Migrena

@Alicja_Wysocka :)))))))))) biedny komputer ! czyżby reumatyzm ?

@Roma Olu. dziękuję :)

@huzarc masz rację ! prawda jest konstruktem społecznym, językowym lub historycznym, a zatem : zmienia się wraz z kontekstem. jest kwestią władzy (kto ją definiuje i narzuca). jest niestabilna i wymaga ciągłej reinterpretacji. jeśli prawda nie jest oczywistym aksjomatem, a jej definicja zależy od przyjętej teorii, to jej "pozostawanie na swoim miejscu" jest kwestią wiary w jej transcendentalny wymiar, a nie pewnym faktem empirycznym. i nic tego nie zmieni.

@Alicja_Wysocka Alu - błagam !!! nie mogłaś tak pomyśleć !?!?!? @huzarc "jakby Bukowski spotkał surrealistę i zaczęli wspólnie śpiewać" - pierwsza klasa !!! dzięki wielkie :) @Annna2 nie wszystkim Aniu ! nie wszystkim ! tylko niektórym i zawsze jako nonkonformista ! dziękuję, że zajrzałaś !

@huzarc "extra mocny". Twój wiersz to druzgocąca diagnoza systemu, który zamiast szukać prawdy, łamie człowieka, by osiągnąć cel. werset : „Przemoc nad prawdą jest cokołem prawa”, to przerażająca prawda o moralnej katastrofie. gdy system zmusza niewinnego do fałszywego oskarżenia, niszczy sens sprawiedliwości. ale do kurwy nędzy, przyjdzie kiedyś taki czas......

@Berenika97 wzruszająca poezja - to piękny, pełen ciepła testament miłości, w którym Berenika, w subtelny sposób utrwala pamięć o ukochanej babci. wiersz tak bardzo wzruszający, że brak mi słów....

Zejście w dół - schody wiją się jak śliskie węże, każdy stopień sapie bluesem, lampka mruga jak powieka starego boga dymu. Bam ! Gramofon w głowie startuje, perkusja serca wali w beton, cygaro w ustach żarzy się jak piec w hucie, dym wije się jak czarny anioł z pękniętego winylu, a ja - w koszuli z taniego snu - wskakuję w rytm, w ten upiorny Twist, jakby świat był jednym długim saksofonem, który krzyczy: tańcz, chłopie, bo zgnije ci dusza ! Słoiki z grzybami patrzą, zszokowane, zahipnotyzowane, ich marynowane oczy drgają od basu, sok z prawdziwków bulgocze jak stary James Brown. Kręcę się ! Biodra w ogniu, pięty w dymie, kosmos drży od mojego solo. Czuję, jak piwnica zamienia się w klub, światło żarówki pulsuje jak stroboskop z piekła, farba na ścianach tańczy jak płynny neon z lat sześćdziesiątych, a ściany robią "ooo yeah" pod nosem. Zegar na górze gubi sekundy, pająk na suficie kiwa się jak DJ na sterydach, i w tym jednym momencie, kiedy wypuszczam kłęby dymu, czuję, że jestem wszystkim : Elvisem po zmartwychwstaniu, duchem benzyny, głosem betonu, wirującym ogniem w słoiku po ogórkach. Twistuję dalej, aż buty topnieją od rytmu, aż serce się śmieje, aż grzyby zaczynają bić brawo wieczkami. I nagle czuję, jak czas się rozszczelnia - jakby cały wszechświat zrobił backspin, planety kręcą się w rytmie mojego biodra, a gwiazdy pękają jak lampy w piwnicy po ostatnim akordzie. A potem - klik. Cisza. Tylko mój oddech tańczy jeszcze chwilę, niewidzialny, spocony, jak ostatni akord z pękniętej płyty. zatańczysz ze mną ?

@Marek.zak1 nie wchodziłem nigdy w tę część portalowego życia a tu jest pięknie też :) Twoja Marku fraszka - pychota !!!!!

@Gosława Reniu. wzruszający wiersz, który w "stop-klatce" upadku uchwyca fundamentalną zagadkę ludzkiej świadomości w obliczu kresu. ostateczną ucieczkę w poszukiwanie światłosci wiekuistej. głęboką i piękną syntezę bólu i transcendencji.

@Annna2 wiersz ten jest głęboko osobistą, emocjonalną i egzystencjalną refleksją, która łączy poczucie winy i cierpienia z niezłomną wiarą w potęgę miłości. jest tutaj dramatyczny dialog z Bogiem i samym sobą, w którym ból, samotnosć i poczucie winy ostatecznie zostają zrównoważone siłą miłości, wiernosci i pragnieniem życia, nawet jeśli wymaga to ciągłego sprzeciwu wobec świata. wśród gorączki pyłu i krzyża z grzechów, odnajdujesz jedyną busolę życia -miłość, która w buncie pod prąd jest najgłębszym i najswiętszym sposobem na trwanie.

@MIROSŁAW C. Mirku. przepiękne, sensualne zderzenie muzyki natury z ludzką wyobraźnią. zwłaszcza fraza o promieniu słońca wsuwającym się przez czereśnie i drzącym na strunie G oddaje niezwykłą wrażliwość na chwilę i harmonię. bardzo smaczny poetycki wiersz !!!

@Wiesław J.K. święte słowa drogi Wiesławie ! dziękuję :) @violetta zawsze warto się modlić do Pana Boga !!!! @Rafael Marius dziękuję za docenienie :) @KOBIETA mistyczne wiersze, mistyczna dusza - jeszcze chwila i zostanę mistykiem :) dziękuję Dominiko :) @lena2_ też się dziwię :) same mi się pchają do głowy :) dziękuję Leno :) @Berenika97 Bereniko. Każde słowo przy potędze Twojego komentarza wydaje się kruche i głupie. więc napiszę tylko, że bardzo Cię szanuję za Twoje soczyste komentarze :) bardzo mi jest miło :) dziękuję :) @Nata_Kruk Nata. dziękuję najpiękniejszym uśmiechem :) najpiękniejszym na jaki mnie stać :) @Annna2 Aniu. bo cisza miłości jest krzykiem szczęścia ! dziękuję pięknie :)

@lena2_ piękne i trafne uchwycenie jesiennej potrzeby bliskości i ciepła.

@KOBIETA Dominiko. eksperymentujesz ? prosimy bardzo !!!!!!!!

@KOBIETA @KOBIETA Dominiko ! cóż mam powiedzieć ja, wędrowiec....... no cudowny wiersz jest !!! jakby świat się rozdarł od Twoich namiętności :) pełnych subtelności i siły miłości. szminka z jego ust..... Dominiko. kusisz wierszami jak......no pięknie kusisz po prostu :))))))

@Robert Witold Gorzkowski i tak to odebrałem :) nie mam już sił szczerzyć swoich myśli na to zniewolenie i zeszmacenie polskiego narodu. na Polskę bez PRZYSZŁOŚCI.

@viola arvensis och Violu. Ty piękny duszku poezji i duszy :) czytając Twoje słowa czuję się tak, jakbym szybował jak ptak - ponad chmurami, bardzo, bardzo wolno - ku błękitnemu niebu. dziękuję przepięknie :)

@Robert Witold Gorzkowski Robert. poruszający i brutalny wiersz o bezcelowości spektakularnej ofiary w obliczu ukrytych, ważniejszych strat. głęboko przesiąknięty filozofią egzystencjalizmu oraz motywami bliskimi absurdowi i heroicznemu nihilizmowi. " Całe cierpienie było bezcelowe". To jest kwintesencja absurdu w ujęciu np. Camusa. konfrontacja heroicznej woli z obojętnością. nihilizm przejawia się tu jako poczucie, że wielki czyn nie ma żadnego obiektywnego, trwałego znaczenia. wiersz zawiera także elementy heroicznego nihilizmu, choć jest to nihilistyczne dążenie do sensu wbrew jego brakowi. mimo niemożności ruszenia drzwi, walka aż do okaleczenia. to jest akt woli dokonany wbrew światu i wbrew sobie. łaciński tytuł, nie zostaje w pełni zintegrowany z treścią wiersza. widzę go jako klucz interpretacyjny do głównej akcji o drzwiach. Twój wiersz robi wrażenie !!! treścią i formą !!! @Robert Witold Gorzkowski

@Alicja_Wysocka gdyby....... przeszedłem szkolenie ratownicze :) Alu. dziękuję :) ale bardzo subtelnie chociaż z emocjami.... dzięki :) @huzarc wiesz przecież co to jest takie prawdziwe, męskie podziękowanie. uścisk dłoni i ......dziękuję ! to ja Tobie tak właśnie dziękuję ! pozdrawiam.

@zuzaj ten wiersz jest piękny i namiętny. pełen zmysłowej radości i głębokiego oddania. świetnie uchwyciłaś intensywne i refleksyjne uczucia. w poetyckich wersach :)

@Leszczym Michał. Twój wiersz to bardzo mocne osobiste wyznanie. jest tutaj poruszający dialog z krytykiem (wewnętrznym lub zewnętrznym). gorliwa obrona prawa swojego istnienia i twórczości do bycia czymś więcej niż tylko "jesiennym i szarym przemijaniem". Świetny tekst !!!

@huzarc Twój wiersz to utwór wielkiej mądrości i zasadności, który z mistrzowską precyzją łączy osobistą nostalgię z głęboką diagnozą współczesnego świata. piszesz bardzo trafnie i odważnie demaskując ignorowanie istotnych problemów na rzecz dbania o "dobry styl" i pozory. to czyni Twój wiersz wyjątkowo waznym i aktualnym świadectwem naszych czasów. imponujesz mi podejmowaniem tematów trudnej przeszłości i jeszcze trudniejszej teraźniejszosci. brawo !!!

Spotkałem cię - i wszechświat zadrżał w swoim śnie, jakby ktoś wcisnął pauzę na oddechu Boga. Niebo się pochyliło, a czas rozlał po ziemi jak wino z rozbitego kielicha. Twoje oczy - dwa okna w pamięć świata, w których przegląda się to, co było, i to, co jeszcze się nie odważyło zaistnieć. Nie wiem, czy cię widzę, czy raczej to, co przez ciebie patrzy - może to sama świadomość, która na chwilę wzięła kształt człowieka, żeby przypomnieć mi, że wszystko jest jednym. Kiedy mówisz, język staje się światłem, które rzeźbi z ciemności znaczenia. A gdy milczysz - wszystko, co żyje, zaczyna słuchać. Bo w twoim milczeniu jest coś z matematyki wieczności, z porządku, który zna każda cząstka atomu. Miłość nie jest pragnieniem - jest pamięcią, która wraca, żeby nas dokończyć. Nie dotykasz mnie naprawdę - tylko przypominasz mi, że kiedyś już byliśmy jednym oddechem. I wiem, że kiedy dotkniesz mojej dłoni, świat się nie skończy - on się zrozumie. Rozpadnie się na znaczenia, a cisza stanie się alfabetem, którym Bóg kiedyś napisał światło. Wtedy zostaniemy - niedoskonali, rozżarzeni, współtworzący, i nicość pochyli się nad nami, jak nad swoim pierwszym dziełem.

@Alicja_Wysocka jestem to się od razu uaktywniam pod Twoim wierszem :) jest to przepiękna, bogata jesienna liryka ! mistrzowsko uchwycony moment, w którym materialny przepych natury skłania do filozoficznego zamyślenia nad istotą lata. a na pytanie......chociaż żem przecież nie pytany, odpowiem tak: a chciałbym ! a co ! Alu - piękny wiersz napisałaś !!!

@Nata_Kruk "duży plus" !!!! dziękuję naipiękniej :) niech Cię szczęście niesie przez świat :) Nata !