Rafael Marius

Tak się czasem dzieje, gdy nawał myśli przytłacza ponad miarę.

Pytanie jak to szansę dać?

@Waldemar_Talar_Talar Faktycznie młodzi chłopcy są teraz dużo grzeczniejsi w porównaniu z moim pokoleniem. Ale moje też było spokojniejsze, od pokolenia mojego ojca. Oni na gruzach powojennej Warszawy rzucali w siebie znalezionymi granatami. Dzieci okupacji i Powstania Warszawskiego. Było głośno i wybuchowo. Nasze zabawy to były niewinne igraszki. Większość z nich podobne do Twoich.

Z tym się w pełni zgadzam.

A czemu akurat ostatniego dnia w roku?

A najlepiej z wzajemnością. Bo różnie z tym bywało.

I dobrze że zasłaniał. Bo to był czas na takie klimaty, a nie siedzenie na nudnych lekcjach. Dzisiaj słyszałem w radiu jak jedna pani narzekała, że obecne nastolatki wolą smartfony od relacji między sobą. Zatem wychowawcy próbują ich na różne sprytne sposoby do tego zachęcać. U nas to raczej zniechęcali. Przykładowo kiedyś dyrektorka zawiesiła w prawach ucznia na 2 tygodnie najładniejszą dziewczynę w naszej klasie, bo za bardzo romansowała. Musiała sama siedzieć w domu zamknięta. Dziękuję za polubienie i szczery komentarz.

@marcin_korpanty_wiersze Jak dla mnie to o trudnym losie bezdomnych, którzy często spotykają się z obojętnością, ale na szczęście nie wszystkich.

Poznanie jest tylko częściowe.Zawsze można jednak pojąć więcej lub mniej.

@Wiśniewicz No może trochę lepiej niż za komuny, ale wiele pozostawia do życzenia.

@w kropki bordo Smutna historia. Niestety psy tak mają. Mój kiedyś zagryzł dzikiego królika, nie licząc kilku jaszczurek.

To życzę powodzenia. Też trochę znam te tematy. A wiersz, jak każdy Twój gra na emocjach.

@Dekaos Dondi Ciekawie napisane. Taki ciąg myśli na ostatniej ścieżce do nieba... chyba.

Niektórzy lepiej radzą sobie z życiem niż z myślami. A przynajmniej tak to z pozoru może wyglądać. Bo jaka jest prawdziwa jakość ich życia to tylko oni wiedzą. Czasem słyszy się o samobójstwach ludzi, którzy wszystkim wkoło wydawali się szczęśliwi, odnoszący sukcesy. Niby mieli wszystko, ale na niby.

Niektórzy nawet boją się ciszy, bo mogliby usłyszeć w niej swoje niechciane, zamiecione pod hałas... myśli.

Najlepsza pocieszycielka.

Nie da się ukryć. Wierszyk prawdę Ci powie.

@Ewelina Tu wiele zależy od typu osobowości. Są tacy jak ja, którzy cały czas rozmyślają. Jest to dla nich stan domyślny, naturalny dociekać istoty rzeczy. Kopać coraz głębiej do źródła, które gdzieś tam bije. Dla innych z kolei byłoby to wielce szkodliwe i szybko by się rozchorowali.

Aby do jutra... wytrwać. A potem znowu do jutra... I tak dalej...

Trzymają by siła odśrodkowa coraz szybciej wirującego koła nie wyrzuciła nas na margines... życia.

Taki to już jest ten świat prawie tymczasowy. Tylko pesel towarzyszy nam dozgonnie.

Dokładnie tak. Właśnie o to mi chodziło. Miło, gdy ktoś mnie rozumie. Dziękuję za polubienie.

Każdy chyba miał kiedyś taki diament. Niektórzy gdzieś go zgubili. U innych schował się za zasłoną codzienności. Są jednak i tacy dla których wciąż świeci niezapomnianym blaskiem.

@kwintesencja Gdy emocje opadną pozostanie chłód codziennego życia.

@PowLeeNa Ostatecznie lepsze drętwe niż żadne. Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma.