć jednoznacznie - więc jestem ciekawa.

@Charismafilos Ty możesz sobie iść i do wrót Szeolu, mnie wystarczy Księga. :)

@Radosław Wiersz udaje oficjalne pismo szkolne, ale jego treść całkowicie je podważa. „Usprawiedliwienie nieobecności na przestrzeni ostatnich kilku lat” brzmi absurdalnie. Podpis zamiast imienia jest kluczowy. „Dorosły” nie brzmi dumnie. To ktoś, kto formalnie dorósł, ale być może emocjonalnie zawiódł. Dorosłość jako rola, nie osiągnięcie.

@Leszczym Bardzo lubię Twoje konkretne odpowiedzi! Moje szare komórki nie mają szansy zamarznąć. :)))

@Charismafilos Przecież wiesz dużo o mojej "ciekawości". :))) @Amber Słusznie! Oby osądzić - należy poznać. :) Bardzo dziękuję! :)

@Alicja_Wysocka Świetny kontrast dwóch perspektyw - jedno widzi słowa wydrapane igłą z zimowego chłodu, drugie huśtawkę w obłokach. To "nie zabieraj mi proszę" brzmi jak obrona prawa do własnego szczęścia, nawet jeśli komuś wydaje się ono kruche czy naiwne. A to zakończenie... "może ja chcę zamarznąć z zachwytu w najszczęśliwszym dniu" - wolę zamarzać w szczęściu niż żyć bez niego. Czasem musimy bronić swojej radości przed cudzym realizmem. Wzruszające i piękne! :)

@tie-break Rzadko widzi się tak delikatnie wyrażoną potrzebę bliskości i jednocześnie lęk przed nią. To "zanim" na końcu - tyle niewypowiedzianego w jednym słowie.

@Maciek.J Poruszające pożegnanie z poezją, która była częścią życia. Ale mam nadzieję, że to się zmieni. Pozdrawiam serdecznie.

@Leszczym Czy to dobrze czy źle? Bo już sama nie wiem. :))

@Charismafilos W każdym wymiarze! :)

@Lenore Grey Twój obraz, Twoje przesłanie i Twoja wrażliwość są najważniejsze! :)