23.

Minie nas pamięć i ciemność mienić siebie światłem zacznie, Postaci bokiem przejdą zbyt lekko przędąc niby płachtę na twarze a Ty cieniem z przypadku się stałeś bo wewnątrz wciąż to dziecko, które błagalnie płacze.

Przestawiłaś mi słów parę ustami o parze, oj, czy warto w parze kiedy nawet parzy myślami aż zamykam i nie patrzę, już jest nad nami.

Dziękuję! To też intrygujące, jakby było pisane tajemniczym kodem ;) Może taka forma wiersza już przemija i nie zachwyca, ale jest to po części jeden z moich ulubionych stylów. Dla mnie to bardzo malownicze i obrazowe, a przy tym zachowuje jakąś swą unikatowość. Choć pewnie tylko ja dostrzegam w tym upchnięcie wielu ,,życiówek" i niezbyt popularnych stwierdzeń, a do tego można taki wiersz czytać duszkiem*(takim i takim :))

Cześć Czarek! Tutaj chodziło też o nadanie tej tajemniczej i niezrozumiałej aury ;) Nie postawiłem w wierszu na logikę, bo o wiele przyjemniej jest mi trochę samemu poszukiwać odpowiedzi za sprawą symboli, a przy tym lepiej to rozumieć :) Ale wszystko jest zachowane w sferze wieczornych/nocnych myśli, także nawet człowiek jest w stanie wskrzesić dla siebie dzień podczas nocy. Taki ze mnie marzyciel, a co! :D Pozdrawiam ;)

Przejrzał załzawione doliny oczami po zalewie miastowym. Huczą drzewa, że bez przyczyny bo były zielone przed zmrokiem a spojrzeniem łaknącym światła nie objął ich, nigdy. Właściwie już nie pamięta kto był stwórcą blasku na zenicie. Kto dzień nocą wskrzesza i błysk pchnął w jego źrenice. Ale świecą mu oczy z czułości gdy napełnia akweny po kniejach gorzkimi łzami z przeszłości a wokół same zwierzęta. Pokochał jak człowiek i zapomniał o twardej ziemi i dawnej ściółce. O życiu, co wrasta od środka aż staje się czarne i smutne. On snuje się w cieniu choć pewnie jest ci znajomy. Ma serce znaczone na kamieniu daleko w lesie, jego imię Zostawiony. (Edit: Klasycznie spaja mi komentarz z tym okienkiem) Późno już i zmęczenie dopada ;) Pewnie mógłbym coś zmienić i rozmyślać do rana na tysiąc sposobów, ale chyba nie o to w tym wszystkim chodzi. Ja dobrze się bawiłem, a jeśli kogoś również w jakiś sposób ,,uniesie" ten wiersz (choć trochę smutny), to świetnie (hmm, dziwne słowo, szczególnie że ostatnio je nadużywam ;)). Wesołości!

Tutaj miał być wstęp, wejście z krainy dzieciństwa na step szczere i prosto w serce ale co ja tam wiem. Dawno nie widziałem miłości czy jeszcze jest. Pod którym kamieniem uchodzi woda jak stres. To być nie może z litości raczej z końca serc, bo więcej podłości ostatnio a na końcu cześć! Witam się ze światem po wszystkim i po mnie spływa gdzieś uczucie, co niosło góry i zaniosło aż po kres a tutaj go brakuje. (Tak na jedną stopę żyć nie mogę ale gdzie postawić nogę? ;)

Świetne! Podpisuję się dwoma łokciami i robię z tego dostojną kaczuszkę :D ;) Najbardziej dotyka Jeśli jest tylko możliwość, to czekam na więcej ;)

Strasznie to pomieszane i ciężko wyłapać sedno, o ile jest treściwe :/

Dziękuję @Justyna Adamczewska. Fajnie, że wpadłaś ;)

Czas przepływa i snuje po palcach jak włosy spiętrzone czesaniem; To biel, czysta miłość do światła a to czerń i nienawiść do świata i brunet jak palce brudne najbliżej ziemi, o którą żebrzesz w nocy; O poranki z przytuloną do ciepła twarzą w promieniach słońca i z naturą w piękny widok skupioną miłą dla dziecka i znaną z pamięci aż po blask księżyca odbity w jej oczach, choć jeden wieczór nabrać raz chęci, mieć kogoś w sercu.

Dziękuję za wizytę @Czarek Płatak. Pozdrawiam.

,,zostawcie titanica, tam ciągle gra muzyka..." :-)

Tak. Ale ja w tym jeszcze widzę odrobinę realności i to całkowicie bez wirtualności :) Tu ,,siedzi" relacja i jakże zbyteczny sens jej poprawiania przez coraz to nowsze i bardziej zadumane formy, a tymczasem ich poprzedniczki wydają się nudzić współczesnemu człowiekowi w obliczu technologii i hucznie nazwanego ,,postępu" przez puste Py. A tak naprawdę (jeśli mogę przemawiać za prawdą) możliwe jest, że ci ludzie nigdy nawet nie poznali smaku pierwotnej interakcji ;) Możliwe, że ja tu tylko wyrabiam sobie jakąś zadumaną ideologię do wiersza, ale takie budzi we mnie odczucia- może tylko ja, bo wiersz jest chyba nieskończony i już inna treść rysuje mi obraz i daje rzut. Pozdrawiam i cieszę się, że wpadłeś i trafnie wyłapałeś problematykę ;)

Czuje się ciekawie, ale wrócę o siłach ;)

Słyszę coś, że games ova i widzę trzy naboje w locie ale sztucznie się przeciągam bo wiem, dostanę za swoje! Strzelają mi palce od bota jakby został w mej głowie (ale społeczny od środka) aż wypadną przez dłonie. Słowa. Rozpaczy! że człek ludzki i szczery a uczucia nie wypełnią numery bo prędzej padną wam serwery! Czyli łapię paluszki dla życia bo brak mi baterii w odbiciach i jest wciąż godnie i głodniej bo prawdziwa czy pustynia i w której formie wybrać... Dziś wypełnia nas grafika.

Ciężko jest o takim temacie napisać raz a trafnie. Bo tak się składa, że poruszasz wydarzenia o których ciężko mówić wprost i z pełnym przekonaniem, a przy tym pozostać prawdziwie rozumną istotą. Wg mnie wiersz trzyma poziom i jest sprawnie/ciekawie napisany i tu cała forma się podoba, ale pisanie wierszy na taki temat jest chyba ciut nieodpowiednie, bo takie niepełne. Przedstawienie jednej strony będzie niemal zawsze oburzać i denerwować drugą stronę (i o ironio, nic tu o tolerancji itd.). Dlatego o takich sprawach lepiej chyba przy dłuższym utworze, jeśli nie przy debacie/wykładzie. Pozdro i bez zbędnych oburzeń ze strony czytelników, bo ja tu tylko upuszczam myśl i obserwuję spokojnie z boku :)

Kurcze.... Co się dzieje, że ostatnio coraz częściej trafiam na tematy, o których właśnie coś napisałem :p Zresztą, jak to zwykle u mnie, strofy skaczą nierozumnie-dla odbiorcy. Tak właściwie to stałem się odbiorcą sam dla siebie :D A twój wiersz jest naprawdę ciekawy i trafny, może tylko zbyt mało traktuje o zmianach w psychice takiego ,,współczesnego" człowieka, ale to już chyba nawet jest u mnie ( na tym skaczącym świerszczątku*). Pozdrawiam ;)

Dziękuję Justyno ;)

Wyżej i wyżej dzielić się nie chciał bo i czym wzruszyć kamienie o krawędzi ostrej jak brzytwa na twarz wnętrza rozcinać i rozpowiadać tu jest mały człowiek.

A to jest straszne! Taka marność to wieczna udręka :/ Może lepiej byłoby jak dzieci nieba? Z góry zaplanowany byt, ale faktyczna możliwość wpływu na koleje losu.

Popisujesz się, Stasiu. Tak ni stąd ni zowąd okłamywać nieznanego ci człowieka, że czytałeś jego poprzednie wiersze. A na dodatek obrażasz, gdy brak ci języka w gębie ;) A tak PS. Ty tu tylko podbijasz wyświetlenia i zainteresowanie wierszem, zresztą tak samo to wygląda pod moim wierszem. Teraz to można być ci niezmiernie wdzięcznym, że sam pchasz się w kanał ;) @Deonix_ Przepraszam, interesujący wiersz i żal mi, że to tutaj się dzieje. Pozdrawiam ;)

Polecam popracować nad przecinkami, panie Mądry. Sam nie jestem w tym doskonały, ale tutaj już widzę wiek przemawia :p

Teraz to poleciałeś niczym wielki artysta, ale... bez utworów ^;^

Gdzież tam, skąd! Ale do krytyki potrzeba trochę wiedzy i umiejętności ;)

Wyjątkowy z ciebie rodzynek, ale zbyt ususzony ;)