Rafael Marius

Tak ja wiem, że to od krążenia. Ja kiedyś uprawiałem dużo sportu. Wtedy było mi najcieplej ze wszystkich w okolicy. Ale i tak z prababcią sybiraczką nie miałem szans. Jednak, gdy przestałem, to się pogorszyło. A z pływania, to raczej lubiłem na wodzie. Kajaki, wioślarstwo całkiem sporo. Teraz to u mnie nie ma szans na żaden sport, nawet na wózku. Mam nie jedną, ale albo w nich za zimno, albo za ciepło. Ja nie mam żadnych zdjęć z własnym wizerunkiem. Lubię fotografować ładne lub ciekawe obiekty. A ja nie należę do żadnej z tych grup.

A dziękuję za uznanie. Tak sobie tylko żartuje. Nie tylko ze mną zresztą. Czemu nie, pożartować zawsze można. Gdybyśmy spotkali się w liceum, te pewnie byśmy pasowali. Można by szyku zadać na dyskotece, czy imprezie. Ale teraz to już inna bajka. Nie ma co oglądać. Kwiatki są dużo ładniejsze. A zresztą szewc bez butów chodzi. Ja naprawdę jedyne zdjęcie jakie sobie w życiu zrobiłem to do dowodu osobistego, gdy poprzedni zgubiłem i musiałem wyrabiać nowy. Zatem minę miałem nietęgą.

Tak zgadzam się z tym w większości przypadków tak jest. Ale ja akurat mam. Odziedziczyłem po mamie, babci i prababci. Ta ostatnia miała pracownię kapeluszy na Marszałkowskiej przed pierwszą wojną. Taką ekskluzywną dla arystokracji, bo sama też była z tego kręgu. A wtedy kapelusz to było dzieło sztuki. Cała moja żeńska linia przodków była zawsze super ubrana. Kiedyś interesowałem się modą, szczególnie w okresie licealnym. Byłem najlepiej ubranym chłopakiem w całej szkole, a potem długo długo nic. A tyle mi było łatwiej, że handlowałem ciuchami. Znałem wiele modelek i modeli i ogólnie siedziałem w tym środowisku. Ale nic nie trwa wiecznie. Oj to ja bym zamarzł. Mnie zawsze zimno i ubieram się najcieplej ze wszystkich. O strojeniu się teraz to już nie ma mowy.

@M_arianna_ Dziękuję za przychylność i zainteresowanie.

Tak to prawda wiele się takich nasłuchałem, gdy prowadziłem grupy terapeutyczne. Za tym często stoi przemoc seksualna i inne negatywne doświadczenia w relacjach. Część z tych kobiet zamyka się na bliższe kontakty z mężczyznami na całe życie, a inne, te które opisujesz , próbują nadal. Często mając z tego znikomą, a w skrajnych przypadkach żadną satysfakcję. Tu bez terapii to oni rusz, a i ta jest bardzo żmudna i długotrwała. Trudne są to przypadki. A sukces końcowy to udana relacja, a ta przecież jest zależna również od drugiej strony. Można źle trafić. I nawet najlepsza terapia nic nie pomoże.

Przynajmniej szczerze. Ja chyba bym nie lubił, choć do końca to nie wiem, bo nigdy z kimś takim nie mieszkałem Moje koleżanki i partnerki, a także samo koledzy mieli wyraźną skłonność do skupiania się na sobie i swoich sprawach, a mną interesowali się w sposób umiarkowany lub wcale. Podobnie było w dzieciństwie, kiedy to rodzina i nie tylko, nie zajmowała się mną zbyt wiele, wychodząc z założenia, że sam sobie poradzę. I faktycznie tak było. Co pociągało za sobą kolejny wzrost przekonania co do mojej zaradności. I tak dalej. A mnie to bardzo odpowiadało, bo miałem bez porównania więcej wolności niż inne dzieci. I tak mi zostało do dziś.

@Ewelina Dziękuję za miły komentarz i serduszko. Właśnie nostalgicznie, teraz już chłopcy nie piszą na blokach "Kocham Kasię". A wtedy to było szczególnie trudne, bo farby w sklepach brakowało. Wiadomo towar deficytowy i pod specjalnym nadzorem czujnych władz, gdyż mógł być wykorzystany przez elementy antysocjalistyczne do pisania na murach napisów "Precz z komuną" i innych godzących w podstawy ustrojowe i nierozerwalne sojusze.

Jedenaście lat to bardzo długo. Faktycznie mieszkanie razem to zupełnie co innego niż takie nawet codzienne spotykanie się. Znam to też z własnego doświadczenia. Dlatego lubię mieszkać sam. Nawet bym powiedział, iż pod tym kontem to trzeba szukać innych osób, które pasują inaczej niż do randkowania, nawet przez 11 lat. Dziękuję za serduszko i ciekawy komentarz.

A to mnie zaskoczyłaś. Ja podobnie, ale u mnie to dopiero po 30tce z tą nauką się zaprzyjaźniłem. Wcześniej wolałem piękne damy, ale nie Kasię. U niej nikt nie miał szans. Była zimna jak lód, choć podobno najładniejsza. Z szóstej klasy, ale ponad wiek rozwinięta. Wyglądała jak z ósmej. Dziękuję za serduszko i szczery komentarz.

Dla mnie to Kasia była tylko znajomą z osiedla. Przez wiele lat. Niedawno się wyprowadziła. A może na tamten świat. Tego nie wiem. Natomiast wspomniany kolega Krzysiek też długo był sam. Nie mógł jakoś odchorować tej Kasi. Aż wreszcie się ożenił i ma trójkę dzieci. Ja byłem tylko obserwatorem. I dziękuję za serduszko.

Dobrze opisałaś smutek wielu kobiet, które szukają miłości, a znajdują jedynie przygodny seks. Być może mężczyźni też tacy są, ale nie spotkałem. Ducha to na pewno nie przybędzie od tego rodzaju przypadkowych kontaktów. I kółko się zamyka z którego trudno wyjść.

Owszem, ale jednostronna, bo Kasia niezmiennie kochała tylko swojego pieska pudelka. I przez kolejne lata również, aż się zestarzała, a wtedy, według wielu ekspertów od kobiecej urody, była najpiękniejszą dziewczyną w szkole. Być może wcześniej ktoś ją skrzywdził albo zawsze taka była? A o serduszku się zapomniało?

@Deonix_ I wyszła mała pociecha z przypadku.

@Franek K Za to w domu będzie wesolutko, a co trzy gęby to nie jedna.

A dziękuję za miły komentarz i serduszko. Ten kolega był wyjątkowo cierpliwy. Czekał około pół roku. Niestety Kasia kochała tylko swojego pieska pudelka.

Ja też tak teraz uważam, ale wtedy byłem inny. Miałem dużo czaru osobistego i mogłem nadrobić ewentualne braki w wiedzy. Czyli też pragmatyzm.

@Marek.zak1 Pewnie nie inaczej będzie i tym razem.

Świat byłby piękny, ale mniej wygodny. Tak kiedyś ludzie myśleli, gdy jedzenie wisiało na każdym kroku. Mieszkali tylko w krajach, gdzie wegetacja trwała przez cały rok. Jenak nie było ciepłej wody w kranie i innych "zdobyczy" postępu.

@Somalija Niektóre osoby są bardzo uczuciowe i żyją tylko dzięki świadomości, że obiekt miłości istnieje.

@goohna Narzeczony jakiś taki na przekór. Być może boi się bliskości.

To grunt, by znaleźć odpowiednie towarzystwo, zwłaszcza dla młodego człowieka, gdzie grupa rówieśnicza jest największym autorytetem.

Może i lepiej.

Tak bywa. Sam miałem kilka takich. Jedną nawet opisałem w wierszu: https://poezja.org/forum/utwor/219870-dziewczyna-z-sąsiedztwa/#comments Choć z drugiej strony wiem, że dla wielu osób taka przyjaźń jest niemożliwa. Tak właśnie jest, to zależy jaki, ktoś ma typ umysłu. Tylko dla niektórych jest to możliwe.

@lena2_ Co komu pisane to go nie minie, a z wolą nieba zawsze się zgadzać trzeba.

@Maciej_Jackiewicz Niestety tragiczne były losy żołnierzy niezłomnych, przez komunę wyklętych. Mój dziadek również harcerz, też walczył w tych szeregach. Potem aresztowany, torturowany i więziony przez lata. I ta trauma dalej ciąży na losie kolejnych pokoleń. Znam to z autopsji. Trudno powiedzieć ile ich musi upłynąć, by rany się zagoiły. Inka nie miała dzieci. Odpowiadała tylko za siebie. Lecz wielu innych miało.