Migrena

@Gosława paradoks który sprawia, że warto do cholery żyć !!!!!!!!!!!! matrix miłości na maxa. dzięki.

@Gosława fantastycznie piszesz Reniu. podoba mi się. a na skraju łąki można się też......kochać się pięknie można :)

@KOBIETA dziękuję Dominiko prześlicznie :) co za cudne wiatry Cię tutaj przyniosły ????? naprawdę cudne !

@Wiesław J.K. kiedy tak czytam Wiesławie Twoje słowa to jest we mnie poczucie synchronizacji naszych fal mózgowych, naszych odczuć i emocji ! bardzo Ci dziękuję :)

@MIROSŁAW C. klimatyczny i piękny wiersz :) niedzielna powolność i ten wiersz...... jest świetnie :)

@Annna2 misternie skonstruowany wiersz, który za pomocą języka i obrazu buduje pomost między głęboko osadzonymi, wiejskimi korzeniami a uniwersalną, współczesną refleksją nad tożsamością i czasem. takie wiersze ubogacają niezwykle naszą kulturę. moja babcia była Francuz i pochodziła z okolic Marsylii. po śmierci męża przyjechała do nas, do Krakowa. cztery, pięć razy do roku, na święta, robiła nam czarninę. taką z gruszkami, śliwkami, pomarańczą. ciężka i gęsta to była zupa ale pyszna, że do dzisiaj mam jej piękno w pamięci. nauczyła się tego od jakiejś polskiej rodziny osiadłej po wojnie we Francji. babcia umarła i przysmak się skończył.

@Annna2 Aniu. "A jeśli i ta miłość jest tylko złudzeniem, co dalej?" nie wiem ! dziękuję bardzo. @Marek.zak1 i masz Marku rację - wszystko się powtarza ! dziękuję! @KOBIETA Dominiko. dziękuję za podobanie :) dziękuję, że jesteś :) @viola arvensis Wiolu :) już pisząc Twoje imię uśmiecham się. z sympatii wielkiej :) dziękuję pięknie!!! @huzarc jeżeli kochać... jeżeli kochać... to już tylko ile sił w człowieku. bo miłość to coś takiego jak cały świat. tylko, że jest jej więcej. dzięki wielkie :) @Robert Witold Gorzkowski Robert. dziękuję !

@huzarc niezwykle mocny, surowy i głęboko zakorzeniony w polskiej współczesności dotkniętej konsekwencjami wojny na Ukrainie. napisany Twoim niezwykłym stylem. robi wrażenie !!!!!! bardzo mi się Twoje pisarstwo podoba !!!!

@infelia pięknie napisana wzruszająca opowieść o przywróceniu blasku i znaczenia zwykłemu przedmiotowi. pierzyna - to brzmi dumnie :)

@KOBIETA Oooo, Dominiko !!! pamiętam "mechaniczną pomarańczę" Kubricka. a Twój wiersz ? to jest normalnie hymn. hymn na cześć miłości intensywnej aż do bólu. to prawdziwy sposób na odczuwanie głębokiego, zmysłowego uczucia. czemu Twój wiersz wszedł we mnie jak nóż w masło ? bo mnie przenika !!!! do głębi zmysłów :) pięknie piszesz :) ale Ty to już dobrze wiesz !!!!

@viola arvensis wiadomo. wszak poetka to istota tajemnicza :)

@Wochen liryczna opowieść o świadomym odrzucenie cyfrowego świata i powrót do uważnej obserwacji natury. sercem jestem za :) bywa trudne ale czasem się udaje. i człowiek czuję sie znowu wolny !!! świetnie napisane :)

@viola arvensis przepiękny, liryczny, sensualny i emocjonalny portret uczucia, które jest nieodłącznym towarzyszem człowieka. wiersz sugeruje, że Nostalgia nie jest jedynie stanem umysłu, ale żywą, aktywną siłą, którą trzeba przyjąć z jej czułością i jej okrucieństwem. zauroczył mnie głęboko :) i przyłączam sie do Michała - wstaw czasem coś "dla hecy". piękny wiersz Wiolu :) czuję go w sobie :) i jest ślicznie :)

@Leszczym och Michał - umiałbyś, umiałbyś :) dzięki za słowa.....:)

@lena2_ przepiękny wiersz !!!!

Spotkali się po latach - tak długich, że ich imiona zdążyły się zetrzeć z ust świata. A jednak wystarczył jeden oddech, jedno spojrzenie - i wszystko wróciło, jak uderzenie krwi w skroniach. Nie było słów. Było głodne ciało - stare i pamiętające. Ona pachniała tak jak kiedyś: nocą, grzechem i wolnoscią. On - jak deszcz po burzy i dym po miłości. Zderzyli się jak dwie płonące komety. Usta rozrywały czas, ręce błądziły po sobie jak po mapie, której nikt nie miał prawa znać. Palce liczyły nowe linie na jej twarzy - każda zmarszczka była datą, którą musiała przeżyć bez niego. Pod ich stopami chrzęściły pierścionki, które zdjęli, i kłamstwa, które spalili w pośpiechu. Ona drżała jak struna napięta latami ciszy. On rozplątywał jej włosy jak więzy, jakby chciał rozwiązać cały świat. Oddychali sobą, aż zabrakło powietrza. Pod palcami blizny i pamięć. Pod językiem - ogień, którego nikt nie zdołał zgasić. Nie wypowiedzieli swoich imion - wiedzieli, że słowa są zbyt słabe dla tej chemii, która nie potrzebuje dowodu tożsamości. Miłość wróciła bez ostrzeżenia - dzika, brudna, piękna, jak huragan, który nie pyta, czy dom stoi, tylko burzy go do fundamentów. Ich ciała mówiły: pamiętam cię. Ich oddechy: nie skończyliśmy. Czas leżał martwy pod ich stopami - a oni jechali po wspomnieniach jak po rozgrzanym asfalcie, na ślepo, z zamkniętymi oczami, w stronę jedynego miejsca, gdzie można żyć - tam, gdzie kończy się rozsądek, a zaczyna płomień. Kiedy zasnęli, noc trzęsła się jeszcze długo - nie wierząc, że z tej ciszy nic nie ma prawa się odrodzić, nic oprócz nich samych.

@Robert Witold Gorzkowski Twój wiersz to poetycki obraz "martwego siewu", gdzie cykl natury został zastąpiony cyklem zagłady. gorycz i protest przeciwko wojnie., pokazuje że przemoc niszczy nie tylko życie, ale i sens życia.z Ziemia, która powinna rodzić zboże i karmić, została przekształcona w cmentarz. jedynym "nawozem" jest ludzkie cierpienie i śmierć. utwór mocny, mądry, potrzebny. Apel. Politycy. Czytajcie wiersze. W nich jest mądrość. I nie rób ministrze głupiej miny. Czytaj i myśl.

@Berenika97 niezwykła jest Twoja elegancja !!!!

@Berenika97 To jest majstersztyk! "Wilcza prawda" to tekst, który trafia prosto w serce każdego, kto ceni autentyczną wolność i dziką niezależność. Jestem pod ogromnym wrażeniem Twojego talentu pisarskiego – ten utwór ma niesamowitą siłę, rytm i moc przekazu. Gratuluję Ci również troski o wilki. To nie jest tylko wiersz, to manifest przeciwko krzywdzącym stereotypom. Osobiście czuję ten tekst wyjątkowo mocno, ponieważ Wilk jest dla mnie duchowym nasyceniem i inspiracją życia. Jego niezależność, dzikość i niesamowita lojalność to atrybuty, o których marzę i które staram się pielęgnować w mojej rzeczywistości. Kocham wilki. Każde spotkanie z nim wywołuje we mnie ekstazę. Kto nigdy nie spojrzał wilkowi w jego zimne oczy, nigdy tej istoty nie zrozumie "My, Wilki – nie klękamy", jest to dla mnie potężne wsparcie w trudnych chwilach. Ta proza poetycka to piękny prezent dla miłośników wilków i wolności. Możesz być niesamowicie dumna z tego, co napisałaś ! Rudyard Kipling napisał : "Wilki nie przejmują się tym, co sądzą o nich barany." Nika. Stworzyłaś teraz piękno !

@viola arvensis nie jesteś sama :) też tak lubię:) wiersze redefiniują empiryczny świat :) piękno zamiast tandety.

@infelia to jest bardzo dobry wiersz. i piszę to swoją dłonią (via klawiatura samsunga). oryginalny.

@viola arvensis dlatego jesteś niesamowita :) ja musiałem go sobie przypomnieć. chociaż znam wiele wierszy na pamięć, Deszcz pamietałem tylko fragmentami. i ja nigdy nic nie recytowałem. jako introwertyk wolałbym uciec z domu na czas recytacji :)

@viola arvensis "a tylko ciemne jak krzyk ptaka..." też kocham ten wiersz !

@Berenika97 piękny jest Twój komentarz :) uczę się z niego patrzenia na poezję. uczysz mnie ! jestem Twoim najstarszym uczniem. i dobrze mi jest z tym. dziękuję Nika :)

@Robert Witold Gorzkowski dziękuję bardzo.