huzarc

@Nata_Kruk To mocny i szczery tekst o początku życia, w którym cielesność spotyka się z metafizyką. Prostota i naturalność obrazów czynią go autentycznym – i właśnie dzięki temu zostaje w pamięci. a piszę to jako oczywisty laik w odczuwaniu tego co poezja ubrała w symbole.

@Somalija Brawurowo i odważnie… ciało jest zawsze dwulicowe, a to z czym oni lepi się obarczone jest ciężarami tabu, które łatwo jest komentować, ale niezwykle trudno zrozumieć. No i w czasach wszechobecnego seksu, jest go właśnie najmniej …

@tetu Medytacja, pełna ciszy i powolności, jakby sam wiersz chciał płynąć w rytmie chmur. Bardzo udana próba połączenia prostych obrazów natury z głębszą refleksją o relacji, byciu i przemijaniu. Wizja człowieka zawieszonego między trwaniem (kamień) a ulotnością (cień), ciszą a pragnieniem mowy, ziemią (góra, kamień) a niebem (chmury, światło). To archetypowy obraz kondycji ludzkiej – rozdartej, ale jednocześnie poszukującej sensu i światła. Pozdrawiam:)

Jasne i oczywiste:) dziękuję

Wiersz pięknie utrzymany w duchu klasycznej poezji refleksyjnej, przypomina dawnych mistrzów sonetu. Widać tu dobrą rękę do formy i dążenie do wielkiej perspektywy.

@marekg Leniwa atmosfera porannego zawieszenia – między snem a początkiem dnia i wyobraźnią.

@Słowianin- Wiersz ma intensywną, niepokojącą aurę i kilka naprawdę zapadających w pamięć obrazów. Trzeba się w niego wczytać, ale zostawia wrażenie lęku i absurdu epoki, w której żyjemy.

@slavu Piękny, dojrzały wiersz, w którym jesień staje się metaforą utraty, ale też intensywności życia. Czuć emocjonalne napięcie, a obrazy zostają długo w pamięci.

@Berenika97 To poruszający, szczery wiersz o ciszy, która boli, i o nadziei, że słowo może być iskrą. Pięknie uchwycił napięcie między milczeniem a potrzebą wypowiedzenia siebie.

Który to już wiersz o Bogu - że jest, albo go nie ma - że się znalazł a potem zgubił Nuda Jak bilet do wieczności W tramwaju historii Spiker powtarza Jak uczony Komiwojażer Zahipnotyzowane Pojęcia Bunt Pokora Wiara Bluźnierstwo Lista życzeń Przeglądam rozkład Jazdy do niego Wszystko to tylko słowa On i tak nie słucha Kot wypija czarne mleko I idziemy spać

@Nata_Kruk Z ironią i przekąsem traktuję moje spostrzeżenia o tym jak narzędzie stopniowo przejmuje rolę władczą wobec człowieka ze wszystkimi tego konsekwencjami. Również tymi jeszcze nie nazwanymi. Następuję ogromna, cicha rewolucją kulturowa i cywilizacyjna, a to niby niewinne może rezonować poważnymi zjawiskami. Z ubezwłasnowolnieniem człowieka jako takiego w końcu. Dzięki za krytyczne spojrzenie:)

@Nata_Kruk staram się… pozdrawiam:)

@Alicja_Wysocka Liryka lekkości i uroku. Deszcz jako kochanek, którego nie chce się zasłaniać parasolem, a wszystko razem przeradza się w piękną metaforę pragnienia bliskości i prostego szczęścia. Pozdrawiam:)

@Toyer Tak to już jest. Kolejna rzecz, która w idei ma rozwijać a w praktyce jeszcze bardziej degeneruje ludzkie zdolności. Dziękuję i pozdrawiam.

@Nata_Kruk To piękny i ciepły wiersz – pełen jesiennej melancholii, a jednocześnie subtelnej czułości. Bardzo dobrze oddaje kruchość czasu i uroki codzienności, które zatrzymujesz w obrazach jak w szkicach pamięci. Pozdrawiam:)

@Alicja_Wysocka Obawiam się, że może być po nim dużo do sprzątania… dziękuję i pozdrawiam:)

@Toyer To piękny, pełen emocji wiersz, w którym motyw kota staje się symbolem kruchości i siły zaraze

IA jest jak milutkie zwierzątko. Lubi być głaskane, jak się łasi, po tłustym brzuszku, po miękkim futerku, z światłowodowej sierści. Nigdy nie ugryzie, gdy aportuje za to poliże po gębie. A każdy ją ma. I też każdy lubi chodzić, na złotej smyczy w brokatowej obroży. Tresowany.

@Werka1987 Natychmiast rozpoznawalny nastrój — pragnienie ucieczki w sen, uproszczenia, czułość dla własnego ciała — to działa i trafia. Obrazy są codzienne, ale intymne (pstryknięcie, kołdra, miękkie zanurzenie). Pozdrawiam:)

@MIROSŁAW C. Wiersz ma w sobie dużo ciepła i zadumy – pachnie wspomnieniem, ale też niesie głębię większą niż codzienność. Pięknie udało się tu połączyć domowy kredens z kosmosem i duchami czasu. Pozdrawiam.

@Zorya Holmes Wiersz porusza – czuć w nim lęk i bezradność, ale też piękną próbę ocalenia siebie w ciszy. a ona potrafi wszystko ułożyć w harmonii na nowo. Pozdrawiam:)

@Somalija ludzi jak mrówków:)

@Czarek Płatak Obraz mocny, brudny, który zostaje w pamięci i działa jak prowokacja do myślenia. I tak powinien działać. Pozdrawiam.

@Somalija zatem powodzenia na szlakach późnego lata:)

@Poezja to życie Szczerze, delikatnie – prosta forma, a jednocześnie treść dotykając tego, co najważniejsze: człowieczeństwa i relacji.