Klaudia Gasztold

czerwone jabłuszka bezdomnie się turlają po działkowych alejkach wiatr zwiewa z drzew uschnięte listki i gałęzie rozczesując każdy włos plony nieba nawadniają każdą Wierzbę słońca dłoń budzi każdego ranka symbioza natury od zawsze inspiruje poetów jeszcze żyjących była miłością artystów zachowanych przez czas poeci najwięcej wiedzą o naturze najlepiej znają ułamki sekund nieraz przebijałam błonę śmierci Klaudia Gasztold

inaczej postrzegam rzeczywistość od momentu w którym mnie olśniło albo zwyczajnie mi o tym wiatr zaszumiał ostatnia Twoja rozmowa przed wieczną nocą i wiecznym dniem odbyła się właśnie ze mną wzniosła pełna magii debata nasza romantyczna więź została ozdobiona perłami uczuć ja ostatnia miałam z Tobą kontakt nie jedyna rzecz jasna ale czuję się nieswojo jakbym to właśnie ja Cię odprowadzała do wyjścia nieświadoma tego co odkryję następnego dnia mam ochotę zamilczeć nikogo już nie odprowadzać zrobiłabym wszystko aby cofnąć czas i powstrzymać rozłąkę sama klęczę teraz u progu tych wrót powtarzam Twoje imię jak mantrę tylko cicho szlochając czekam na swoją kolej na długo wyczekiwane ponowne z Tobą spotkanie Klaudia Gasztold

nie zdążyłeś odczytać listu ja nie zdążyłam powstrzymać czasu wyszedłeś nagle wyrywając mi serce bez przyszłości idąc dalej słucham nocnej ciszy i echa spadających łez wprost na Twoje otwarte dłonie Klaudia Gasztold

cicha noc przed nami cicha noc za mną cichy jest i dzień zabrakło kolęd które mówiły kiedyś o miłości i rodzinnym cieple teraz ciepłe tylko koce w które rozsypywane są emocje śnieg stopniał szybko chyba później niż marzenia te zapisywane na kartkach nie dotarły nigdy na Biegun Północny tylko cicha noc je rozłożyła na niebie stąd tyle gwiazd ledwo widocznych w tej ciszy nieporadnej zaradny jedynie jest spokój nic poza ścianami nie pojmie tego co skrywają rozsypane w koc diamenty tylko ściany jedyne oparciem dla skrzydeł podczas cichej nocy tylko sny coś mówią szeptem Klaudia Gasztold

@Radek78 dziekuje

być może nie jestem pewna swoich marzeń kocham świadomie bez wątpliwości chciałam na zawsze jak w baśni u boku jednego być księcia na białym koniu od ostatniej bitwy gdy ucichło serce ugodzone półkulistym mieczem unikam oczu jedynej miłości być może nie znam życia szczęście dalekie jest mi i mojej wiedzy tak samo jedyna miłość do końca świata bezwarunkowa silna i wieczna wierzyłam kiedyś w nieskończoność wyjątkowej jedynej i niepowtarzalnej teraz tylko zmienne są barwy nieba i opadające z niego szklane łzy rozbijane o puste chodniki i opuszczone końskie cmentarze Klaudia Gasztold

powiedz z której strony mam spać na wznak zgłębiam się w ciemność twarzą do ściany czy do okna gdzie widzę Cię wśród gwiazd powiedz kiedy przyjdziesz po mnie z kapturem na głowie kłębki chmur zwiastują deszcz powiedz ile jeszcze moje serce może znieść milknę gdy księżyc blaskiem dotyka mnie czuję wtedy siłę jaka nas łączy nadal powiedz jak ciężka jest kosa którą zgładzisz piekło życia wraz z kwitnącym na nim różami zostaw proszę te które noszą Twoje imię one przyciągają do siebie rajskie motyle rajskie motyle kolorowe motyle Klaudia Gasztold

@marekg dziekuje

na początku był strach później tylko czekanie na powrót cały dzień muszę czekać na nadejście nocy aż zgasną świece księżyc gwiazdy zasłoni ostatnie słowo przed snem kiedy jeszcze ciało pulsuje serce jak motyl skrzydłami trzepocze przed złapaniem przedsennego tchu na początku jest niepewność później tylko pragnienie tego co zakazane Klaudia Gasztold

łączy nas romantyczna więź mimo chwilowej rozłąki nadal jesteśmy złączeni w jednym wszechświecie przemierzasz galaktykę szeptem nucąc pieśń delektując się nektarem z drzewa życia złotą nicią owijam zebrane kwiatki te ze Słonecznej Polany gdzie czekaliśmy za zmierzchem aby podziwiać kryształowy ogród budzący się nocą przechodząc tamtędy nawet jeszcze długo przed zmierzchem słyszę Twój głos na wibracjach wiatru Klaudia Gasztold

ŻYCIE POEZJĄ JEST DZIEŃ GONI ZA DNIEM NOC Z NOCĄ UKŁADA GWIAZDY NA NIEBIE POEZJĄ ŻYCIE JEST WIECZNE I PIĘKNE CHOĆ PEŁNE GORZKICH ŁEZ ŻYCIE POEZJĄ SIĘ ZWIE POŚRÓD WERSÓW ZEGARA WIDAĆ CIEBIE WKDAĆ MNIE Klaudia Gasztold

Wyszłam na spacer podczas nocnej pełni Przywitała mnie głucha cisza i blask latarni Zdjęłam obuwie nieopodal drzwi wejściowych Boso przeszłam park wzdłuż i wszerz Gdzie wesoło walca tańczył wiatr Nazajutrz zbudził mnie słoneczny blask Przypominając o swojej trosce względem mnie Klaudia Gasztold

Chciałabym obejrzeć Fragment przyszłości Choć jeden mój dzień Za dziesięć lat Trochę to ryzykowne Ale jak szalone Może napiszę list do siebie Wtedy zobaczę Co się zmieniło na ile Przez te lata O ile się zwiększył sznur łez Spływających po szybie A może ich już tam nie będzie ? Klaudia Gasztold

Miłosny recydywista Codziennie sieje nowe nadzieje W niewinnych oczach Młodej pasterki pełnej życia Klaudia Gasztold

Księżyc On wszystko zrozumie Pojmuje całe kryształowe jezioro Jest magią nocy Ciepłem i światłem To cicha poezja Uwalnia wszelkie bariery Łamie komunikacyjne lody Oswaja kocie oczy W bezruchu gwiazd Odblokowując umysłowe czakry Klaudia Gasztold

Zatańczę dla Ciebie na gwiezdnej polanie Kiedy życie nabierze harmoni z naturą Kumbaya gdy ucichnie ostatnia koncha Klaudia Gasztold

Mam wszelką nadzieję że nikt się nie domyśli Co czuję kiedy idziesz dumnie obok mnie Pewny siebie uśmiech dominująca postura Zasady warte ostatniego grzechu wszelkich doktryn Oddałabym nawet własne niebo aby być Twoją Być Twoją chociażby jedną na pół złamaną chwilą Mam wszelką nadzieję że mi kiedyś los przebaczy Gdyby śmierć przyszła po mnie w Twojej postaci Już teraz czekałabym gotowa przy zgaszonym świetle Klaudia Gasztold

Oczy mówią prawdę Oczy wszystko zobaczą Oczy lustrem patrzących Oczy świat rozumieją Oczy pojmują Czego usta strawić nie mogą Oczy słowem milczenia Oczy duszy znakiem Oczy modlitwą uczuć Miłość, miłość niewidoma Klaudia Gasztold

Opowiedz mi proszę o czym teraz śnisz? W środku nocy czytam wiersze poetów umarłych Piszą na mapie że bezsenni w cudzych snach bywają Co więc robię bezsenna w Twoim kamiennym śnie? Klaudia Gasztold

Chciałam wiersz napisać Kredą na tablicy Tak nocą zwyczajnie Przy zapalonej świecy O naszych baśniach Woskiem ozdobionych Klaudia Gasztold

Słyszę stukanie do drzwi Siedzę udając głuchą Rysuję kolaże na mapie Pięknie grasz na drewnianej perkusji Milczałeś na moim występie pełnym łez Szklanych łez Przecież karma wraca Na szczęście i na zdrowie Życiowy bumerang Złoty piasek wiatr przesypał Gdzieś tam były Twoje zdjecia Woda zimna jak Twe serce Opadają liście z drzew Pod grabie starego grabarza Pamiętaj o mnie Gdy będziesz jednym z nich Klaudia Gasztold

Nigdy u siebie nie byłam Daleko płyną rozlane wiersze Strumienie oparte o blask księżyca Nimi dotrę kiedyś do siebie Klaudia Gasztold

Notorycznie próbuję dostrzec smak jutra Na marne zdany mój umysłowy wysiłek Nie potrafię przestać się obwiniać za to co będzie Brzmi jak burza piaskowa w centrum Arktyki Jest to codzienne zmaganie się z rzeczywistością Poetą jest być bardzo ciężko Nawet łatwiej jest zostać świętym O świętym spokoju Nawet nie wspomnę w krzywym wierszu Klaudia Gasztold

Zabierz mnie proszę Zabierz mnie ze sobą Gdy ból minie a mdłości odejdą Weź na swoje silne ręce Moje biedne lekkie ciało Giętkie pozbawione sił Dajesz mi powód do walki o życie Tak kruchy zamek z kart Wystarczy że echo nocy Wspomni o Tobie Natychmjast otwieram ciężkie powieki Dochodząc do zmysłów Próbując się zbliżyć do Ciebie Chociażby wegetatywnie Pomiędzy ziarenkami klepsydry Klaudia Gasztold

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję I wzajemnie