befana_di_campi

Glosa (moja) do fotografii: Wszelkie pogodne umieranie ścina niebiański lazur sunie cirrusem dyżurny anioł * Czyśćcowe klimaty cmentarne nastroje migocą serca chryzantem * Ze światłości wiekuistej powstają umarli Bóg im stawia pałace z kryształów Teraz Twój wiersz: Światełko ulgę przynosi rozbija trwogę ... Wiem, tylko nie pytaj skąd wiem, że ci już wybawieni nadal proszą o światła, przy których się grzeją ci, którzy czekają na wiekuiste szczęście, dlatego - jakże jest proroczą ta Twoja:"Cisza poświęcona ziemi" :) Staram się także, aby ci ze strofoidy, gdzie: "Na pamięć czekają i opuszczeni w kopczykach zapadniętych zszarpanych zapomnieniem płaczących samotnością" nie płakali... Dlatego co miesiąc zamawiam w Ich intencji Mszę świętą, dzięki czemu nie muszę już w tych dniach martwić się o wypominki :) Bardzo serdecznie :)

Link: http://www.poezja-polska.pl/fusion/readarticle.php?article_id=26877 Był to jeden z moich pierwszych zamieszczonych na portalu "p-p" wierszy. Oczywiście zaraz znaleźli się dużo mądrzejsi, i oczywiście ja: rogata i kolczasta, która swoje wie a wszelkim polepszaczom oraz ulepszaczom mówi "stop" ;-) Podziwiam Twoją anielską cierpliwość :) Ja taka - "stety" - nie jestem :-) Bardzo serdecznie :-)))

Kiedyś [w 2007 roku] opublikowano mi tomik pt. "Rędziny", później doszła "Mistyczna Wieliczka", gdzie opisałam obrazy oraz rzeźby moich znajomych. Do jednego z tych wierszy zaraz dołączę link :)

Takie wiersze i tego rodzaju liryki, skromna b_d_c lubi najbardziej :-) Bardzo serdecznie :-)))

Nie znoszę Goyi, wiersz podziwiam :) :)))

Jesień nie znudzi się nigdy :) Babioletnie z 15 stopniami Celsjusza w cieniu :-)

Mogłabym coś za dużo napisać / powiedzieć; źle komuś pożyczyć, a ja chcę iść do nieba ;-) Z serdecznym podziwem :)

Umarli poeci. Ucichli trubadurzy. Za grań Giewontu przechodzący gęślarze – rajscy anieli. Śmierć czyli Nowe Życie zręcznie przebiera po skrzypiec gałązeczkach. Po strunie - - - serca ugodzonego Boga strzałą strzelistą Przeto ślizga się smyczek violi d’amore. Smyk wiolonczeli zimą zbrązowiały. Lecą iskierki i sypią ogniki nutek. Basetla akuratnie pozamykana na wszystkie wioliny zielenią pączkuje. Wibrująca choreografia gitar. Świeży zapach jabłek-czyneli Pęknięte lutnie jezior melodii oddechem wzbierane. Las srebrnostrunych harf. Zagajniki fletów rozkląskanych. Cymbałków w powietrze klaskanie. Dym fiołkowy ofiarnej mgły zagłusza chorałów świetlne organy. I jeszcze srebrne cytry źródełko szczebioce. Trąbki i fanfary hejnałem tubę do snu kołyszą - ten grom złowrogi. Bo wszak nie pora na Sąd Ostateczny. Lecz gong zachodu jęknął rozmigotaną purpurą. Obwieściwszy kolejny odmarsz. Prosto do nieba aniołów - - - Umarłych poetów. Zgasłych trubadurów. Grań Giewontu przekraczających gęślarzy.

Majestatycznie lekki. I tyle w temacie :))) Oczywiście według ułomnego rozumowania skromnej b_d_c ;-) :)))

Oryginalne jak ta domowa bajka opowiedziana przez skrzata w późnojesienny wieczór :))) :)))

:)

:)

:)))

Ładnie :-) Serdecznie :)))

Prześliczne :-)

Gdyby ode mnie zależało, to pozostawiłabym ten wiersz takim jakim jest. Znaczy: prawdziwy, bez upiększeń. Poezja nie zawsze jest ulizana. Czasem musi być chropawa, gdyż i kostropatym bywa życie. Bez jakiejkolwiek ulgowej taryfy. Serdecznie :)

No to przynajmniej jesteśmy w naszej niewiedzy zgodni :) Serdecznie, choć zaduszkowo :)))

Pewnie mam ;-) Podobno jestem "jasnowidząca" ;) A przy okazji kobieta-antena :) :)))

Co wiem? To że kocurek i jeszcze ma na imię Dyzio? Bo koci uśmiech jest na załączonym obrazku? Serdecznie :-)))

Prześliczny kiciuś :-) Jak kocurek, to pewnie nazywa się Dyzio, bo taki uśmiechnięty :-)))

"Piaskowe..." Czy haiku? Nie wiem :) Ale się rozmarzyłam tak jakoś wakacyjnie :-) No i... lubię króciutkie formy :-) Serdecznie :)))

Czasem dopada ni stąd ni zowąd :(

Dziękuję.

Czy do Ciebie, nie dotarły dot. Twojej "lizakowej Plaży" moje dwa lub może trzy wyjaśnienia? Nigdzie nie napisałam, że wiersz jest zły; nie dopatrzyłam godziny jego wklejenia. Byłam zmęczona trwającą od tygodni bezsennością, wreszcie oraz ostatecznie wytłumaczyłam Ci swoje lizakowe reminiscencje , które przypomniały mi dni bezwarunkowego szczęścia, czyli... hmmm... bliżej nieokreślonej tęsknoty. Również poprzez swoje komentarze staram się nikogo nie gnębić. A jeżeli ten czy ów nadwrażliwiec sądzi li tylko według siebie, ja nie mam już na to żadnego wpływu ;-) Nie odzdrawiam. W tym konkretnym przypadku chwilowo tracę cierpliwość...

Nie odpowiem, bo nie wiem. Zamiast uśmiechu, to płatek fryzowanej białej chryzantemy. Najserdeczniej, przez połykane łzy.