tetu

Pięknie. Bardzo refleksyjne i wzruszające. Pozdrawiam.

Tu nastąpiło uprzedmiotowienie ciała i myśli. Tak sobie czytam w kontekście tytułu. Dobrze, że za nic w świecie nie oddasz miłości i tej cennej szkatułki :) Szkatułką dla mnie jest tutaj serducho. Pozdrawiam Iw.

To co lubię w oszczędności słowa, to precyzja i obraz, który pięknie się wyłania. Czytasz i widzisz. Bardzo na tak.

Pięknie Wam dziękuję za tak pozytywny odbiór. Nie spodziewałam się, bo wiem że nie każdy lubi taką formę. Czasami jak mnie coś najdzie, to łapię chwilę i samo się maluje ;) Raz jeszcze dziękuję wszystkim razem i każdemu z osobna. Pozdrawiam. @wierszyki nie rozumiem pytania. A pisalam gdzieś, że nie moje?

*** na rzęsach płatki topnieją w okamgnieniu zmywam makijaż *** śnieg za koszulą oddaję ciepło w zamian lodowacieję *** bałwan na progu ocieka suchym żartem woda po kostki

@Berenika97 Bardzo dobrze, że odebrałaś inaczej. Im więcej ścieżek tym lepiej dla wierszydła;) Piękny i bardzo trafny komentarz. Masz nie tylko talent do pisania, ale też poetycki nosek;) Dziękuję <3

@Czarek Płatak bardzo dziękuję za obecność i taki odbiór wiersza. Miłego.

Subtelnie, delikatnie, bez buty. Jest klimat; taki spokojny, stonowany. Masz w tym króciutkim wierszu coś magicznego, co mnie przyciąga i dotyka. Bardzo mi się podoba mi się. Pozdrawiam.

Ależ to madre co napisałeś Poetce skrzydeł doda ten głos Bardzo się cieszę ze mogłam czytać Wasze dialogi - po prostu SZTOS. Pozdrawiam.

Zgadzam się z @hollow man wskazany fragment jest bardzo przejmujący i niezwykle dojrzały. Zresztą cały wiersz ma w sobie tyle emocjonalności, że dech zapiera. Marzenia, które trzeba schować... to z czym podmiotka tutaj się zmagała, albo inaczej, na co się zdecydowała, z czego zrezygnowała, by nauczyć się trwać w codzienności i z niej czerpać garściami co ludzkie, uczy nie tylko pokory, uczy miłości i szacunku do siebie i otoczenia. Nie owijasz w bawełnę, nie bawisz się w sentymentalizm, opisujesz prawdziwe doświadczenia i dzielisz się tym, co twoja podlirka dostała od losu. Jestem pod wrażeniem. Serdeczności.

@vioara stelelor dzięki za wizytę i dobre słowo. Pozdrawiam. @violetta jeszcze nie słuchałam. Myślę, że wiele rzeczy jest złych. Na pewno we wszystkim co się robi trzeba zachować zdrowy rozsądek, dystans, umiar i przede wszystkim siebie. Nie zgubić swojego JA wśród sztucznych tworów, ani też nie zatracić uczuć, które coraz częściej są uprzedmiotowione. Jak będziesz sobą i nie dasz się ponieść i zdominować, nie masz czego się bać. Pozdrówka. @Jacek_Suchowicz pięknie to podsumowałeś. Dziękuje i serdeczności ślę. @huzarc @hollow man @Rafael Marius dziękuję za polubienie. Miłej niedzieli.

Bardzo sprawnie @lena2_ Fajny tytuł, bo owa ONA ma na pewno sporo odcieni :) Także tytuł doskonale spaja Twój wiersz. Podobnie jak @Charismafilos mam kilka typów ( jeden zdecydowanie się wybija) i to jest fajne, że można się tutaj zanurzyć i z głową w chmurach błądzić i błądzić w wierszu z dużą satysfajcją i przyjemnością. Pozdrawiam.

Pomilczmy.

@violetta dziękuję za słowo. Pewnie, że tak Mirosławie. Ważne, że coś się otwiera i rezonuje. To taki mój pierwszy eksperyment z grafiką. Choć zastanawiam się, czy obraz nie odciąga za bardzo uwagi od tekstu. Miło, że zajrzałeś i zostawiłeś słowo. Pozdrawiam. @Charismafilos dziękuję za ślad.

Dobre pytanie, trzeba zapytać olimpijczyków;) Wczoraj zapłonął... i nieśli, nieśli, aż donieśli:) Tak mi się pomyślało, ale miniaturka ma zapewne wiele twarzy. Pozdrawiam.

@Mitylene rozumiem i szanuję.

Piotrze noc zatyka uszy coraz rzadziej słyszę jak przychodzisz księżyc rzuca we mnie kamieniami wpadają w pustą przestrzeń jakbym była przezroczysta jak mam rozumieć tę zdradę — ciemność która chroni i wypycha jak szmacianą lalkę muszę sprowadzić niebo na ziemię niech zwróci co nasze biegnij Piotrze kiedy będę po kolana w gwiazdach wyjmij gwoździe z tej ziemi

@Mitylene nie chodziło mi o to żebyś dopowiadała. Niedopowiedzenia są jak najbardziej wskazane. Mnie ten piękny wiersz po prostu się urwał. Jest to oczywiście bardzo konsekwentne w stosunku do tytułu i dobrze, że zdecydowałaś się na taki zabieg, ale jeśli o mnie chodzi, to ten moment zawieszenia w puencie, tego nagłego zerwania potrzebuje jakiegoś szarpnięcia. Chciałabym zostać z jakąś zadrą w środku, pęknięciem, ewentualnie z czymś radośniejszym, a zostałam z pustymi dłońmi. Myślę, że rozumiesz co mam na myśli. Ale wiersz piękny. Co złego to nie ja;) Może innym nie będzie przeszkadzało, może to subiektywny odbiór. Wszystkiego dobrego dla Ciebie.

Pięknie i bardzo wzruszające. Mój przyjaciel robi podobne cudeńka. Bardzo mi sie podoba. Pozdrawiam. W wolnej chwili na pewno obejrzę więcej. Miłego.

Stworzyłaś bardzo subtelny, liryczny klimat. Lubię takie pisanie. Jednak puenta pozostawia niedosyt;) Ale ogólnie bardzo na tak. Pozdrawiam.

Krótko, ale bardzo obrazowo. Dojrzały tekst, który przyciąga i wabi. To wiersz o tym, jak z obserwatorów świata staliśmy się jego twórcami. Bardzo porządny wiersz. Pozdrawiam.

@bazyl_prost dzięki za ponowny wgląd, że się wczytujesz. Jedną rzecz poprawiłam, bo kulała rytmika i było trochę niekonsekwentnie w stosunku do frazy "pieprzyć ładne metafory" ale teraz jest ok. Miłego.

@Berenika97 dziękuję za twoją przycholność i jak zawsze bardzo trafną diagnozę. Miłego dnia.

Bardzo sugestywny obraz tego co złe i wulgarne. Plugawe i obrzydliwe. Wcielajac się w rolę małej dziewczynki przesiaknietej strachem, która nie wie co sie dzieje i gdzie jest, bardzo mnie wzruszyła i przeraziła zarazem. Dobrze to zobrazowałaś, ale i zapisałeś. Czuć w tym wierszu strach, dezorientcję i bezbronność tej małej dziewczynki. Co tu jeszcze wyczytałam to moje i aż mnie trafia... Bardzo mocny i ważny wiersz! Pozdrawiam. Ps Dobrze operujesz kontrastem.