Dekaos Dondi

Ʋισℓℓєтα↔Dzięki:)↔A nieco zlękniony byłem, że taki nie będzie:)↔Pozdrawiam:)) ~*~ Ƙωιηтєѕєηcנα↔Dzięki:)↔To fajnie, że uroczy bardzo jednak:)↔Pozdrawiam:))

Tekst powtórkowy u podnóża akapitu tam gdzie bielą błyszczy łąka literkami napisany Wyraz tęskni choć w skowronkach k marudzi o wciąż wzdycha c próbuje rzewnie śpiewać h w cichości a miłością m nieznośnik sobie ziewa u podnóża akapitu rezolutna ciutkę płocha Interpunkcja kwiatek śliczny czyta kropką słowo kocham

nie słuchaj słów myśli tylko co przeminą z każdą chwilką w krainie marzeń co jak dwie gwiazdy na niebie o lata świetlne oddzielone czasu upływem wiatrem słonecznym zwiewnie

Tjonka↔Chociażby siłę psychiki, ducha, jak zwał, tak zwał, co na zewnątrz dostrzec nie sposób, a co definiuje człowieka. Kruchość, może być siłą. Dla zmyłki nawet. O której "przeciwnik" nie ma pojęcia. No ale... kim jestem, by takie słowa głosić. Też nie zawsze "kruchy" :)↔Pozdrawiam:))

TJO–nka↔Dzięki:)↔Za wychwyt błędu, też. Poprawiłem. To dawny tekst. Tutaj tzw: kruchość, może mieć wiele znaczeń:)↔Pozdrawiam:)

Wniesiono na stół: smakowite lodowe desery, przepięknie przyozdobione torty, rury w czekoladzie, serniki nadziane serem… oraz zwyczajne kruche ciasteczko. Rozpoczęto ucztę. W mig zniknęły wszystkie smakowitości. Zostało tylko ciasteczko. Samo na stole. Nikt na nie, nie spojrzał. A nawet gdyby, to nie zauważył. Dlaczego mnie nie chcesz – zdawało się myśleć. – Dlatego, że jestem inne, nieładne, z pokruszonymi brzegami. Czy ty w ogóle wiesz, jak smakuje moje wnętrze? Błagam cię. Nie rzucaj mnie na podłogę. Dopóki leżę na stole, to jestem w grze. Mogę mieć chociaż nadzieję, że jeszcze nie wszystko stracone… że w końcu ktoś mnie zje. A może by tak... poturlać się komuś prosto do ust? Co to, to nie! Mam swój honor Już wolę zostać samo na stole, lub być rzucone na podłogę… zdeptane... pokruszone... albo spleśnieć nawet… niż zdradzić swoją kruchość.

TylkoJestemOna↔To są zbiory opowiadań:)→Np: "Nie oglądaj się teraz"→też film jest:) No ale, gusta różne, więc niekoniecznie musi się spodobać Ci:) Fakt↔Często znamy cenę, ale nie znamy wartości. A w aktualnym awku, to kosmitek płaski jakiś, co odpoczywa podczas podróży między światami? Pozdrawiam:))

Waldemar_Talar_Talar↔Dzięki za "podoba się":)↔Pozdrawiam:) ~*~ TylkoJestemOna↔Też tak sądzę, że tak jest, nawet jak jest trochę inaczej:)↔Pozdrawiam:)

TylkoJestemOna↔Też tak podążam:)↔Nieważne ile lat temu książka (lub muzyka) Ważne czy zgodna z wyobraźnią mą :)) Daphne... polubiłem po przeczytaniu "Ptaków" (też film)↔Pozdrawiam:)

na przezroczystości z kolorowych ziarenek piasku wysięgnikami wyobraźni układasz obrazek maciupeńkie kamienne puzzle uderzają miniaturowo ranisz dłoń skończonością tafli tej niechcianej barwy pomimo... tobie brakowało rozmazujesz w prześwitujące smugi ku wzmocnieniu przyklejasz jakby cząstki siebie tak często raniły kazały cierpieć odnaleźć sens w niezrozumianym świecie ostatnie ziarenko największym ciężarem choć dziwnie lekkie niczym piaskowy pył wnikasz w niedokończony obraz przeistacza się w pryzmat wyśniony świat który jednak ułożyłaś z zewnątrz prześwitują twoje najpiękniejsze barwy pomiędzy krawędziami odczuwasz obecność gdziekolwiek jesteś

TJO→nka↔Tak. Książki papierowe, mają więcej "duszy" a jednocześnie bardziej "namacalne" Jedna z moich ulubionych, to z dawna bardzo↔"Dzień Tryfidów" oraz np: opowiadania, Daphne du Maurier→też z dalekiej przeszłości↔specyficzny klimat:))

Czyżby świat, ten który znałem, przestał istnieć? Pamiętam, że wczoraj z nieba leciały piękne strzępki. Okrzyków radości nie było końca. Dzisiaj grób. Tu i tam. Nie słyszę nawet siebie. Okna na noc zostawiłem przymknięte. Nagle przeciąg. Wazon spada na podłogę Domniemam, że rani dźwiękiem ciszę. Wstaję z łóżka. Spoglądam przez okno. Zastanawia mnie jedno. Jadą samochody. Kartki fruwają. Ludzie gestykulują, lecz nie słyszę żadnych dźwięków. * Wychodzę na zewnątrz. Czytam pierwszą z brzegu. „Czy ty nie rozumiesz, co się stało. Przestaliśmy mówić i słyszeć’’ Chwytam następne: „ Zwierzęta słyszą. Mają nad nami przewagę” „Ale nie mówią’’ „A skąd wiesz?’’ * Czy wszędzie tak?

TylkoJestemOna↔Dzięki:)↔Przesłuchałem. Piosnka zapewne ma coś z owego tekstu. Wokal i melodia pasuje, do klimatu przesłania:)↔Pozdrawiam:)

Konrad Koper↔Dzięki:)↔Też tak sądzę, że klimat baśniowy, także :))↔Pozdrawiam:)

TylkoJestemOna↔Miło czytać , co rzekłaś, ale jeno jestem jaki jestem, i takim raczej zostanę, cokolwiek to znaczy. Książki raczej nie wydam:)), a wyobraźnia ma, to nie moja zasługa. Pomysły, to jakoś tak, sam nie wiem, skąd? Kiedyś tam trafię. Jeno nie wiem gdzie:)↔Każdy jest człek oryginalny, gdyż niepowtarzalny. Już nigdy dokładnie taki sam, się na rodzi:))↔Pozdrawiam:)

szelest wplątany w ciszę wypływasz na łódce z miodu rzeźbionej piołun oddechu zakłóca biel napędu kryształki skrzepłej krwi stukają o przyszłość napraw nuty zanim je wchłonie muzyka po co słyszeć fałszywe dźwięki spragnione fale unoszą samotne złudzenia nie wszystkie utoną w spełnieniu poza spojrzeniem patrzysz sercem jeszcze możesz mimo utraty słodkiego owocu w postrzępionej torebce marzeń proszę odklej się od horyzontu póki ono jest wysoko bierz wiosła płyń dalej chyba że chcesz nie wątpisz pragniesz spłonąć gdy szczyt góry owiewa wiatr z podnóża pierwszych śladów

TJO-nka↔Szczerze mówiąc, ów tekst napisałem, ku przestrodze, dla samego siebie, gdyż jestem, jaki jestem i w każdej chwili, może mnie nie być. Innych nie osądzam:)↔Pozdrawiam:))

W nawiązaniu do↔1 listopada. ------------------------------ zostało jabłuszko samotne bez słów tęskni wspomina nie wrócisz już tu zostało jabłuszko samotne ze snu oddam je tobie gdy ujrzę cię znów

––––––//¯¯¯¯¯¯ stoję na zewnątrz samotny wśród cieni trąbki zagrzmiały trza drzwi zamykać chciałbym naprawić przeprosić zmienić czas tego minął jam tu zawitał byłem człowieczkiem pewnym i dumnym teraz dygocę jak pyłek malusi świadomy siły tak niepojętej co jak robaczka może mnie zdusić biegnę słysząc zawiasów skrzypienie może dam radę coś jeszcze naprawić nic z tego łobuzie też nie znam ciebie aż echo z rozpaczy zgrzyta zębami nadzieję zewsząd ciemność wtranżala nieskończona że wzrok jeszcze drepci w oddali widzę czerwone światełko brama piekiełek mnie wnet popieści czorcik stoi przy fajnym kociołku wlewa już smołę wrzącą pręciutko oskóruje mnie najpierw grzesznika z resztek dobra opali mi udko słyszę głośne mroczne tuptanie czort spieszy ku mnie z siarczystym kwileniem chochlą mnie młóci ciało się kiwa padam jak betka dostałem w ciemię * wstawaj brachu długo pospałeś a zatem gramolę się jęcząc chętnie coś mi świta… szansę dostałem drugą ostatnią nie będzie więcej

TylkoJestemOna↔Dzięki za właśnie takie spostrzeżenie w temacie tym:)↔Pozdrawiam:)

TylkoJetemOna↔Dzięki:)↔Ano raczej słusznie rzekłaś, w spostrzeżeniu swym, cokolwiek to znaczy)↔Pozdrawiam:))

TJO~nka↔Dzięki:)↔Oczywiście, że autentyczna. Jestem o tym na wskroś przekonany. Taka osoba wzbudza szacunek, chociaż czasami jest... uroczo męcząca:))↔Pozdrawiam:) * Giorgo Alani↔Dzięki:)↔Jam rad, że umilił, bo różnie bywa, z tą moją pisaniną:)↔Pozdrawiam:)

Kwintesencja↔Dzięki:)↔No fakt. Ale zakalec, zakalcowi nierówny, wbrew pozorom)↔A zatem nadzieja jest:)↔Pozdrawiam:) * Olgierd Jaksztas↔Dzięki:)↔Ano jest jak jest. Nic doskonałe nie jest. Tak po prostu jest:) Pozdrawiam:) * Waldemar_Talar_Talar↔Dzięki za podobanie, dziś:)↔Pozdrawiam:)

tam gdzie wzgórze jak cukier słodkie a ślady pieśni w błękitnej smudze pośród chmur zakątkiem tęsknota w poświacie cudzej krócej i dłużej pragnę wiedzieć lecz zapomnieć nie wiem czy podołam umieć

*~* Nata_Kruk↔Dzięki za wychwyt błędu:)↔Zaraz poprawię:))↔Pozdrawiam:)