Berenika97

@Marek.zak1 Żaden to problem! :) Pluszak nie ma żadnej wady, Nie wymaga też ogłady. Zamiast ryczeć, pilnie słucha, I nie zrzędzi ci do ucha!

@LessLove Bardzo dziękuję za komentarz! „Piękna sekwencja filmowa" - podoba mi się to określenie. Jeżeli chodzi o treść - to myślę, że zastosowanie kwantyfikatora wielkiego jest trochę na wyrost. Często stosuję zwroty "niektórzy", "czasami" - bo wiem, że czasami człowiek się wewnętrznie buntuje, gdy wrzuca się go całego zbioru takich samych zachowań, a jest indywidualnością. Czy wszystkie kobiety się malują? Komu chcą się podobać? i.tp.

@hollow man Twój wiersz robi wrażenie. Koń jest tylko "ciałem" a nie istotą. Zestawiłeś sferę wysoką z biologiczną dosadnością ( parujące trzewia). Czy to krytyka kultury, która przedstawia przemoc jako rytuał i nadaje temu artystyczny wyraz? Jednak najbardziej przejmujące jest zakończenie - przemoc zakonserwowana w formalinie. Oswoiliśmy okrucieństwo, zamknęliśmy je w słoiku i zrobiliśmy z niego eksponat. Tytuł nie jest pewnie przypadkowy - czy to nawiązanie do tego, co widziałeś w Aarhus? Do wystawy w muzeum ARoS?

@Leszczym Muszę to przemyśleć! :)))

@Lenore Grey Zsunął okulary - i świat stał się piękniejszy. Bo czasem wyraźność przeszkadza. Wiersz delikatny jak jedwab deszczu. Urzekający.

@Clavisa "Cień przyrasta do niej jak milczenie" - obraz doskonały. Latarnia samotna, ale nie daremna. Super!

@Leszczym Męty w mętnej wodzie. Standard, jak piszesz. I właśnie to jest to - nic się nie zmienia, tylko zamętu przybywa. Standardowo. :) Podoba mi się. :)))

@andrew Wiersz patriotyczny - ale oskarża. Jest w tym ból, gniew i poczucie, że sami sobie zgotowaliśmy ten los. Miał boleć - i boli.

@Achilles_Rasti Piękna wiersz. Często boimy się, że nasze nici są zbyt cienkie, by przetrwać "wichry" ale ten wiersz przypomina, że to właśnie drobne, czyste chwile - jak ta rosa - trzymają nas w pionie. Biel wcale nie musi być pusta.

@lena2_ Absolutnie poruszający i przepiękny wiersz. Można znaleźć ciepło w starych słowach i moc wzruszeń. Moja babcia zostawiła swoją korespondencję z różnymi osobami , o tym, jak organizowała życie i jak kochała. Cudne teksty. Zawsze się wzruszam do łez, jak je czytam po raz enty.

@Jacek_Suchowicz Bardzo piękny i ciepły jest Twój wiersz. Wspomnienia nie muszą być idealne, żeby były cenne. Podobają mi się te obrazy- flejtuch-czas, brudne ręce, żółknące kartki. To nie jest wielka filozofia - to coś bliskiego, domowego. Spokojna melancholia i pogodzenie się z tym, że czas działa, ale nie wszystko zabiera.

@iwonaroma Świetne! Tak samo jak Nata - nie wiedziałam, czy jest senryu. Doszłam do wniosku, że to takie haiku, w którym są ludzie i ich emocje plus humor. A haiku to raczej natura i wrażenia. Naprawdę sporo można się tu nauczyć. Dziękuję! :)

@wiedźma Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@Jacek_Suchowicz Może i tak jest. Teraz to nie zawsze tak jest. Trochę czasy się zmieniły. :) Ale rzeczywiście - faceci niektórych spraw kobiecych nie zrozumieją. :))

@hollow man Wiem, jak dobrze się pracuje z inteligentnymi osobami. Ta kobieta połączyła pewnie swoją inteligencję (tę społeczną - u niej musi być wysoka) z intuicją i spostrzegawczością i taką mieszankę potrafi wykorzystać w praktyce. Do rzadki dar. Ja sporo czasu poświęciłam nauce, w mojej pracy (do której wrócę) wykorzystywałam wiedzę nabytą np. na kursie z komunikacji niewerbarnej plus przeczytanie o tym sporej literatury. I to działało. :) Na tym portalu , podejrzewam, że nie zadziała. :))))

@Myszolak Bardzo dziękuję! Wcale nie odleciałaś - wręcz przeciwnie! Masz absolutną rację - miasto, wieżowce, szkło - to wszystko jest symbolem tego, jak funkcjonujemy teraz. Bardzo cenię Twoje komentarze. Serdecznie pozdrawiam. @lena2_ Bardzo dziękuję! Dziękuję! Tak, to dokładnie to - spotkanie, gdzie wszyscy odgrywają swoje role, a prawdziwe „ja" zostało gdzieś za drzwiami. Serdecznie pozdrawiam. @Jacek_Suchowicz Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) Dziękuję za dowcip w podejściu. To mi uświadomiło, że ta sytuacja ma wiele twarzy. dobrze, że napisałaś „baby", bo „dwie dusze" brzmiałoby zbyt górnolotnie dla sytuacji, w której obie scrollują pod stołem Instagrama :) Choć w moim wierszu akurat chodziło o kobiety, to ta sytuacja naprawdę może dotyczyć kogokolwiek - dwóch facetów, przyjaciół, kolegów z pracy... Każdy umie siedzieć naprzeciw i udawać, że rozmowa ma sens. „Wałkują wciąż pustkę" - genialne określenie, uniwersalne! @APM @Moondog @piąteprzezdziesiąte @Lenore Grey Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@bazyl_prost Dziękuję za opinię. O ile brak luzu mogę zrozumiec, bo to wynika z mojej osobowości - jestem taka "sztywniara", to jednak nie rozumiem co dla Ciebie oznacza, że "kolory są ciężkie jak zaklinowane". Może to trafna diagnoza. :) Pozdrawiam. @Wiechu J. K. Bardzo dziękuję! Dziękuję za ten komentarz - i za ten cytatu. Rzeczywiście, most w relacjach międzyludzkich bywa kruchy, a egoizm potrafi go podważać. Serdecznie pozdrawiam. :) @Nata_Kruk Bardzo dziękuję! Cieszę się, że „stroje słowne" trafiły do Ciebie. Czasem sama nie wiem, czy dobrze ubrałam to, co chciałam powiedzieć -więc taki odzew bardzo pomaga. Serdecznie pozdrawiam. :) @lavlla nisu Bardzo dziękuję za te słowa. „Pustka w sercach i pustka między sercami" - tak pięknie ujęte. Serdecznie pozdrawiam. :) @iwonaroma Bardzo dziękuję! „Aż druga strona też będzie mieć dość" - to smutne i prawdziwe zarazem. Czasem trzeba czekać na tę wspólną gotowość do zakończenia, a to potrafi trwać latami. Serdecznie pozdrawiam. :)

@Simon Tracy Tekst zrobił na mnie duże wrażenie. Jak dla mnie to psychologiczny thriller w formie poetyckiej. Rozmowa, która zaczyna się jak nieudana randka, a kończy jak scena z horroru. "Prawdę dźwiga się niczym krzyż" - jak ten wiersz, który jest ciężki, niewygodny, nie do zlekceważenia. Bardzo mocny utwór!

@Wiechu J. K. "Cisza to dźwięk uśpiony wrzasków" - piękna definicja. Cisza nie jest brakiem, jest pamięcią wszystkich dźwięków. A echo? Śladami do innych dusz. Wiersz o nieśmiertelności słowa. Nic nie ginie - wszystko zostaje echem. Niesamowita myśl, że każde wypowiedziane słowo istnieje gdzieś w wieczności.

@Simon Tracy @Łukasz Wiesław Jasiński Bardzo Panom dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)

@andrew "Orbita i słońce , ciał i duszy" - piękny obraz wzajemności. Dobry owoc, dobra miłość, dobre życie - wszystko się tutaj scala. Wiersz, który zostawia po sobie ciepło.

@Migrena To byłaby scena jak z absurdalnej komedii - tytuł roboczy - "Forma i miotła" . Widzę to - Ty z Gombrowiczem, ja z miotłą, oboje krzyczący na środku ulicy. Przechodnie myślą - "artyści..." A prawda jest taka, że w tej pogoni to ja bym w końcu złapała oddech, usiadła na krawężniku i powiedziała - "dobra, czytaj mi ten fragment o formie, skoro tak się starasz." I może faktycznie byłoby romantycznie - na swój pokręcony, literacki sposób. Pozdrawiam, motylu jedwabisty. :)

@huzarc Mocny wiersz o przemijaniu cywilizacji. Ta "wielka historia" przemykająca bezszelestnie - jak coś, co dzieje się poza naszą percepcją, za szybko lub za wolno, byśmy to uchwycili. Pesymistyczny obraz naszej cywilizacyjnej kruchości.

@leszek piotr laskowski Bezkompromisowy portret rodziców i siebie. Bez sentymentalizmu, bez upiększania - po prostu prawda o ludziach, którzy się bali, pomagali, odchodzili. Ten finał o "mokrych opiniach" to gorzkie memento mori.

@Krzysic4 czarno bialym Myśl o "plemieniu świadomych piękna" jest świetna . Pozdrawiam.